ตอนที่ 380 คืนที่แสงดาวรุ่งโรจน์ ( 2 )

“ฟู่เสี่ยวกวนเป็นลำดับที่หนึ่งเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“เป็นไปมิได้ เจ้าเคยบอกข้ามิใช่หรือว่าเขาใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งถ้ายชาก็สามารถตอบทุกหัวข้อจนแล้วเสร็จ เหตุใดเขาถึงได้ลำดับที่หนึ่งกันเล่า ? ”

“จะไปรู้ได้เยี่ยงไร วันนั้นเหล่าบัณฑิตที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็เห็นเหมือนกันทั้งหมด ! ”

“ข้าว่ามีบางอย่างแปลก ๆ แล้ว”

“สิ่งที่เจ้ากล่าวมีเหตุผลยิ่ง ในเมื่อฟู่เสี่ยวกวนเป็นถึงองค์ชายใหญ่ ก็ย่อมเลี่ยงมิได้ที่ฝ่าบาทจะทรงใช้โอกาสการในการแข่งขันประพันธ์ครานี้ให้เขาได้สั่งสมบารมี ! ”

“จิตวิญญาณนักวรรณกรรมของนักปราชญ์ผู้สูงส่งทั้งเก้าได้ถูกซื้ออย่างง่ายดายถึงเพียงนี้เลยเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“จิตวิญญาณมารดาเจ้าเถอะ ชื่อเสียงหรือจะสำคัญเท่าชีวิต ข้าใคร่ถามเจ้า หากฝ่าบาททรงรับสั่ง ท่านนักปราชญ์ทั้งเก้าจะสนองพระประสงค์ของพระองค์หรือไม่ ? ”

เหล่าบัณฑิตต่างถกเถียงกันด้วยความไม่พอใจ มีเพียงแต่บัณฑิตแห่งราชวงศ์หยูเท่านั้นที่โห่ร้องด้วยความดีใจ

พวกเขาย่อมรู้ถึงสถานะของฟู่เสี่ยววกวน เพราะได้ใช้เวลากับฟู่เสี่ยวกวนเป็นเวลานาน เลยทำให้ได้ซึมซับพลังด้านบวกมาจากเขา และยังคงเคารพรักเขาดั่งอาจารย์ท่านหนึ่ง

ส่วนเรื่องที่สังกัดต่างราชวงศ์และสถานะที่แปรเปลี่ยนไปของฟู่เสี่ยวกวนนั้น สิ่งเหล่านี้บัณฑิตแห่งราชวงศ์หยูมองว่ามิได้สลักสำคัญประการใด

องค์หญิงยิงฮวาแห่งแคว้นหลิวแสดงสีหน้าปลื้มปิติเสียจนคิ้วโก่งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว สีหน้าของนางอธิบายได้แจ่มชัดแล้วว่านางรู้สึกปลื้มปิติถึงเพียงใด แล้วนางยังได้หันไปกล่าวกับจิ่งเปียนเอ้อร์ซีหยงที่ยืนอยู่ข้างกาย “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเขาย่อมเป็นลำดับที่หนึ่ง ! ”

จิ่งเปียนเอ้อร์ซีหยงผงะเล็กน้อย พลางคิดไปว่านางเคยพบกับฟู่เสี่ยวกวนเพียงระยะเวลาสั้น ๆ เท่านั้น หรือว่านางจะทำนายอนาคตได้กัน ?

คุณหนูถังซานอ้าปากค้างด้วยอารามตกใจ นางหันหน้าไปมองจัวตงหลาย บัดนี้ดวงตาคู่นั้นบนใบหน้าอันคมคายของจัวตงหลายได้เป็นประกาย เขาตกใจเสียจนดวงตาเบิกโผลง ริมฝีปากได้เผยอเล็กน้อย บนใบหน้านั้นราวกับว่ามีอักขระสลักอยู่สามคำใหญ่ ๆ ซึ่งนั้นก็คือคำว่า เป็นไปมิได้… !

แท้จริงแล้วเหล่าปัญญาชนหมู่มากก็เห็นพ้องต้องกันว่าเรื่องนี้มันยากที่จะเป็นไปได้ เพราะตุ้ยเหลียนคู่นี้แปลกประหลาดยิ่ง อีกทั้งยังมีกลิ่นอายของพุทธศาสนาอีกด้วย แต่บนผืนปฐพีแห่งราชวงศ์หยูมิมีวัดแม้แต่แห่งเดียว เหตุใดฟู่เสี่ยวกวนถึงได้คะแนนสูงสุดในหัวข้อนี้กัน

ฝานเทียนหนิงได้สงบสติอารมณ์ลงบ้างแล้ว เขายกยิ้มขึ้นอย่างเย้ยหยัน จากนั้นจึงเอ่ยกับคูฉานว่า “ท่านกล่าวถูก”

คูฉานพยักหน้าเล็กน้อย “อาตมามิเคยพลาดมาก่อน ! ”

ฝานเทียนหนิงถลึงตาใส่เขา ความหน้าหนาของเจ้าบ้านี่เริ่มละม้ายคล้ายกับฟู่เสี่ยวกวนเข้าทุกวันแล้ว

