ตอนที่ 298 จักรพรรดิช่างมิได้เรื่อง

ตอนที่ 298 จักรพรรดิช่างมิได้เรื่อง

คำเอ่ยของฟู่เสี่ยวกวนเมื่อครู่ทำให้หนานกงอี้หยู่ได้ข้อสรุปขึ้นมา “ในเมื่อตาเฒ่าเหวินนั่นอยากเอาดีเข้าตัว พรุ่งนี้วันประชุมคราใหญ่ของเหล่าขุนนางประจำราชวงศ์ ข้าจะยุแยงให้เหล่าขุนนางทวงความสงบสุขคืนสู่ราชวงศ์อู๋ให้ได้ ! ”

ฟู่เสี่ยวกวนมิได้รับช่วงต่อ เขายืนตรงขึ้นแล้วโค้งคำนับต่อหนานกงอี้หยู่ “ข้าน้อยมีธุระให้สะสาง จึงขอลาท่านอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายไว้เพียงเท่านี้ ! ”

หนานกงอี้หยู่ถึงกับผงะ เจ้าหนุ่มผู้นี้คิดจะหนีเยี่ยงนั้นหรือ ?

เขายื่นมือออกมากวักเรียก “รีบไปไหนเล่า ! เวลานี้ยังเหลืออีก 8 วันกว่าจะถึงงานชุมนุมวรรณกรรม มา ๆ ๆ ข้าได้ยินชื่อเสียงของเจ้ามาช้านาน อีกทั้งข้าก็เคยอ่านหนังสือความฝันในหอแดงและเยาวชนราชวงศ์หยูกล่าวของเจ้าด้วยเช่นกัน เมื่อมินานมานี้ข้าก็ได้ข่าวว่าผลงานของเจ้าล้มบทกวีในงานเทศกาลโคมไฟได้สำเร็จ ยอดเยี่ยมมากนี่ ตาเฒ่าเหวินนับวันยิ่งอาศัยสถานะนักปราชญ์ทำตัวเหิมเกริม มีผู้ใดอีกเล่าที่จะหยุดยั้งอิทธิพลของมันได้ เจ้ามาเยือนครานี้ข้าหวังว่าเจ้าจะทำได้ดี ข้าขอบอกเจ้าไว้ว่าจงคว้าชัยชนะมาไว้ในมือให้ได้ เหตุผลแรกคือจะได้ตบหน้าตาเฒ่าเหวินนั่น เหตุผลที่สองคือหากองค์หญิงไท่ผิงทรงอภิเษกสมรสกับเจ้านั้นย่อมดีกว่าอภิเษกสมรสกับไอ้ทึ่มจัวตงหลายนั้นเป็นไหน ๆ ”

มิใช่ เมื่อฟู่เสี่ยวกวนได้ยินเช่นนั้นก็เกิดความงุนงงมากขึ้นไปอีก

เขานั่งลงอีกครา และมิได้สังเกตเลยว่าบัดนี้อู๋หลิงได้ขัดเขินเสียจนหน้าแดงเรื่อไปหมดแล้ว

“ข้าน้อยขอกราบเรียนทางอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย ข้าวปลาสามารถกินซี้ซั้วได้แต่คำพูดนั้นห้ามกล่าวซี้ซั้วเป็นอันขาด สตรีทั้งสองนางนี้เป็นคู่หมั้นของข้าน้อย ท่านแรกนามว่าหยูเวิ่นหวินเป็นองค์หญิงเก้าแห่งราชวงศ์หยู ส่วนท่านนี้นามว่าต่งชูหลาน เป็นบุตรสาวของเสนาบดีกรมคลัง สถานภาพขององค์หญิงไท่ผิงนั้นสูงส่งยิ่งนัก อีกทั้งพระนางทรงเป็นถึงองค์หญิงแห่งราวงศ์อู๋ ข้าน้อยนั้นเป็นชาวราชวงศ์หยู ข้าน้อยคิดว่ามันมิคู่ควรยิ่ง ! ”

อู๋หลิงเบ้ปากขึ้นมาทันใด ส่วนซูซูนั้นแอบสะใจอยู่เล็กน้อย

ใบหน้าของหนานกงอี้หยู่ได้เผยความสับสนขึ้นมา เขาจึงเอ่ยถาม “เจ้ามาเข้าร่วมงานชุมนุมวรรณกรรมแต่มิหวังจะคว้าชัยชนะเยี่ยงนั้นหรือ ? ถ้าเป็นเช่นนี้แล้วจะมาทำไมกัน ? ”

“ข้าน้อยย่อมมาเพื่อคว้าชัยชนะเป็นแน่อยู่แล้วขอรับ ! ”

หนานกงอี้หยู่เอามือตบโต๊ะเสียงดังอีกครา “นั่นแหละ ในเมื่อเจ้าสามารถคว้าชัยชนะมาได้ เจ้าก็จะได้องค์หญิงไท่ผิงไปครอบครอง ในส่วนของสถานภาพของเจ้าหรือสถานภาพของพระนางนั้นมีความเกี่ยวข้องด้วยหรือ ? ”

