ตอนที่ 259 ข้าสนใจฟู่เสี่ยวกวนมากกว่า

ตอนที่ 259 ข้าสนใจฟู่เสี่ยวกวนมากกว่า

ผู้ที่กำลังประมือกันอยู่คือหยูชุนชิวแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพชายแดนใต้และเผิงยวี๋เยี่ยนภรรยาเพียงหนึ่งเดียวของเขา !

ทั้งสองรับผ้าร้อนมาซับใบหน้า หลังจากนั้นก็นั่งลงที่โต๊ะน้ำชาที่อยู่ด้านข้าง สาวใช้ถอยเท้าไป หยูชุนชิวที่ไว้หนวดสั้นคิ้วดกดำขมวดนิ่วก่อนจะเอ่ยขึ้นมา “องค์ชายใหญ่ไปเป็นแม่ทัพทางตะวันออก องค์ชายห้ามิปรารถนาในตำแหน่งองค์รัชทายาท เยี่ยงนั้นก็เหลือเพียงองค์ชายสี่”

ราวกับเป็นเรื่องไร้สาระ แต่เผิงยวี๋เยี่ยนกลับยิ้มบาง ๆ “และพระสนมซั่งในปัจจุบันนี้ก็ได้ขึ้นเป็นฮองเฮาแล้ว”

“ความหมายของเจ้าคือ… ?”

“เรื่องทางโลกยากจะคาดเดา ผู้ใดจะรู้กันว่าสุดท้ายแล้วฮองเฮาซั่งกำลังคิดสิ่งใดอยู่ ?”

ในขณะที่กล่าวนางก็เงยหน้าขึ้นมา บนหน้าผากนั้นมีรอยแผลสีเข้ม ต่อให้ไว้หน้าม้าลงมาก็มิอาจปกปิดได้ ดวงตาของนางอาจไม่โต แต่เป็นประกายยิ่ง

นางมองหยูชุนชิว และกล่าวอีกว่า “ท่านลองคิดดู หากองค์ชายสี่ได้เป็นองค์รัชทายาทจริง ๆ เยี่ยงนั้นฐานะของพระสนมอันก็น่าจะสูงขึ้นมิใช่หรือ แต่เหตุอันใดหลังจากที่ไทเฮาสวรรคตไป ฝ่าบาทกลับพระราชทานให้พระสนมซั่งขึ้นเป็นฮองเฮากัน”

“เนื่องจากยังมิได้แต่งตั้งองค์รัชทายาท เนื่องจากวังหลังไร้ผู้ปกครอง เหตุอันใดฝ่าบาทจึงมิรอให้แต่งตั้งองค์รัชทายาทได้เสียก่อน แล้วค่อยแต่งตั้งพระสนมเป็นฮองเฮากัน”

“นอกจากนั้นคือเรื่องที่องค์ชายใหญ่ได้กระทำลงไป ณ สุสานจักรพรรดิ หม่อมฉันยังคงยึดมั่นในจุดยืนของหม่อมฉัน เขาได้ลงมือกระทำเรื่องนั้นลงไปอย่างแท้จริง แต่เพราะความเมตตาของฝ่าบาท ในวันนี้จึงได้คำแถลงเยี่ยงนั้น”

“องค์ชายใหญ่มิสามารถขึ้นเป็นองค์รัชทายาทได้อีก แต่องค์ชายห้าเล่าเพคะ มีฮองเฮาซั่งคอยปกครองวังหลัง แต่พระสนมอันก็มีตระกูลเซวี๋ยคอยหนุนหลัง ด้วยฝีพระหัตถ์ของฮองเฮาซั่ง เกรงว่าจะมิสามารถแม้แต่ก่อให้เกิดคลื่นใด ๆ ขึ้นมาได้”

หยูชุนชิวตั้งใจฟัง ครุ่นคิดตาม และเอ่ยถามอีกว่า “ตามที่เจ้าได้เห็น จดหมายสองฉบับนั้นขององค์ชายสี่และเสด็จอาหก… ? ”

“หม่อมฉันเผามันไปแล้ว ! แม้แต่คนส่งจดหมายทั้งสอง ข้าก็สังหารไปแล้ว !”

หยูชุนชิวตกตะลึง เผิงยวี๋เยี่ยนกลับหัวเราะขึ้นมา “พระสวามี ฟู่เสี่ยวกวนผู้นั้นมิใช่คนที่พวกเราจะต่อกรได้อย่างง่ายดาย”

“ท่านลองครุ่นคิดถึงการเติบโตอย่างรวดเร็วของฟู่เสี่ยวกวนดูเถิด ดูเหมือนจะไร้สาระ ทุกเรื่องราวกับว่าเป็นเรื่องบังเอิญมากมาย แท้จริงแล้วมิใช่เยี่ยงนั้น”

