ตอนที่ 383 แสงสุริยาอบอุ่นกำลังดี

เจ็ดค่ำเดือนสี่

ณ สวนดอกไม้ด้านหลังของวังเตี๋ยอี๋แห่งราชวงศ์หยู

ที่นี่มีกลิ่นอายของฤดูใบไม้ผลิมากยิ่งกว่าเมืองกวนหยุน

ณ สวนดอกไม้แห่งนี้มีดอกโบตั๋นที่กำลังเบ่งบานอย่างเต็มที่ มีดอกไห่ถางสีสันสดใส มีกลีบเป็นชั้น ๆ ราวกับปุยเมฆ เปรียบดั่งคลื่นในมหาสมุทร ราวกับดินแดนในเทพนิยาย

มีฝูงผีเสื้อร่ายรำท่ามกลางบุปผา มีฝูงผึ้งที่กำลังขะมักเขม้นท่ามกลางหมู่เกสร

ภาพช่วงปลายของฤดูใบไม้ผลินี้ช่างงดงามยิ่งและหมู่ผกาได้ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วทั้งศาลาซิ่วชุน

ฮองเฮาซั่งฉลองพระองค์ด้วยชุดผ้าปอและกำลังชงชากาใหม่ ฮ่องเต้หยูยิ่นทรงยืนประชิดริมหน้าต่างและทรงทอดพระเนตรไปยังมหาสมุทรบุปผาภายใต้แสงสุริยาของฤดูใบไม้ผลิ สายตาของพระองค์นั้นมิได้เพ่งเล็งไปยังที่ใดเป็นพิเศษ ความคิดของพระองค์นั้นได้ล่องลอยไปยังดินแดนที่อยู่ห่างไกล

“ฝ่าบาท ในเมื่อจักรพรรดิเหวินทรงส่งพระราชสาสน์มาให้นั้นย่อมหมายความว่าเรื่องนี้ได้ข้อสรุปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว”

ฮ่องเต้ทรงถอนพระปัสสาสะเฮือกใหญ่ “ข้าคิดว่าจักรพรรดิเหวินเพียงแค่อยากพบเขาเพียงเท่านั้น แต่คาดมิถึงว่าเขาจะประทับใจในตัวฟู่เสี่ยวกวนจนได้ ! ”

พระองค์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวกลับไปอย่างเชื่องช้า ฮองเฮาซั่งได้นำชาที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ ๆ ส่งมอบให้ จากนั้นทรงแย้มพระสรวลด้วยความเรียบเฉย “หม่อมฉันรู้อยู่แล้วว่าผลมันต้องออกมาเป็นเช่นนี้ ชายหนุ่มที่มีพรสวรรค์เยี่ยงฟู่เสี่ยวกวน จักรพรรดิเหวินย่อมโปรดปราน เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาท เรื่องนี้มิได้น่าแปลกใจมากเท่าใดนัก”

“เขาใกล้จะได้รับการสถาปนาเป็นองค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์อู๋แล้ว แต่ทว่าข้า…ข้าจะจัดการเยี่ยงไรกับห้างร้านเหล่านี้กัน ? ”

ฮองเฮาซั่งหลุดแย้มพระสรวลออกมา ช่างมีเสน่ห์และน่าทะนุถนอมยิ่งกว่าดอกโบตั๋นเสียอีก

“ฝ่าบาทอย่าได้หลงลืมไปนะเพคะว่าเขาเป็นราชบุตรเขยของพระองค์”

ฮ่องเต้ชะงักเล็กน้อย “เจ้าหมายความว่าเขาจะกลับมาเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“มิได้หมายความว่าจะกลับมาเลยเสียทีเดียว เขาเป็นผู้ประพันธ์หนังสือกั๋วฟู่ลุ่น จะนำแนวคิดไปผลักดันเยี่ยงไรให้สัมฤทธิ์ผล จะบริหารเยี่ยงไร เรื่องนี้เขาย่อมเตรียมแผนการเอาไว้แล้ว ”

สิ่งที่ฝ่าบาทพึงกระทำนั้นคือการนำนโยบายของฟู่เสี่ยวกวนส่งมอบให้กับทางฝ่ายบริหารของทางราชสำนักจัดการ จริง ๆ มันก็มีข้อดีของมันอยู่เช่นกัน หากให้ฟู่เสี่ยวกวนทำการผลักดันนโยบายด้วยตัวเขาเองก็อาจจะประสบผลสำเร็จได้เป็นเท่าตัว มีเพียงเขาเท่านั้นที่เข้าใจอย่างถ่องแท้