ณ ชั้นห้าของหอคอยหลิวหยุน ไทเฮาทรงทอดพระเนตรไปด้านนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าสงบเยือกเย็น แต่พระพักตร์ก็ยังคงแสดงความปิติที่มิอาจแอบซ่อนเอาไว้ได้ “ตุ้ยเหลียนสองบทนั้นอายเจียเคยเห็นมาแล้ว เดิมทีนักปราชญ์ทั้งเก้านั้นให้ระดับเจี่ยสูง แต่เมื่ออายเจียเอ่ยมากไปนิดหน่อย ตุ้ยเหลียนสองบทนี้จึงได้ลดระดับลงมาที่ระดับเจี่ยกลาง”

หนานกงอี้หยู่เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ “เหตุใดถึงลดลงมาระดับเจี่ยกลางกันพ่ะย่ะค่ะ ? ”

ไทเฮาทรงส่ายหน้า “ตัวอักขระเหล่านั้นของเขา…หากพวกเจ้าได้เห็น โปรดอย่าได้ตื่นตกใจเป็นอันขาด ! ”

หนานกงตงเซวี๋ยเผลอยิ้มมุมปากขึ้นมา จัวอี้สิงและหนานกงอี้หยู่ได้หันไปสบตากัน ต่างคิดในใจว่าเขาเป็นถึงอันดับหนึ่งด้านงานประพันธ์ในปฐพี เพียงแค่ศิลปะพู่กันขั้นพื้นฐาน จะทำให้ฟ้าดินตกใจจนแทบจะหลั่งน้ำตาได้เยี่ยงไรกัน ?

หนานกงอี้หยู่อดที่จะเชยชมตุ้ยเหลียนคู่นั้นมิได้ เขาจึงได้เอ่ยถามต่อ “แล้วตุ้ยเหลียนนั้นเป็นเยี่ยงไรบ้าง ? ”

หนานกงตงเซวี๋ยเดินไปที่โต๊ะทรงพระอักษร จากนั้นก็ได้จรดปลายพู่กันเพื่อบรรจงเขียนตุ้ยเหลียนคู่นั้นออกมา จากนั้นจึงมอบให้กับผู้ที่เป็นปู่

จัวอี้สิงสงสัยใคร่รู้เขาเลยแทรกตัวเข้ามาด้วยเช่นกัน บัดนี้อัครเสนาบดีทั้งฝ่ายซ้ายและขวาผู้กุมอำนาจบาตรใหญ่แห่งราชวงศ์อู๋ได้รู้สึกตกตะลึงเสียจนหยุดชะงักนิ่งค้างไปชั่วขณะ สีหน้าของทั้งสองคนนั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “นี่น่ะหรือคือตุ้ยเหลียนที่องค์ชายใหญ่ได้ประพันธ์ขึ้นมา ? ”

“ใช่ เขาใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งถ้วยชาก็สามารถประพันธ์ตุ้ยเหลียนสองบทนี้ออกมาได้แล้ว แท้จริงแล้วระดับเจี่ยสูงยังประเมินค่าพรสวรรค์ของเขาต่ำไปเสียด้วยซ้ำ ! ”

ไทเฮาทรงยืนขึ้นจากนั้นก็ดำเนินไปที่ริมหน้าต่าง ก้มลงทอดพระเนตรฝูงชนอันเนืองแน่นที่อยู่เบื้องล่าง นึกคำนึงถึงบทประพันธ์ที่เหลือหลังจากนั้นเขาจะประพันธ์ได้เป็นเยี่ยงไรบ้าง ?

พระนางทรงเสด็จกลับพระราชวังเสียก่อน บทประพันธ์ของฟู่เสี่ยวกวนทั้งสองวันที่เหลือจึงยังมิเคยได้เห็น แม้ว่าบทประพันธ์เหล่านั้นจะถูกส่งมายังพระราชวังแล้วก็ตาม แต่เพราะพระองค์ได้ใช้เวลาทั้งหมดเพื่อทรงดำริแผนสืบสันติวงศ์จึงเป็นเหตุให้มิมีเวลาใส่ใจกับสิ่งอื่นใด

บัดนี้ เบื้องล่างของหอคอยหลิวหยุน ถังจู้กั๋วได้นำโคลงสัมผัสทั้งสามลำดับแรกที่ได้คะแนนสูงสุดแขวนไว้ เหล่าบัณฑิตทั้งหลายจึงแห่แหนกันเข้ามาชื่นชม ทุกสายตาได้จับจ้องไปยังตุ้ยเหลียนที่ได้ลำดับที่หนึ่ง

“อ่า…”

เมื่อเหล่าบัณฑิตได้อ่านตุ้นเหลียนสองบทนั้น ทุกข้อครหาได้พาลอันตรธานหายไปในบัดดล ทุกตนต่างรู้สึกโล่งอกโล่งใจในทันที !

ฝานเทียนหนิงพึมพำในปากขณะไล่อ่านตัวหนังสือ

การสั่งสอนนั้นมีนับหมื่นวิธี มิมีสิ่งใดพิเศษ มิควรยึดถือ มิใช่ธรรมและมิใช่อธรรม

เอกยานในพระพุทธศาสนา มีรากฐานที่ต่างกัน ดังนั้นจึงเอ่ยถึงหินยาน ปัจเจก มหายาน และวัชระยาน