ตอนที่ 453 ขายหมดแล้ว

ตอนที่ 453 ขายหมดแล้ว ตอนที่ 453 ขายหมดแล้ว

ชายชราผู้นี้เสียสติไปแล้วเยี่ยงนั้นหรือ !

บรรดาฝูงชนมิได้รู้จักจงซูลิ่งขุนนางระดับสูงซังแห่งเสมียนกลาง มีบางคนส่ายหน้า มีบางคนยิ้มรับกับความโชคร้ายนี้

เจียงหยูเหลือบมอง มิได้ ข้าต้องรีบซื้อก่อนแล้ว !

นางเหลือบมองหลิวซิวผิง แล้วหันหลังไปกล่าวกับหลี่จินโต้ว “หลงจู๊ ข้ามาก่อน ! ”

“แม่นางท่านต้องใคร่ครวญให้ถี่ถ้วน…” หลี่จินโต้วพยักหน้าให้กับซังหยูน้อย ๆ และหันไปมองเจียงหยู แล้วกล่าวด้วยท่าทีจริงจังเป็นอย่างมาก “ภายในสัญญาซื้อขายของพวกเราได้ระบุเอาไว้ชัดเจน การลงทุนมีความเสี่ยง กล่าวได้ว่า หากอุตสาหกรรมซีซานขาดทุน เงินของท่านก็จะหายไปได้เช่นกัน”

หลิวซิวผิงได้ยินเยี่ยงนั้น ก็กล่าวขึ้นมาอีกว่า “เจ้าลองฟังดู พวกเขาเองก็ยังมิมีความมั่นใจ เจ้ายังกล้าที่จะนำเงินนี้ไปลงทุนอยู่อีกเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

เจียงหยูยังคงมิสนใจหลิวซิวผิง “ข้าเข้าใจแล้ว ข้าเชื่อคุณชายฟู่ ท่านช่วยข้าจัดการด้วยเถอะ”

หลี่จินโต้วมิได้กล่าวอันใดเพิ่ม เขานำสัญญาซื้อขายที่เขียนเสร็จแล้ว ส่งให้กับเจียงหยู “ตรงนี้ ลงนามของท่าน ตรงนี้ ประทับลายนิ้วมือของท่าน”

เจียงหยูทำตามอย่างคล่องแคล่ว หลี่จินโต้วนำตราประทับสีแดงขนาดใหญ่ออกมา และประทับไปบนหนังสือสัญญา “มีทั้งสิ้น 2 ฉบับ แม่นางต้องรักษาเอาไว้ให้ดี รายได้ทุกไตรมาสของซีซาน จะประกาศ ณ ที่นี่ จะขาดทุนหรือได้กำไร ก็จะประกาศ ณ ที่แห่งนี้ ท่านเชื่อมั่นในธนาคารซื่อทง เชื่อมั่นในอุตสาหกรรมซีซาน พวกเราขอขอบพระคุณท่านเป็นอย่างมาก พวกเรารับประกันว่าบัญชีของอุตสาหกรรมซีซานจะมิมลายหายไปอย่างแน่นอน ! ”

“อือ ข้าเชื่อคุณชายฟู่ ! ”

เจียงหยูรับหนังสือซื้อขายมาด้วยความดีใจ เก็บไว้ในอกเสื้อด้วยความระมัดระวัง และหันกลับไปมองหลิวซิวผิง “เจ้าจะหย่ากับข้าจริง ๆ ใช่หรือไม่ ? ”

สีหน้าของหลิวซิวผิงในยามนี้ดูผิดหวังเป็นอย่างมาก นั่นเป็นเงิน 2,000 ตำลึงเลยนะ !

มันกลายเป็นกระดาษไปแล้วอย่างแท้จริง !

ภรรยาผู้นี้ไปพัวพันอันใดกับฟู่เสี่ยวกวนหรือไม่ ?

“วันนี้ ทำอันใดมิได้แล้ว ! ”

เจียงหยูกัดริมฝีปาก ก้มหน้าหลบ และกล่าวเสียงแผ่วว่า “นี่…กลับไปแล้วค่อยว่ากล่าวเถอะ”

ซังหยูที่ได้ยิน สองคนนี้จะเลิกกันเพราะเรื่องนี้เยี่ยงนั้นหรือ ?

