ตอนที่ 413
ตอนที่ 413 อำเภอชวูอี้
October 22, 2026
รัชสมัยเซวียนลี่ปีที่เก้า ห้าค่ำ เดือนสิบ
เวลานี้ที่เจียงหนานเพิ่งเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงบรรยากาศดีมากยิ่งนัก ทว่าพื้นที่ทางตอนเหนือสุดของแคว้นหยูนั้นได้มีหิมะแรกของปีตกลงมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
หิมะแรกของปีมิได้ตกหนักมากเท่าใดนัก เลยยิ่งทำให้รู้สึกกลัดกลุ้มและกังวลใจ
เยี่ยนหลินชิวบัดนี้กำลังรู้สึกเป็นกังวลเสียเหลือเกิน
และในขณะนี้ เขากำลังบันดาลโทสะใส่หัวหน้าเขต ผู้ตรวจการ และเหล่าบรรดาที่ปรึกษาของตนภายในสวนด้านหลังของที่ว่าการอำเภอ
“เวลานี้อำเภอชวูอี้มีประชากรเพียงแค่ 86,324 คน ทั้งคนชราและเด็กก็ได้นับรวมเข้าไปแล้ว ผู้ช่วยจาง ข้าใคร่ถามเจ้าว่า เหตุใดกระท่อมของชาวนาแห่งหมู่บ้านหานสุ่ยที่ให้ไปสร้างใหม่ถึงยังไร้ความคืบหน้า ผู้ช่วยหลี ข้าใคร่ถามเจ้าว่าอำเภอชวูอี้มีทั้งหมด 3 เมืองและ 41 หมู่บ้าน ข้าใคร่รู้เหลือเกินว่าเสบียงที่ใช้กักตุนสำหรับฤดูหนาวนี้ยังขาดอีกเท่าใด เหตุใดถึงตอนนี้แล้วเจ้ายังมิรายงานข้าเสียที ? ”
“พวกท่านอยากเห็นผู้คนในชวูอี้อพยพหนีไปที่อื่นในฤดูหนาวเยี่ยงนั้นหรือ ? ”
เยี่ยนหลินชิวหน้าแดงด้วยความโกรธ “เพล้ง… ! ” ทันใดนั้นเขาก็ได้ปัดกาน้ำชาที่วางอยู่บนโต๊ะตกจนแตกละเอียด เขาลุกพรวดขึ้นแล้วชี้หน้าต่อว่าผู้ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาอย่างเดือดดาล “ข้ามิอยากคอยดูแลพวกมิได้เรื่อง พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าเพื่อที่จะจับกุมพวกกองโจร พวกเราต้องเสียเสบียงไปโดยเปล่าประโยชน์เป็นจำนวนเท่าใด ? ”
“หิมะก็เริ่มตกลงมาแล้ว ถ้าหากภัยพิบัติจากหิมะนำหายนะมาให้มากกว่าปีก่อน ๆ พวกท่านลองบอกข้ามาสิว่าพวกเราจะต้องเสียจำนวนประชากรไปให้กับกงเซินจ่างอีกเท่าใด ? ”
เขาสูดลมหายใจเข้าไปลึก ๆ หนึ่งคราแล้วก็ถอนลมหายใจออกมา “ข้าต้องใช้เส้นสายมากมายเพื่อที่จะซื้อเสบียงจากเจียงหนานมาที่นี่ พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่ามันยากเย็นถึงเพียงใด ? ”
“ข้าเพียงแค่หวังอยากให้ชาวบ้านในอำเภอชวูอี้ของพวกเราสามารถใช้ชีวิตผ่านฤดูหนาวที่จะถึงนี้ได้อย่างผาสุก เพียงแค่รอให้ท่านแม่ทัพเผิงกำราบกงเซินจ่างเสียให้สิ้นซาก ต่อไปอำเภอชวูอี้ก็จะดำเนินตามนโยบายของฝ่าบาทโดยให้พ่อค้ารายใหญ่เข้ามาลงทุนได้อย่างเป็นทางการเสียที”
“นี่เป็นนโยบายของแคว้น กว่าข้าจะทำให้อำเภอชวูอี้กลายมาเป็นเขตทดลองเป็นอำเภอแรก ๆ ได้นั้น มิใช่เรื่องง่าย เมื่อเหล่าพ่อค้ามาถึงที่นี่แล้ว พวกเขาย่อมลงทุนเพื่อก่อสร้างโรงงาน พวกเขาย่อมต้องการกำลังคน พวกท่านจงคิดดูเถิด หากประชากรของเราหนีไปที่อื่นจนหมดสิ้น แล้วพวกเขาจะมาสร้างโรงงานไปทำหอกอะไรกัน ! ”
“ข้าให้เวลาพวกท่าน 5 วัน จำไว้ว่าเพียงแค่เพียง 5 วันเท่านั้น พวกท่านจงไปหาข้อมูลที่ข้าได้ไถ่ถามไปทั้งหมดมา แล้วมารายงานข้าให้ละเอียด”
“ผู้ตรวจการซุน ท่านจงไปเฝ้าโกดังเสบียงเอาไว้อย่าให้คาดสายตา รอให้นับเสร็จแล้วค่อยนำไปแจกจ่ายให้กับชาวบ้าน”