แต่ทว่าเวลานี้เมื่อข้อสรุปได้ออกมาเป็นเช่นนี้แล้วเขาสามารถชี้แนะวิธีการโดยผ่านจดหมายได้ ส่วนหน้าที่ในการผลักดันนั้นก็ได้ตกอยู่บนบ่าของเหล่าเสนาบดีทั้งหลาย พวกเขาย่อมจะได้เรียนรู้ถึงเคล็ดลับที่แอบแฝงอยู่ในนั้น หรืออาจจะต่อยอดออกมาเป็นความคิดใหม่ ๆ ได้ แต่สำหรับราชวงศ์หยูแล้ว นี่เป็นขั้นตอนที่คนมีความสามารถคนหนึ่งจะมีโอกาสได้สร้างสมประสบการณ์”

“เช่นนั้นแล้ว…ฝ่าบาท เหรียญย่อมมีสองด้าน มีทั้งดีและมิดี จงเพ่งมองสิ่งที่ดีแล้วหลีกเลี่ยงสิ่งมิดีเสีย”

ทันใดนั้นฮ่องเต้เหมือนดั่งได้เห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ พระพักตร์ของพระองค์นั้นได้แย้มพระสรวลออกมา

พระองค์ทรงยกถ้วยชาขึ้นมาลิ้มรสชาติ แล้วทรงตรัสด้วยความเห็นใจ “หยูเวิ่นหวินต้องอยู่ในความลำบาก เมืองกวนหยุนนั้นตั้งอยู่บนที่ราบสูง อาหารการกินก็ไร้ความประณีต ราตรียามฤดูหนาวก็มีหมอกทึบ ช่างแตกต่างกับเมืองจินหลิงมากยิ่งนัก เฮ้อ… ! ”

“ฝ่าบาทมิจำเป็นต้องเป็นกังวลมากเกินไป ฟู่เสี่ยวกวนเป็นชายหนุ่มที่หนักแน่นในความรู้สึก เขาย่อมมิปฏิบัติไม่ดีต่อเวิ่นหวิน อีกทั้งเขายังได้เข้าไปมีอำนาจในพระราชตำหนักบูรพา หม่อมฉันคิดว่า…เห็นทีว่าฝ่าบาทจะสามารถนำกองกำลังอีก 20,000 นายย้ายไปประจำการที่หลานหลิงได้เสียที”

พระนางได้รินชาเติมให้ฝ่าบาท จากนั้นจึงเอ่ยเสริม “ศึกทางตะวันออกนั้นจะจบสิ้นในเร็ววัน ส่วนปัญหาทางเหนือนั้นนับวันยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ พวกเรามิอาจให้กงเซินจ่างเหิมเกริมได้อีกต่อไป”

ฮ่องเต้พยักหน้าเล็กน้อย ในเมื่อฟู่เสี่ยวกวนกำลังจะเป็นองค์รัชทายาท เช่นนั้นแล้วโอกาสในการเกิดศึกทางใต้กับราชวงศ์อู๋นั้นย่อมลดน้อยลง และเวลานี้ศึกระหว่างแคว้นอี๋นั้นได้ดำเนินมาจนถึงจุดสำคัญ องค์ชายใหญ่หยูเวิ่นเทียนได้ปักหลักอยู่ที่เมืองหลานหลิง และได้รับปืนใหญ่จำนวน 50 กระบอกที่ฟู่เสี่ยวกวนได้ส่งมาจากซีซาน รวมทั้งยังมีกองกำลังสมทบจากทางใต้อีก 150,000 นาย จึงทำให้มีโอกาสถือไพ่เหนือศัตรูอยู่บ้าง รายงานสถานการณ์ล่าสุดของวันนี้ได้รายงานมาว่ากองทัพของราชวงศ์หยูได้โจมตีข้าศึกให้ถอยร่นจนถึงเส้นซานกวนจี๋ได้สำเร็จ การที่จะยึดเขตซังยวี่กลับมาได้นั้นคงมิไกลเกินเอื้อม

ความคิดเห็น