“ผู้อื่นต่างก็คิดว่าเขาคือหมากในมือของฝ่าบาท แต่ในสายตาของข้า เขากลับเป็นดาบในมือของฝ่าบาท ดาบของเขาที่สะบั้นฮุ่ยชินอ๋อง ทั้งยังสะบั้นตระกูลเฟ่ยและตระกูลชือ เบื้องหน้าจะมองเห็นว่าตระกูลเฟ่ยและตระกูลชือคือเหยื่อตกปลาขององค์ชายใหญ่ แต่ความจริงแล้วมิใช่เยี่ยงนั้น”

“เหตุที่ข้าคิดว่าเรื่องขององค์ชายใหญ่ในสุสานจักรพรรดิเป็นเรื่องจริงนั้น เหตุผลเพียงหนึ่งเดียวก็คือเยี่ยนเป่ยซีที่ส่งเสริมให้องค์ชายใหญ่ไปทางตะวันออก องค์ชายใหญ่อยากไปทางตะวันออก แต่มิใช่ในตอนนี้ ก่อนที่พระองค์จะจากเมืองหลวงไปต้องได้รับตำแหน่งองค์รัชทายาทเสียก่อน แต่ฝ่าบาทกลับมิมีพระประสงค์จะแต่งตั้งองค์รัชทายาท พระองค์เข้าใจดีว่าหลังจากที่ออกจากเมืองหลวงไป พระองค์ก็จะยากที่จะควบคุมสถานการณ์ในเมืองหลวง ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงก่อกบฏ”

“แต่ตระกูลเฟ่ยและตระกูลชือกลับถูกบีบบังคับ พวกเขาถูกฟู่เสี่ยวกวนบีบคั้นจนต้องไปยืนข้างองค์ชายใหญ่ ท่านผู้อาวุโสเฟ่ยและท่านผู้อาวุโสชือต่างก็เป็นคนที่ฉลาด แต่ฟู่เสี่ยวกวนกลับตบใบหน้าของทั้งสอง มันมิถึงตาย แต่กลับสามารถทำให้พวกเขาร้อนรน ดังนั้นเมื่อสูญเสียความเยือกเย็น และเมื่อรวมกับเดิมทีที่คิดว่าองค์ชายใหญ่คือกลยุทธ์ที่สมบูรณ์แบบ ดังนั้นพวกเขาจึงร่วมมือกันก่อความโกลาหล และต้องลงเอยเยี่ยงนี้ดั่งในวันนี้”

เผิงยวี๋เยี่ยนชะงักไปชั่วครู่ จ้องมองหยูชุนชิวและกล่าวอย่างจริงจัง “พระสวามี สังหารเพียงฟู่เสี่ยวกวนนั้นมิยาก ที่ยากคือเรื่องที่ตามมาหลังการสังหาร พวกเรามีเพียงจะถูกเนรเทศ แต่ซีผิงจะยังคงอยู่ในเมืองหลวง นั่นเป็นการผูกมัดท่านโดยฝ่าบาท ในเรื่องนี้ท่านต้องเชื่อข้า เกรงว่าในพระทัยของฝ่าบาท น้ำหนักของฟู่เสี่ยวกวนจะมากกว่าจวนแม่ทัพใหญ่ของพวกเราเสียแล้ว”

หยูชุนชิวยากที่จะเชื่อลง คิดว่าไม่ว่าเยี่ยงไรก็ตามตนเองก็คือพระญาติของฮ่องเต้ แต่ฟู่เสี่ยวกวนผู้นั้นก็เป็นเพียงเศรษฐีที่ดินผู้หนึ่ง นอกจากนี้ตนเองและฮุ่ยชินอ๋องก็มิเหมือนกัน ความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงของตนคือประจำการทางใต้ ก็เกินกว่าที่นักวรรณกรรมผู้หนึ่งจะมาเทียบเคียงได้

“ทราบว่าท่านมิเชื่อ ท่านลองครุ่นคิดถึงข่าวลือขององค์หญิงเก้าและฟู่เสี่ยวกวนอีกครา หากเป็นเท็จ เหตุใดองค์หญิงเก้าจึงได้ร่วมเดินทางไปราชวงศ์อู่กับฟู่เสี่ยวกวน ? ”

“เยี่ยงนั้นก็มีเพียงแค่ว่าเขาเป็นพระราชบุตรเขย แต่ข่าวลือระหว่างเขากับต่งชูหลานก็ถูกกำหนดไว้แล้วเช่นกัน”

“เจ้าผิดแล้ว ข้อกำหนดสามารถแก้ไขได้ เฉกเช่นเดียวกับที่ฮุ่ยชินอ๋องสามารถอยู่ในเมืองหลวงได้”

“จะกล่าวว่า…ต้องเดินทางไปเยี่ยมเยียนองค์หญิงเก้าเสียหน่อยรึ ? ”

“ไม่ ข้าสนใจฟู่เสี่ยวกวนมากกว่า ! ”

…..

…..

ฝนฤดูใบไม้ผลิโปรยลงมา เติมความชุ่มชื้นให้กับสีเขียวของพื้นที่ราบชังซี