ตอนที่ 254 คราบจักจั่น

ฟู่เสี่ยวกวนหันหลังเดินเข้าไปในรถม้า มองดูหยูเวิ่นหวินและต่งชูหลานก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัย จากนั้นจึงได้ส่งหนังสือการแต่งงานไปให้พวกนาง หยิบถ่านที่ใช้สำหรับเขียนหนังสือขึ้นมา และเขียนวัสดุที่ต้องใช้ในการทำกระสุนลงไป

เมื่อต่งชูหลานและหยูเวิ่นหวินได้รับหนังสือนั้นไป ใบหน้าของพวกนางก็ปีติยินดียิ่ง

นี่คือหนังสือสมรสที่องค์ฮ่องเต้ทรงประทานให้ !

ตราประทับสีแดงนั้นมิอาจนำมาล้อเล่นได้ !

ซึ่งหมายความว่า นับจากนี้พวกนางจะกลายเป็นคนในจวนฟู่อย่างเต็มตัวแล้ว !

ขณะที่ทั้งสองนางกำลังจะเอ่ยถาม ฟู่เสี่ยวกวนก็ยกมือขึ้นห้าม จากนั้นก็ถือกระดาษลงไปจากรถม้า

“คาดว่าสิ่งเหล่านี้กรมอุตสาหกรรมล้วนมีอยู่ ท่านจงกลับไปทูลฝ่าบาทว่าให้รีบส่งไปยังซีซาน”

ขันทีเจี่ยรับกระดาษนั้นไปเก็บรักษาไว้ แต่ยังมิได้เดินจากไป ใบหน้าอันเหี่ยวย่นของเขากำลังครุ่นคิด ประโยคนั้นของฟู่เสี่ยวกวนทำให้เขาลำบากใจ หากทรัพย์สมบัติของตระกูลชือทั้งหมดตกอยู่ในมือขององค์หญิงเก้า ฝ่าบาทจะขาดผลประโยชน์มากเท่าใดกัน ?

หนังหน้าของฝ่าบาทหนากว่าเขามากนัก ฝ่าบาททรงใช้หนังสือสมรสที่เดิมทีก็ต้องมอบให้สักวัน มาแลกกับปืนใหญ่และฟู่เสี่ยวกวนจะต้องคอยดูแลจัดการให้เรียบร้อย…ชายชราผู้นั้นเจ้าเล่ห์เกินกว่าที่ใครจะรู้ !

ขันทีเจี่ยคลายคิ้วที่ขมวดลง คล้ายกับคิดสิ่งใดได้ จากนั้นหยิบบางสิ่งออกมาจากกระเป๋า ส่งให้ฟู่เสี่ยวกวน

“สิ่งนี้เรียกว่าคราบจักจั่น ผู้คนในยุทธจักรรู้ดีว่าจู๋ซีซึ่งเป็นช่างไม้ในราชวงศ์ก่อนได้สร้างอาวุธขั้นเทพทั้งเจ็ด แต่น้อยคนนักที่จะรู้ว่าเขายังได้สร้างอาวุธนี้ด้วย”

ฟู่เสี่ยวกวนยินดียิ่ง เขารับมันมาดู เมื่อสัมผัสกับมือก็รู้สึกได้ถึงความเยือกเย็นและหนัก คล้ายกับทำจากทองแต่ก็มิใช่ จะว่าเหล็กก็มิใช่ มันมีสีดำ บางราวกับคราบจักจั่นที่ลอกออกมา “เจ้าสิ่งนี้ มีประโยชน์อันใด ? ”

“ดาบมีดทั่วไปมิอาจทำอันตรายเจ้าได้ เจ้าสามารถใช้มันต่อสู้กับการโจมตีของปรมาจารย์ขั้นสุดยอดได้ 1 ครั้ง”

ฟู่เสี่ยวกวนหัวเราะหึหึ นี่สิถึงจะเรียกว่าของดี !

เขามิอาจฝึกวิทยายุทธ์ได้ และมิอาจเข้าสู่กองทัพทหารได้เช่นกัน ดังนั้นการที่มีของสิ่งนี้อยู่ในมือประกอบกับอาวุธลับในมือ ก็เพียงพอสำหรับการต่อสู้แล้ว

“เพียงสามารถปกป้องจากการโจมตีของปรมาจารย์ขั้นสุดยอดได้ 1 ครั้งงั้นรึ ? ”

ขันทีเจี่ยจ้องไปยังเขาแล้วถามว่า “เจ้าต้องการสิ่งใดอีก ? ”

“เช่นว่า หากต่อสู้กับปรมาจารย์อย่างดุเดือด…”

“เจ้าก็จะถูกพวกเขาทุบตีจนตาย ! ”

“……ถ้าหากเป็นขั้นเทพเช่นท่านเล่า ? ”

ครานี้ขันทีเจี่ยคิดอยู่สักพักก่อนจะเอ่ยตอบมาว่า “เกรงว่าจะเหลือเพียงแค่ลมหายใจ”

เช่นนั้นก็ดี ยังดีกว่าต้องตาย

จากนั้นขันทีเจี่ยเอ่ยว่า “อีกครึ่งชีวิตที่เหลือคงทำอันใดมิได้แล้ว”

“……”

……

เขามีสตรีผู้งดงามดุจบุปผาอยู่ในจวนถึง 3 คน ฟู่เสี่ยวกวนมิอยากให้อีกครึ่งชีวิตที่เหลืออยู่ต้องนอนมองพวกนางอยู่บนเตียง ดังนั้นเขาจะต้องมีชีวิตรอดไปให้ได้

อีกทั้งบัดนี้ศัตรูที่มีอยู่ก็น้อยลงไปมากแล้ว หวังว่าองค์ชายสี่จะอยู่อย่างสงบ

เมื่อเขากลับมายังรถม้า ขบวนรถก็ได้ออกเดินทางต่อไป