“คำเอ่ยที่มิน่าฟังของข้าก็คงจะต้องหยุดไว้เพียงเท่านี้ หากพวกท่านประสงค์ที่จะร่วมงานกับข้าอย่างราบรื่น ก็จงเดินตามหมากที่ข้าได้วางไว้เสีย หากยังมัวแต่เสวยสุขในตำแหน่งมิทำการทำงานเสียล่ะก็ ข้าจะมิเพียงแค่ปลดพวกเจ้าออกจากตำแหน่งอย่างเดียวเท่านั้นหรอกนะ”
“จงลงมือเสีย ข้ารู้ว่ามันยากลำบาก แต่ถึงจะลำบากเพียงใดก็ต้องเอาชนะมันให้ได้ ต้องอดทนและผ่านฤดูหนาวนี้ไปให้ได้อย่างราบรื่น หลังจากนี้อำเภอชวูอี้ก็จะดีขึ้นเรื่อย ๆ ในทุกคืนวัน”
“ข้าน้อยรับคำสั่งขอรับ ! ”
เมื่อสิ้นเสียง ที่ว่าการอำเภอก็ได้เงียบลงในทันที
เยี่ยนหลินชิวเดินไปจนถึงบ่อน้ำ จากนั้นก็แหงนหน้าขึ้นมองท้องนภาที่บัดนี้คลุ้งไปด้วยไอจากความหนาว “ท่านแม่ทัพเผิง หากท่านยังปราบกงเซินจ่างมิสำเร็จในเร็ววัน เกรงว่าเมื่อผ่านฤดูหนาวนี้ไป แม้แต่เมืองหย่งหนิงเองก็คงจะไร้ซึ่งความสงบสุขไปตลอดกาล ! ”
ในขณะที่เขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอยู่นั่นเอง ก็ได้มีที่ปรึกษาอาวุโสท่านหนึ่งวิ่งตรงเข้ามาหาเขาด้วยร่างที่สั่นเทิ้ม
“ท่านนายอำเภอ ท่านนายอำเภอขอรับ มีรายงานด่วน…มีรายงานด่วนมาถึงขอรับ ! ”
เยี่ยนหลินชิวชะงักด้วยอารามตื่นตกใจ “ท่านโจว หรือว่า…ท่านแม่ทัพเผิงจะรบชนะศึกครานี้แล้ว ? ”
“เป็นไปได้นะขอรับ ท่านเปิดอ่านก่อนเถิด”
เยี่ยนหลินชิวรับหยังสือรายงานมาเปิดอ่านด้วยความดีใจ
“กองกำลังดาบเทวะเยี่ยงนั้นหรือ ? นี่มันเป็นกองกำลังแบบไหนกัน ? ”
“ข้าเองก็มิทราบเช่นกัน นี่เป็นรายงานที่ส่งออกมาจากจวนของท่านแม่ทัพใหญ่ และหนังสือฉบับทางการบัดนี้กำลังอยู่ระหว่างทางไปเมืองหลวงแล้ว ท่านแม่ทัพส่งจดหมายด่วนเหล่านี้มาประกาศให้แต่ละอำเภอได้ทราบกันถ้วนหน้า”
เยี่ยนหลินชิวก้มลงอ่านจดหมายฉบับนั้นต่อไป และรู้สึกประหลาดใจมากยิ่งนัก ยากที่จะเชื่อในข้อความที่อยู่เบื้องหน้า
“กองกำลังดาบเทวะจำนวน 4,000 นายภายใต้การนำทัพของนายพลไป๋ยู่เหลียนได้บุกโจมตีภูเขาทางตอนเหนือในราตรีหนึ่งและได้ต้อนกองทัพส่วนที่เหลือของกงเซินจ่างราวแสนนายอยู่ถึงห้าวันห้าคืนจนถึงหุบเขาเยว่หมิง ทหารชายแดนเหนือได้ใช้กลยุทธ์รอซ้ำยามอ่อนล้าภายใต้คำสั่งของดาบเทวะ ท้ายที่สุดก็ได้จับกุมกองกำลังที่เหลือของกงเซินจ่างได้จนสำเร็จ”
เมื่อได้รับการยินยอมจากนายพลไป๋ ทางจวนของแม่ทัพใหญ่ได้ออกเดินทางในวันนั้นเพื่อรับตัวเชลยที่ถูกกงเซินจ่างกวาดต้อนไปส่งคืนกลับภูมิลำเนา บัดนี้ประสงค์ให้แต่ละอำเภอได้เตรียมการให้พร้อม อีกทั้งทรัพย์สินทุกอย่างที่กงเซินจ่างได้ปล้นชิงไป มิว่าจะเป็นเสบียงอาหารหรือจะเป็นเงินทอง จะถูกส่งไปยังผิงหลิงและชวูอี้
ประกาศให้แต่ละอำเภอในหย่งหนิงโจวได้รับทราบโดยทั่วกัน ฤดูหนาวปีนี้หากมีภัยพิบัติจากหิมะถาโถมมาอีกครา กองทัพชายแดนทางเหนือได้อนุเคราะห์เสบียงจำนวนมากให้แก่อำเภอที่ประสบภัยรุนแรงที่สุด หวังว่าหย่งหนิงโจวจะข้ามผ่านความยากลำบากนี้ไปได้
ลงชื่อ…เผิงเฉิงอู่ แม่ทัพกองทัพชายแดนเหนือแห่งราชวงศ์หยู
รัชสมัยเซวียนลี่ปีที่เก้า สองค่ำ เดือนสิบ !