ตอนที่ 37 งานประชุมครั้งแรกที่ซีชาน

ศักราชเซวียนลี่ที่8 เดือนเจ็ด วันที่ห้า อากาศแจ่มใส

ลานภายในเรือนซีชานมีคนนั่งอยู่ 30 คน

หนึ่งในนั้นมีอี้หยู่พ่อบ้านที่ดูแลเรื่องต่าง ๆ ของจวนฟู่ที่มาจากหลินเจียง และจางเช่อพ่อบ้านของเรือนซีชานอีกด้วย หลังจากนั้นก็มีอาจารย์หลิวผู้รับผิดชอบการกลั่นสุรา เฟิ๋งหล่าวซื่อผู้รับผิดชอบขุดหินปูนเทา รวมไปถึงหวางเอ้อและหวางเฉียงผู้รับผิดชอบการค้นหาป้ายจึ และคนอื่น ๆ อีกหลายสิบคน

เวทีเรียบง่ายถูกสร้างขึ้นใต้เงาของต้นไม้ใหญ่ภายในจวน ฟู่เสี่ยวกวนในยามนี้ยืนอยู่บนเวที สองข้างของเขาถูกขนาบด้วยอี้หยู่และจางเช่อที่นั่งอยู่ เบื้องหน้าของทั้งสองนั้นมีโต๊ะหนังสือตัวเล็กคนละตัว บนโต๊ะมีพู่กัน แท่นหมึก กระดาษและหินสำหรับฝนหมึก

บรรยากาศหนักอึ้งเล็กน้อย เพราะผู้ที่นั่งอยู่เบื้องล่างนั้นต่างก็เป็นนายช่างและเกษตรกร พวกเขามิเคยเจอสถานการณ์เยี่ยงนี้มาก่อน มิรู้ว่าที่คุณชายออกมาประกาศเยี่ยงนี้ต้องการจะทำสิ่งใดกันแน่

ฟู่เสี่ยวกวนที่อยู่บนเวทีก้าวออกมาด้านหน้าสองก้าว และกล่าวว่า “ในวันนี้ที่ข้าเชิญทุกท่านมา ก็เพราะครั้งนี้เป็นการประชุมครั้งแรกที่มีความสำคัญของเรือนซีชานของพวกเรา ทุกท่านต้องตั้งใจฟังอย่างจริงจัง พ่อบ้านอี้และพ่อบ้านจางต้องจดบันทึกจุดสำคัญที่ข้าได้กล่าวเอาไว้ทั้งหมด เพื่อที่จะได้ส่งให้กับทุกคนในภายหลัง หากพวกเขามิรู้จักตัวอักษร พวกเขาทั้งสองจะรับผิดชอบอธิบายให้พวกเจ้าฟัง จวบจนกระทั่งพวกเจ้านั้นจะเข้าใจอย่างชัดเจน”

ประชุมอย่างนั้นหรือ ?

เหมือนกับการเกณฑ์ทหารของทางราชสำนักหรือไม่？

มิต้องกล่าวถึงบุคคลที่อยู่เบื้องล่าง แม้แต่อี้หยู่และจางเช่อ ก็มิเคยมีประสบการณ์เยี่ยงนี้เช่นกัน ดังนั้นทุกคนจึงรู้สึกถึงความสดใหม่เป็นอย่างมาก ทั้งยังกดดันอย่างยิ่ง เพราะท่าทางยามเอ่ยกล่าวของคุณชายฟู่นั้นดูเคร่งเครียดอย่างยิ่ง จึงพาลทำให้บรรยากาศดูเคร่งเครียดตามไปด้วย

เบื้องล่างเวทีสงบนิ่งอย่างยิ่ง ทุกคนต่างตั้งใจฟังกันอย่างจริงจัง

ซูม่อยืนอยู่ที่ชั้นสองภายในจวน เขาเองก็ตั้งใจฟังเช่นกัน มิรู้ว่าฟู่เสี่ยวกวนจะออกลูกไม้เยี่ยงใดมาอีก

“พื้นที่ขนาดใหญ่ด้านนอกเรือนนั้น ทุกคนต่างก็เห็นกันถ้วนหน้า ในตอนนี้พื้นที่ตรงนั้นเป็นพื้นที่ราบเรียบ มิมีสิ่งใดอยู่ด้านบนนั้น แต่ต่อจากนี้ พวกเจ้าจะได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของพื้นที่ส่วนนั้นที่จะพลิกฟ้าคว่ำดินอย่างแน่แท้”

