ตอนที่ 429 หยูเวิ่นหวินตั้งครรภ์แล้ว

ตอนที่ 429 หยูเวิ่นหวินตั้งครรภ์แล้ว

รัชสมัยเซวียนลี่ปีที่เก้า เดือนสิบ วันที่สิบ

กองกำลังพันธมิตรชายแดนตะวันออกของราชวงศ์หยูได้บุกเมืองฮั่วหลานทางชายแดนของแคว้นอี๋

วันที่สิบห้า เดือนสิบ องค์ชายใหญ่หยูเวิ่นเทียนและหยูชุนชิวบัญชาการกองกำลังพันธมิตรทั้งสามแสนนายเดินทัพไปทางตะวันออก เข้าประชิดจุดยุทธศาสตร์ต้าชิวที่อยู่ทางตะวันออกของแคว้นอี๋

ท่ามกลางเสียงดังกัมปนาทของปืนใหญ่หงอีนับร้อยกระบอก วันที่สิบหก เดือนสิบ ในช่วงเวลาเพียงหนึ่งวันเท่านั้น เมืองต้าชิวก็ได้แตกพ่าย

ทหาร 300,000 นายของราชวงศ์หยูกับกองทัพ 500,000 นายที่แคว้นอี๋ระดมพลมาได้เปิดศึกกันอย่างดุเดือดที่ต้าชิว

รัชสมัยเซวียนลี่ปีที่เก้า เดือนสิบ วันที่ยี่สิบห้า เป็นเวลากว่าสิบวันแล้วที่ธงของกองทัพชายแดนตะวันออกได้ปักอยู่บนกำแพงของต้าชิว กองทัพใหญ่ 500,000 นายของแคว้นอี๋พ่ายแพ้อย่างราบคาบ

แคว้นอี๋ได้สั่นสะเทือนไปทั่วทุกฝ่าย ความโศกเศร้าแผ่ไปทั่วทุกหนแห่ง

สงครามที่ต้าชิว แคว้นอี๋มีจำนวนผู้เสียชีวิตมากถึง 220,000นาย บาดเจ็บอีกหนึ่งแสนกว่านาย ส่วนราชวงศ์หยูมีจำนวนผู้เสียชีวิต 100,000 นาย บาดเจ็บ 60,000 นาย

ทัพใหญ่ของแคว้นหยูตั้งรกรากอยู่ที่ต้าชิว เดิมทีแคว้นฮวงคิดว่ากองกำลังพันธมิตรทางตะวันออกของราชวงศ์หยูจะพักเท้ากันที่ต้าชิว แต่คาดมิถึงว่าหยูเวิ่นเทียนจะพักอยู่ที่ต้าชิวเพียงแค่ 5 วันเท่านั้น

วันที่หนึ่ง เดือนสิบเอ็ด คาดมิถึงว่ากองพันธมิตรตะวันออกที่มีทหารมากกว่าหนึ่งแสนนายจะรุกคืบไปทางตะวันออก !

ท้ายที่สุดจักรพรรดิของแคว้นอี๋ก็ได้ตกอยู่ภายใต้การกดดันของทหารทั้งสองราชวงศ์ และได้ส่งสารเจรจาขอสงบศึกไปให้กับฮ่องเต้แห่งราชวงศ์หยู กองกำลังพันธมิตรตะวันออกได้ถอยกลับไปยังต้าชิว รอให้การเจรจาขอสงบศึกสิ้นสุดแล้วค่อยตัดสินใจว่าจะอยู่หรือถอนกองกำลังออกไป

ในช่วงระยะเวลาเดียวกัน ท่าป๋าเฟิงจักรพรรดิแห่งแคว้นฮวงได้รวมอำนาจมาไว้ในมือทั้งหมดแล้ว และได้บูรณาการทหารราบแห่งแคว้นฮวงทั้งแปดธง จัดระเบียบกองทหารทั้งสี่แสนใหม่อีกครา และประทานนามให้ว่า…ดาบสวรรค์ !

เขามิได้ให้ดาบสวรรค์ลงไปทางใต้ แต่ได้สั่งให้แม่ทัพใหญ่ท่าป๋าป้าเทียนคนสนิทของเขาฝึกฝนทหารทั้งสี่แสนนายในดินแดนที่หนาวเหน็บนี้ ทั้งยังได้เชิญช่างตีเหล็กที่มีชื่อเสียงของแคว้นฮวงมายังเมืองหลวง จัดตั้งสำนักอาวุธปืนขึ้นมา เพื่อวิจัยสิ่งที่เรียกว่าปืนคาบศิลา

และในช่วงระยะเวลาเดียวกัน ถังเชียนจวินจากราชวงศ์อู๋ก็ได้มาถึงชายแดนของแคว้นฮวงพร้อมด้วยองครักษ์ชุดแดง 10,000 นาย แต่กลับได้รับข่าวคราวว่าดาบเทวะได้ถอนกองกำลังกลับราชวงศ์หยูไปแล้ว

ถังเชียนจวินตรงไปยังด่านภูเขาเยี่ยน มอบเอกสารของจักรพรรดินีให้ จากนั้นก็ได้พาแม่ทัพทั้งสองและเหวินรัวซีควบมาเร็วไปทางจินหลิงของราชวงศ์หยู

ยามนี้ฟู่เสี่ยวกวนเพิ่งกลับมาถึงซีซานที่หลินเจียง และได้รับข่าวที่ชวนตกตะลึงว่า… หยูเวิ่นหวินได้ตั้งครรภ์บุตรของเขาแล้ว !

