ตอนที่ 361 มาลิ้มลองด้วยกันเถิด

ฟู่เสี่ยวกวนมิได้เก็บเรื่องนั้นมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

เยี่ยงไรเสียผลการตัดสินจะถูกประกาศให้ทราบกันถ้วนหน้า ณ หลิวหยุนถายแห่งทะเลสาบสือหลี่ในค่ำที่ยี่สิบแปดเดือนสาม พวกเขาหยุดพักอยู่ที่ทะเลสาบเทียนหูอีกชั่วครู่ จากนั้นก็ได้เดินทางกลับตำหนักหยุนชิง

พวกเขาเดินทะลุลานเบื้องหน้าพระพุทธรูปองค์ใหญ่ ฟู่เสี่ยวกวนเอ่ยคำทักทายกับเหล่าบัณฑิตแห่งราชวงศ์หยู แล้วได้แวะไปสนทนากับฝานเทียนหนิงเช่นกัน

“ท่านทำเยี่ยงนี้เท่ากับมิให้ความเคารพต่อการแข่งขัน ! ”

“น้องฝานเอ่ยเช่นนี้หมายความว่าเยี่ยงไร ? ”

“จนถึงเวลานี้ธูปศักดิ์สิทธิ์ได้มอดไปเพียงแค่ครึ่งก้านเท่านั้น ยังมิมีบัณฑิตคนที่สองไปเขียนต่อจากท่านเลยด้วยซ้ำ แต่ท่านกลับปล่อยปะละเลยเช่นนี้ หรือมีสิ่งใดที่ข้าเข้าใจผิดไป ? ”

ฟู่เสี่ยวกวนหัวเราะร่า “น้องฝานเข้าใจผิดไปแล้วเสียจริง ๆ ค่อย ๆ ไตร่ตรองช้า ๆ ไว้กลับไปแล้วข้าจะอธิบายขยายความให้”

เขาเอ่ยเสร็จแล้วก็ได้เดินจากไป !

ฝานเทียนหนิงจะทำเยี่ยงไรได้อีก เขาทำได้เพียงส่ายหน้า แล้วจึงถอนหายใจยาวออกมา มีหลายคนรู้สึกเสียดายแทนฟู่เสี่ยวกวนจากใจจริง

ฟู่เสี่ยวกวนและคณะได้เดินออกจากลานประลอง จากนั้นได้มีหลายสายตาจับจ้องมาที่เขา ที่เป็นเช่นนี้นั้นไร้ซึ่งเหตุผลอื่นใด มิมีใครคิดว่าเขาจะมีความสามารถที่จะแต่งคำสัมผัสคล้องจองออกมาได้ สายตาของปัญญาชนเหล่านั้นจึงเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ใบหน้าของพวกเขาเปื้อนรอยยิ้มที่รู้สึกสะใจบนความทุกข์ของผู้อื่น

“ฟู่เสี่ยวกวน นึกว่าจะแน่สักแค่ไหนกัน”

“ข้าว่าราชวงศ์หยูคงจงใจสร้างตัวละครหนุ่มผู้เป็นอัจฉริยภาพขึ้นมาแล้วกล่าวขานเสียเกินความเป็นจริง”

“งานแข่งขันกวีครานี้ก็เลยได้เผยธาตุแท้ของตนมาแล้วสินะ พวกข้าจะเปิดโปงนิสัยที่แท้จริงของผู้นั่นเอง ! ”

“……”

ระหว่างที่กำลังเดินอยู่ในลานฟู่เสี่ยวกวนได้ยินเสียงของคนรู้ไม่จริงมานักต่อนัก แต่เขาก็มิได้เก็บมันมาใส่ใจ มีเพียงแต่เกาหยวนหยวนศิษย์พี่สองเท่านั้นที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ หนอยแน่ ! ไอ้พวกสวะบังอาจมากล่าววาจาเหยียดหยามศิษย์น้องของข้าเยี่ยงนั้นหรือ !

หากฟู่เสี่ยวกวนไร้เหตุผล เขาคงจะแปลงร่างเป็นก้อนกลม ๆ กลิ้งใส่ไอ้พวกสวะนี้เสียให้ผิวหนังถลอกกันไปข้างหนึ่ง !