“ข้าจะสร้างอาคารค้นคว้าหนึ่งหลัง ณ ที่ตรงนั้น และจะมีผู้เชี่ยวชาญรวมไปถึงผู้มีพรสวรรค์อีกมากมายมาค้นคว้าสิ่งที่ล้ำยุคที่สุด ณ ที่นั้น ข้ายังจะสร้างโรงงานขนาดใหญ่อีกหลายหลัง ณ ที่แห่งนั้น สิ่งที่สวยงามจะถูกผลิตขึ้นภายใต้อาคารเหล่านั้น”

“ข้าต้องการแจ้งกับทุกท่านหนึ่งเรื่อง จวนฟู่ได้ถูกรับเลือกให้เป็นพ่อค้าหลวง สิ่งของที่พวกเราตระกูลฟู่ผลิตออกมาทั้งหมด จะต้องส่งมอบให้องค์จักรพรรดิและขุนนางระดับสูง ในยามนี้ ข้าขอยกย่องอาจารย์หลิวผู้กลั่นสุรา การสั่งซื้อยอดสุราซีซานจากทางวังหลวงมาถึงแล้ว พวกเจ้านั้นมีส่วนร่วมทำให้ข้าประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก ประเดี๋ยวข้าจะมอบเงิน 300 อีแปะให้กับคนงานในร้านสุราทุกท่าน อาจารย์หลิว 3,000 อีแปะ อาจารย์ท่านอื่นได้คนละ 1,500 อีแปะ”

ตูม…

ทันใดนั้นฝูงชนก็ระเบิดในทันที

มิมีผู้ใดเข้าใจสิ่งที่ฟู่เสี่ยวกวนพูด แต่เรื่องของเงินนั้นพวกเขาเข้าใจดีเป็นอย่างยิ่ง

ทุกคนต่างหันมองอาจารย์หลิว อาจารย์หลิวเองก็มิได้ล่วงรู้มาก่อน ในยามนี้เขาจึงดูตกตะลึงเป็นอย่างมาก คุณชายจะให้รางวัลแก่ข้าอย่างนั้นหรือ?

แต่สุรานี้เห็นได้ชัดว่าเป็นการคิดค้นของคุณชาย？

นั่นเป็นไปไม่ได้！

อาจารย์หลิวลุกขึ้นยืน กลุ่มคนเงียบสงบทันพลัน ฟู่เสี่ยวกวนมองเขาด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ

“ข้าน้อยมีความละอายแก่ใจ สุรานี้คุณชายเป็นผู้คิดค้น ข้าน้อยมิกล้าแย่งชิงคุณงามความดีนี้หรอกขอรับ”

“ไม่ ! สุรานี้มีข้าเป็นผู้เสนอนั้นมิผิด แต่ผู้ดำเนินงานนั้นคือเจ้า แต่วิธีการปรับปรุงอีกมากมายในภายหลังนั้นก็เป็นความคิดของพวกเจ้า คุณงามความดีนี้ ข้ามิอาจมองข้ามได้ แน่นอนว่าย่อมได้รับรางวัล แต่ข้าก็ขอทิ้งคำพูดไว้ตรงนี้ด้วยว่า หากทำผิดก็จะได้รับโทษ หากมีผู้ใดกล้าเผยความลับซีชานของข้าออกไป…”

รอยยิ้มบนใบหน้าของฟู่เสี่ยวกวนได้หายไป ทันใดนั้นจิตสังหารก็ระเบิดออก แม้แต่ซูม่อก็ขมวดคิ้วในทันพลัน

คนที่อยู่ ณ ที่นี้ต่างตกตะลึง อากาศในเดือนเจ็ด แต่กลับรู้สึกหนาวสั่นขึ้นมาอย่างฉับพลัน

“ข้าจะสังหารคนที่ได้แพร่งพรายความลับออกไป！”

จิตสังหารถูกเก็บไป รอยยิ้มบนใบหน้าของฟู่เสี่ยวกวนกลับขึ้นมาอีกครา ราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ เพียงเมื่อครู่นั้น ราวกับความฝัน

เขานั้นเคยสังหารคนอย่างแท้จริง ซูม่อตัดสินไว้เยี่ยงนั้น

“เชิญอาจารย์หลิวนั่ง นอกจากนี้ผู้ที่สมควรได้รับรางวัลก็คือเฟิ๋งหล่าวซื่อ เขาช่วยข้าหาหินปูนเทาจนเจอ ในยามนี้ก็ได้กำลังทำการขุดหาอยู่ในถ้ำ เรื่องนี้สำคัญอย่างยิ่ง ดังนั้นข้าจึงจะมอบรางวัลให้แก่เฟิ๋งหล่าวซื่อเป็นเงิน 5,000 อีแปะ พ่อบ้านทั้งสองจงจดเรื่องนี้ลงไปด้วย พอถึงเวลาสลายตัวก็นำเงินมาแจกจ่ายเสีย”

ความคิดเห็น