ตอนที่ 344 อาภรณ์เมฆหมอก

ตำหนักองค์หญิงตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกของวังหลัง ห่างจากตำหนักเจิ้งหยางมากเสียทีเดียว

รถม้าของจักรพรรดินีกำลังแล่นเข้าไปบนเส้นทางที่เงียบสงบนี้ โคมไฟทั้งสองข้างทางถูกหมอกบังเสียจนมองเห็นเพียงเงาสีส้มจาง

จักรพรรดินีเซียวเอื้อมมือไปเปิดม่าน ทำให้หมอกชื้นพุ่งเข้าไปในรถม้า ใบหน้าของพระนางจึงดูเลือนรางยิ่ง

แต่ทว่าใบหน้านั้นยังคงยิ้มด้วยความสะใจ ฟู่เสี่ยวกวนตายแล้ว !

จากนี้คาดว่าจะต้องเผชิญหน้ากับองค์จักรพรรดิที่ทรงกริ้ว

ฝ่าบาททรงมีโอรสเพียง 2 คน บัดนี้อู๋คุนโอรสองค์ที่สองของเขา นับจากเวลาคาดว่าน่าจะตายแล้วเช่นกัน เช่นนี้ก็จะเหลือรัชทายาทเพียงคนเดียวแล้ว…ฝ่าบาทคงจะมิทรงให้ผู้อื่นขึ้นมานั่งตำแหน่งจักรพรรดิเป็นแน่ แม้ว่าฝ่าบาทจะมิทรงชื่นชอบองค์รัชทายาท แต่ทว่าตำแหน่งองค์รัชทายาท นี้คงจะนั่งได้อย่างมั่นคงขึ้น

ในเมื่อฝ่าบาททรงควบคุมอัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวา เช่นนั้นคงจะคิดวางแผนกับจัวเปี๋ยหลีเอาไว้แล้ว อีกทั้งยังทรงควบคุมองครักษ์หลวง หากจะกระทำเหมือนเมื่อสิบสองปีที่แล้วคาดว่าจะมิได้ ดังนั้นจักรพรรดินีเซียวจึงได้ตระหนักถึงโชคชะตาที่นางจะต้องเผชิญ

ก่อนที่นางจะถูกจับขังในคุกเย็น นางอยากจะพบอู๋หลิงเอ๋อร์อีกสักครา นางอยากจะบอกกับอู๋หลิงเอ๋อร์ว่าฟู่เสี่ยวกวนตายแล้ว !

นางรู้ว่าอู๋หลิงเอ๋อร์จะต้องทุกข์ทรมาน แต่ความเจ็บปวดเช่นนี้จะถูกกำจัดออกไปตามกาลเวลา หลังจากหนึ่งหรือสองปีนางก็จะลืมฟู่เสี่ยวกวนได้สำเร็จ จากนั้นนางก็จะได้พบกับชายในดวงใจ เมื่อนั้นองค์จักรพรรดิจะทรงแต่งตั้งเขาให้เป็นพระสวามี หรือบางทีอู๋หลิงเอ๋อร์อาจจะอยู่ในตำหนักองค์หญิงไปชั่วชีวิต

บนถนนนี้มิมีผู้ใด ช่างเงียบสงบยิ่งนัก

นี่คือชีวิตของสตรี !

นางคิดไปต่าง ๆ นานาจนกระทั่งรถม้ามาถึงตำหนักขององค์หญิง

ภายในตำหนักยังคงมีแสงไฟส่องสว่าง จักรพรรดินีเซียวเสด็จลงมาจากรถม้าแล้วเดินตรงเข้าไปในห้องบรรทมของอู๋หลิงเอ๋อร์

ไฟในห้องบรรทมยังคงส่องสว่างอยู่ ประตูมิได้ถูกปิดลง

พระนางเดินเข้าไปด้านในห้องบรรทมแล้วขมวดคิ้วขึ้น มีบ่าวรับใช้ผู้หนึ่งเดินออกมา แต่ทว่ามิมีร่องรอยของอู๋หลิงเอ๋อร์

“องค์หญิงอยู่ที่ใด ? ”

บ่าวรับใช้ผู้นั้นคุกเข่าลงแล้วตอบกลับด้วยท่าทางหวาดกลัวว่า “ทูลจักรพรรดินี องค์หญิงทรงนำทัพทหารหญิงออกไปแล้วเพคะ ตรัสว่า ตรัสว่า…จะไปช่วยฟู่เสี่ยวกวน”

จักรพรรดินีเซียวได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วเสียจนหัวคิ้วแทบจะติดกัน พระนางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า “นางออกไปตั้งแต่เมื่อใด ? ”

“ทูลฝ่าบาท องค์หญิงทรงเสด็จออกไปราว 2 เค่อแล้วเพคะ”

นางจึงเดินมาที่หน้าโต๊ะทรงพระอักษร นั่งลงและมองไปยังกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะแผ่นนั้น

มีกวีบทหนึ่งถูกเขียนลงไป

ตัวอักษรที่งดงามนี้ มองดูมิใช่ลายมือของอู๋หลิงเอ๋อร์

พระนางอ่านกวีนี้ขึ้น

“ไร้ซึ่งความปรารถนา บทประพันธ์สวนแพร์แห่งตำหนักชิงเสียน

มหาชนท่องเที่ยวยามวสันตฤดูเอิกเกริกในทุกปี ดอกแพร์บานสะพรั่งต้อนรับหานสือเจี๋ย

ช่างหอมฟุ้งขาวนวลไร้มลทิน ลำต้นดั่งหยกงาม ขาวปานหิมะ

ค่ำคืนเงียบสงัด สาดแสงครุมเครือ เย็นระเรื่อจันทร์ส่องผ่องอำไพ

ดุจสวรรค์บนผืนพสุธา แสงเงินสาดส่องทั่วหล้า

ดั่งบังอรผู้หาญกล้า ทีท่าอรชร กมลมั่นแลสูงส่ง

สารพันน้อยใหญ่ใคร่ประสงค์ หอมบุษบงมิแม้นเหมือน

เกรียงไกรส่องสะเทือน เดื่อนดุจพรสวงสวรรค์ ปักธรณินไซร้ยากแยกแยะ

มองจากถิ่นสุราลัย แสนวิสุทธ์สกาวตา

ประพันธ์โดยฟู่เสี่ยวกวน เขียนโดยต่งชูหลาน ณ เรือนชิงเสียนเมืองฝานหนิง รัชสมัยเซวียนปีที่ 9 เดือนสาม วันที่สิบห้า

นางหยิบกระดาษขึ้นมา หัวคิ้วสองข้างเริ่มคลายลง จากนั้นคิดทบทวนอย่างละเอียด บุตรนอกสมรสผู้นี้มีความสามารถอย่างแท้จริง หากมองทั่วทั้งใต้หล้าหาได้มีผู้ใดประพันธ์ออกมาได้ยอดเยี่ยมเยี่ยงเขาไม่ ？

น่าเสียดายยิ่ง เกรงว่ากวีบทนี้จะเป็นบทสุดท้ายของเขาเสียแล้ว

ไร้ซึ่งความปรารถนา มุมปากของพระนางเผยอขึ้นแฝงด้วยรอยยิ้มอันเยือกเย็น มนุษย์ทั่วหล้า ผู้ใดกันที่ไร้ซึ่งความปรารถนา ?

ไร้สาระ !

เพียงทำให้หลิงเอ๋อร์ สาวน้อยผู้ไร้เดียงสาหลงเชื่อได้ก็เท่านั้น !

……