เมื่อคำนวณเวลา ก็ครบ 3 เดือนแล้ว !

……

……

ณ เมืองหลวงแห่งราชวงศ์หยู วังเตี๋ยอี๋

ภายในวังได้จุดไฟขึ้นมาสี่กอง จึงอบอุ่นราวกับกำลังอยู่ในฤดูใบไม้ผลิ

ฮ่องเต้และฮองเฮาซั่งนั่งลงตรงข้ามกับหยูเวิ่นหวิน และด้านข้างได้หมอมีหลวงท่านหนึ่งยืนอยู่ด้วยความประหม่า

ฮองเฮาซั่งยากที่จะเชื่อ นางหันไปมองหมอหลวงผู้นั้น “มิผิดแน่นะ ? ”

หมอหลวงโค้งคำนับอย่างร้อนรนและกล่าวว่า “ทูลองค์ฮองเฮา กระหม่อมได้วินิจฉัยถึงหกครา มิผิดเป็นแน่พ่ะย่ะค่ะ”

“อือ… เจ้าออกไปเถิด จงจำไว้ว่า หากหลุดออกไปแม้เพียงครึ่งคำ ข้าจะสั่งประหารเจ้าเก้าชั่วโคตร ! ”

“กระหม่อมมิบังอาจพ่ะย่ะค่ะ ! ”

หมอหลวงได้ถอยเท้าแล้วเดินออกไป บนใบหน้าของฮองเฮาซั่งได้ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา “ฟู่เสี่ยวกวน บัดนี้เขาอยู่ที่ใดกัน ? ”

หยูเวิ่นหวินเงยหน้าขึ้นไปมองมารดาด้วยความขลาดเขิน และเอ่ยเสียงแผ่วว่า “เกรงว่า…เกรงว่าจะยังอยู่ที่อำเภอผิงหลิงและอำเภอชวูอี้ ณ หย่งหนิงโจว… หรือบางทีอาจกลับซีซานแล้วก็เป็นได้เพคะ”

ฮ่องเต้รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก “เขายังมีชีวิตอยู่เยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“เพคะ…” เสียงของหยูเวิ่นหวินเบาราวกับแมลงหวี่ “เขา…เขากลับมาที่ซีซานเมื่อเดือนแปด วันที่สิบห้าเพคะ”

“ดังนั้นการจู่โจมกงเซินจ่าง การพาองค์หญิงสามกลับมาและรวมไปถึงสิ่งก่อสร้างที่อำเภอผิงหลิงและอำเภอชวูอี้ต่างก็เป็นฝีมือของเขาทั้งสิ้นเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“เพคะ” หยูเวิ่นหวินพยักหน้า

ฮ่องเต้ลุกขึ้นยืน และเดินวนไปวนมาอยู่ภายในห้อง “เจ้าเด็กนี่ เขาเป็นถึงขุนนางของข้า บุตรเขยของข้า คาดมิถึงว่ากลับมาแล้วจะมิทักทายกันสักนิด ทำให้ความกังวลของข้าที่มีต่อเขามาเนิ่นนานนั้นสูญเปล่าไปเสียได้… บัดนี้ต้องรีบตามหาเขาให้พบ ! ”

หยูเวิ่นหวินเงยหน้าขึ้นมา “เสด็จพ่อเพคะ เขา…เกรงว่าเขาจะมิยินยอมปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน”

“นี่มิใช่เพื่อให้อู๋จ้าวสามารถครองบัลลังก์ได้อย่างมั่นคง ข้าหาได้สนใจเรื่องวุ่นวายของเขาไม่ ปัญหาในตอนนี้ก็คือ ตอนนี้เจ้าได้ตั้งครรภ์แล้ว ในอีกมิช้าก็คงจะปกปิดไว้มิอยู่ หากเขายังมีความรับผิดชอบ เยี่ยงนั้นก็ต้องอภิเษกกับเจ้าอย่างสมเกียรติ ! ”

หยูเวิ่นหวินก้มหน้าลงอีกครา เกิดความขัดแย้งขึ้นมาในใจอย่างมหาศาล

เป็นบุตรของเขาที่อยู่ในครรภ์ นั่นทำให้นางดีใจเป็นอย่างมาก แต่เขาเคยกล่าวไว้แล้วว่ามิอาจปรากฏตัวได้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง เยี่ยงนั้นหากให้เขาประโคมเรื่องงานอภิเษกสมรสกับตนเองในเวลานี้ เขาย่อมต้องปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนอย่างเลี่ยงมิได้

แต่หากยังมิอภิเสกสมรส… ในแต่ละวันท้องก็จะยิ่งโตขึ้นเรื่อย ๆ น่ะสิ

ฮองเฮาซั่งกุมมือของหยูเวิ่นหวิน และกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “สิ่งที่เจ้าต้องทำในตอนนี้ก็คือการดูแลครรภ์อย่างสบายใจ ส่วนเรื่องอื่น ๆ ปล่อยให้แม่และเสด็จพ่อของลูกจัดการเอง เดิมทีเขาเป็นถึงองค์ชายใหญ่แห่งราชวงศ์อู๋ หลบหนีไปได้ชั่วระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น แต่ก็มิอาจหลบไปได้ชั่วชีวิต ส่วนเรื่องข่าวของเขาที่จะแพร่ไปถึงราชวงศ์อู๋นั้น ราชวงศ์อู๋ย่อมมีท่าทีตอบกลับมา เรื่องเหล่านี้ให้เขาเป็นผู้เลือกด้วยตนเองเมื่อถึงเวลาเถิด”