เขาหันไปมองหลิวซิวผิง แล้วเอ่ยขึ้นมาว่า “เด็กน้อยความกลัวของเจ้าทำให้ดวงตามืดบอด เจ้าทราบหรือไม่ว่าฟู่เสี่ยวกวนคือผู้ใด เจ้าทราบหรือไม่ว่าฟู่เสี่ยวกวนต้องการเงินจำนวนนี้ไปเพื่อทำการอันใด”

เขาส่ายหน้า “การมิรู้มิใช่ความผิดของเจ้า ความผิดของเจ้าคือโลกแคบจนเกินไป หากเจ้าต้องการหย่ากับแม่นางผู้นี้อย่างแท้จริง เกรงว่าเจ้าจะยังมิทราบว่าเจ้าได้สูญเสียไปมากมายเพียงใด ข้าได้กล่าวไปจนหมดแล้ว พวกเจ้าไปกันเถอะ”

หลิวซิวผิงผงะ ชายชราผู้นี้ดูแล้วจะมิใช่ปุถุชนคนธรรมดา เขาจึงมิกล้าโต้แย้ง แต่เป็นเจียงหยูที่กล่าวขึ้นมาว่า “ขอบคุณท่านผู้เฒ่าเป็นอย่างมาก แต่เยี่ยงไรแล้ว…เกรงว่าช่วงเวลาเหล่านี้คงมิอาจไปต่อได้แล้วอย่างแท้จริง ซิวผิง กลับไปเจ้าเขียนหนังสือหย่ามา ข้าจะลงนามแล้วหลังจากนี้ข้ากับเจ้าพวกเราขาดกัน”

เจียงหยูกล่าวจบก็เดินออกไป แต่ทันใดนั้นก็ได้มีคนจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาในธนาคารซื่อทง

คาดมิถึงว่าผู้ที่เดินอยู่ด้านหน้าสุดจะเป็นนักปราชญ์ใหญ่แห่งยุคชางกวนเหวินซิ่วแห่งกั๋วจื่อเจี้ยนจิ่ว และคาดมิถึงว่าที่ตามติดกันมานั้นจะเป็นคณบดีหลี่ชุนเฟิงแห่งสำนักศึกษาจี้เซี่ย ทั้งยังมีลูกศิษย์และอาจารย์ในสำนักศึกษาอีกเป็นจำนวนมากที่ตามหลังพวกเขามา

ในตอนที่ชางกวนเหวินซิ่วกำลังจะปรี่เข้าไป หลี่ชุนเฟิงกลับคว้าเขาเอาไว้ “ข้าเงินเยอะกว่าเจ้า ให้ข้าก่อน ! ”

“เจ้ามันหน้ามิอาย ยังต้องมาเอ่ยว่ามีเงินจำนวนเท่าใดอีกเยี่ยงนั้นหรือ อ่า…ขุนนางระดับสูงซังก็อยู่เยี่ยงนั้นหรือ พอดีเลย ! ”

ท่ามกลางสายตาของหลิวซิวผิงและบรรดาฝูงชน คนกลุ่มนี้ได้ไปอัดรวมกันที่หน้าโต๊ะโดยที่มิเอ่ยถามแม้แต่ประโยคเดียว “ข้าต้องการ 2,000 หุ้น ! ”

“ข้าต้องการ 3,000 หุ้น ! ”

“ข้าต้องการ… 500 500 หุ้น ! ”

หม่าซิงคงลูบกระเป๋าเงินของตนเอง ให้ตายเถอะมีเพียง 200 ตำลึงเท่านั้น ทั้งยังเป็นค่าเล่าเรียนที่เตรียมเอาไว้สำหรับปีหน้า จะทำเยี่ยงไรดี ?

เขากัดฟันอย่างเข่นเขี้ยว “หลงจู๊ ข้าเอา 100 หุ้น ! ”

ซือหม่าหนานหัวเราะร่า “เจ้าช่างเด็ดเดี่ยวเสียจริง เริ่มดื่มลมเสียตั้งแต่วันนี้เลยใช่หรือไม่ ? หลงจู๊ ขอให้ข้า 800 หุ้น ! ”

เกิดความวุ่นวายขึ้นมาทันที หลี่จินโต้วรีบสำทับลูกศิษย์ทั้งห้าที่เขาพามาให้ตรวจสอบโดยละเอียด คนผู้นั้นได้ปล่อยให้หลิวซิวผิงและคนอื่น ๆ จ้องมองอยู่อย่างโง่งม…

“ฟู่เสี่ยวกวนมีสถานะสูงที่สุดในหมู่นักวรรณกรรม นี่ใช่หน้าม้าที่เขาจ้างมาหรือไม่ ? ”