ฟู่เสี่ยวกวนยิ่งตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม เขาจึงรีบบอกปัด “ช้าก่อน ๆ ๆ ๆ เรื่องนี้พวกเราต้องเจรจากันให้ชัดเจน คว้าชัยชนะในการแข่งขันกับการอภิเษกสมรสกับองค์หญิงสามารถนำมาเอ่ยร่วมกันได้เยี่ยงไร ? ”

หนานกงอี้หยู่เข้าใจในทันที เขาเงยหน้าขึ้นไปสบตาอู๋หลิง สาวน้อยผู้นี้มิได้เอ่ยให้ฟู่เสี่ยวกวนฟังมาก่อนหรอกหรือ ทว่ากวนถงเสนาบดีกรมพิธีการควรจะอธิบายทุกอย่างให้แจ่มชัดให้เขาฟังก่อนแล้ว หรือว่ามีความเข้าใจคลาดเคลื่อนประการใดเยี่ยงนั้นหรือ

เขาหันไปมองทางฟู่เสี่ยวกวน “เอาล่ะ มันเป็นเยี่ยงนี้ เจ้าก็รู้ว่าจักรพรรดิเหวินตี้เป็นจักรพรรดิแบบไหนกัน ฝ่าบาทเป็นคนมิได้เรื่องได้ราวนัก หลังจากที่ราชสาสน์อันเชิญได้ถูกส่งออกไปยังแคว้นต่าง ๆ ฝ่าบาททรงเพิ่มพระราชโองการเสริมเข้าไป ความว่าผู้ที่ได้คว้าชัยชนะครานี้ได้สำเร็จ ก็จะเป็น…” หนานกงอี้หยู่ชี้ไปทางอู่หลิง “เป็นพระสวามีขององค์หญิง มิใช่ว่าจะถูกแต่งตั้งเป็นราชบุตรเขย แต่จะทรงลดฐานันดรศักดิ์ขององค์หญิง เช่นนั้นแล้วในงานชุมนุมวรรณกรรมครานี้นอกเสียจากแขกผู้ที่ถูกเชื้อเชิญมาจากทั้งสี่แคว้นแล้วนั้น เหล่านักวรรณกรรมแห่งราชวงศ์อู๋ต่างดีใจเสียจนเนื้อเต้น ก็เพราะเป็นจักรพรรดิที่มิได้เรื่อง ฝ่าบาทเลยมิได้กำหนดอายุของผู้เข้าแข่งขันให้ชัดเจน ด้วยเหตุนี้…”

หนานกงอี้หยู่เลิกคิ้วแล้วโยกไหล่อย่างเหนื่อยใจ “ด้วยเหตุนี้แม้แต่ตาเฒ่าเหวินสิงโจวหากว่าหนังหน้าหนามากพอก็คงร่วมแข่งขันด้วยกันกับพวกเจ้า”

บัดนี้ฟู่เสี่ยวกวนได้เข้าใจแล้วเช่นกัน เขาหันไปมองอู๋หลิงด้วยความประหลาดใจ นึกคิดในใจว่าหากมิได้ชัยชนะครานี้ก็ช่างเถอะ !

สายตาของหนานกงอี้หยู่มองอย่างรู้ทันถึงสิ่งที่ฟู่เสี่ยวกวนคิด เขาจึงเอ่ยออกมาว่า

“ฟู่ต้ากวนท่านพ่อของเจ้าเพิ่งจะมาซื้อตำหนักเสียนฉิงแห่งเมืองกวนหยุนเมื่อไม่กี่วันนี้เอง บัดนี้เจ้าสามารถย้ายไปอาศัยที่ตำหนักได้เเล้ว ทว่าการซื้อขายครานี้มีพันธสัญญาอยู่หนึ่งข้อที่ว่าหากเจ้ามิอาจคว้าชัยชนะเหนือผู้อื่นในการแข่งขันครานี้ได้ จักรพรรดิเหวินตี้มีสิทธิ์ที่จะยึดตำหนักเสียนฉิงกลับคืนโดยที่มิต้องคืนเงินเลยสักตำลึงเดียว ”

ฟู่เสี่ยวกวนถึงกับตะลึงเสียจนอ้าปากค้าง ท่านพ่อมาเยือนเมืองกวนหยุนเมื่อใดกัน ?

อีกทั้งยังซื้อตำหนักเสียนฉิงไว้อีก !

อีกทั้งยินยอมเซ็นพันธสัญญาที่มิเป็นธรรมเยี่ยงนี้ !

ท่านพ่อกำลังคิดอันใดอยู่ ?

ฟู่เสี่ยวกวนยังคงมิเข้าใจว่าเหตุการณ์มันเป็นเยี่ยงไรกันแน่ เขาเลยตอบกลับไปอย่างทันควัน “หากแม้ว่าท่านพ่อจะซื้อตำหนักเสียนฉิงก็ต้องซื้อกับฝาเทียนหนิงโดยตรงเท่านั้น ! ”

หนานกงอี้หยู่หัวเราะร่า “ที่ผืนนั้นเป็นของฝ่าบาท และพันธสัญญานั้นก็ยังมีตราประทับของฝ่าบาทอีกด้วย ! ”