พวกเขาทั้งหมดได้เดินทางกลับมายังตำหนักหยุนชิงแล้ว เขาหยุดอยู่ตรงเบื้องหน้าประตูเพื่อมองป้ายชื่อตำหนักด้วยความตั้งใจอีกครา แล้วต่งชูหลานก็ได้โพล่งถามออกมา “ถ้าหากว่าเจ้าเป็นโอรสในจักรพรรดิเหวินอย่างแท้จริง เจ้าจะกลับไปเหยียบแผ่นดินราชวงศ์หยูอีกหรือไม่ ? ”

หยูเวิ่นหวินหันไปมองฟู่เสี่ยวกวนเช่นกัน นางรู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เขากำลังจะเอ่ยตอบ

เฉกเช่นที่ที่โบราณกล่าวไว้ว่าสตรีเมื่อโดนสู่ขอแล้วก็ต้องตามใจสามี ทว่าหากเปรียบเมืองจินหลิงกับเมืองกวนหยุนแล้ว นางโปรดปรานบ้านเกิดเมืองนอนของตนเองเสียมากกว่า

ฟู่เสี่ยวกวนตกตะลึงเสียจนมิรู้จะตอบกลับไปเยี่ยงไร “พวกเจ้าคิดอะไรกัน เรื่องนั้นย่อมเป็นไปมิได้ ! ”

“ข้าหมายถึงถ้าหากว่าเป็นเยี่ยงนั้นขึ้นมาล่ะก็… ! ”

“พวกเจ้าจงไตร่ตรองดูเถิด ฟู่ต้ากวนบิดาข้าต้องรู้เป็นแน่ว่าข้าคือบุตรชายของผู้ใด หากข้าเป็นโอรสในองค์จักรพรรดิเหวินอย่างแท้จริงล่ะก็ ท่านพ่อจะเลี้ยงข้าให้เติบใหญ่ไปเพราะเหตุใดกัน ข้าจะบอกบางอย่างให้พวกเจ้าได้รับรู้ไว้ ท่านพ่อดีกับข้ามากยิ่งนัก หากมิมีราชโองการจากฝ่าบาท ท่านคงมิฝักใฝ่จะมีอนุหรอก”

“พวกเจ้าลองใคร่ครวญอย่างถี่ถ้วนอีกครา เขามาเยือนเมืองกวนหยุนเพื่อใช้เงินกว่าล้านตำลึงเพื่อซื้อคฤหาสน์จิ้งหู ถ้าหากว่าข้าเป็นโอรสในจักรพรรดิเหวินอย่างแท้จริง คฤหาสน์จิ้งหูเองก็เป็นทรัพย์สมบัติของราชสำนักเช่นกัน เพียงแค่คำรับสั่งจากองค์จักรพรรดิ ทรัพย์สมบัติชิ้นนี้ก็จะตกเป็นของข้าแล้วมิใช่หรือ ? ”

“ในส่วนของเรื่องราวระหว่างท่านพ่อกับท่านแม่ของข้านั้น ท่านพ่อมีความรักให้ท่านแม่ของข้าอย่างสุดซึ้งอย่างแน่นอน ส่วนท่านแม่จะรักท่านพ่อหรือไม่นั้น คราหนึ่งท่านพ่อเคยบอกข้าว่า เรื่องของความรู้สึกของคนสองคน เพียงแค่ไปร่วมนอนเตียงเดียวกันสักครา ความรู้สึกก็จะค่อย ๆ ผลิบานซึ่งเป็นธรรมดาของมนุษย์ ตอนแรกท่านแม่ก็คงจะไร้ความรู้สึกพิเศษต่อท่านพ่อ แต่นานวันเข้าข้าคิดว่านางต้องมีความรักต่อท่านพ่อเป็นแน่ อย่าได้ดูแคลนว่าท่านพ่อของข้าอ้วนเยี่ยงนั้นจะขี้ริ้วขี้เหร่เชียว แท้จริงแล้วท่านพ่อของข้าเป็นคนที่น่ามองมาก ๆ คนหนึ่งเลยล่ะ”

ทั้งสามนางลองใคร่ครวญดูอีกครา หยูเวินหวินและต่งชูหลานนั้นเข้าใจในสิ่งที่ฟู่เสี่ยวกวนเอ่ยแล้ว ใบหน้าของพวกนางได้เผยความโล่งใจออกมา แต่ทว่ายังมีซูซูที่ยังมิหายข้องใจนัก จากนั้นนางจึงได้เอ่ยถาม “หากว่าตอนที่ท่านแม่ตั้งท้องเจ้าเสียก่อนที่จะแต่งงานกับท่านพ่อของเจ้า แต่ท่านพ่อของเจ้าก็ดันมิรู้ ถ้าเป็นเช่นนี้เจ้าจะถือว่าเป็นโอรสในจักรพรรดิเหวินอีกหรือไม่ ? ”

“……”

ไอหยา ! ซูซูคิดมากเกินไปแล้ว แต่ฟู่เสี่ยวกวนก็มิได้เอ่ยตอบ !

ฟู่ต้ากวนเป็นพ่อเลี้ยงโดยมิรู้ตัวเยี่ยงนั้นหรือ ?

หากเป็นเยี่ยงนี้คงน่าอนาถใจยิ่ง !