ตอนที่ 49
ตอนที่ 49 ตกหลุม
October 22, 2026
ตอนที่ 49 ตกหลุม
ณ ห้องหนังสือจวนชี
จางเพ่ยเอ๋อร์จ้องเอกสารในมืออย่างตั้งใจ และลอบชื่นชมฟู่เสี่ยวกวนอยู่ในใจเป็นอย่างมาก
“คุณชายชีเป็นผู้เชี่ยวชาญ สิ่งนี้จะเป็นของปลอมได้หรือไม่ ? ”
ชีหยวนหมิงครุ่นคิดและกล่าวว่า “ในทางหลักการน่าจะเป็นไปได้ อัตราส่วนการผสมของสุรานี้มากกว่าเหยาชุนของตระกูลข้าเป็นเท่าตัว ระยะเวลาในการหมักก็นานยิ่งกว่าเหยาชุนเป็นเท่าตัว ระยะเวลายามที่ต้มเดือดก็ต้องนานขึ้นเป็น 3 เท่า ข้าคิดว่า บางทีนี่อาจจะเป็นเหตุผลที่สุราของเขาเข้มข้นยิ่งขึ้น”
“ข้ามิเข้าใจการกลั่นสุรา เจ้าว่า… ที่ตรงนี้เขียนไว้ว่าข้าว 100 ชั่งอีกทั้งยังต้องผสมไข่ไก่ 100 ฟอง มีความสำคัญเยี่ยงไร ? ”
“ข้าเองก็มิทราบ บางทีอาจจะเป็นเคล็ดลับบางอย่างก็เป็นได้”
“แต่ที่ตรงนี้กล่าวอีกว่า การกลั่นสุราหนึ่งครั้งจำต้องใช้ข้าว 30,000 ชั่งขึ้นไป… เยอะยิ่งนัก เหตุใดจึงไม่ผลิตจำนวนน้อย ๆ？”
“นั่นน่าจะเกี่ยวข้องกับการหมัก ธัญพืชจำนวนมากจะทำให้การหมักนั้นดียิ่งขึ้น”
“มิน่าเล่าถึงต้องใช้ถังขนาดใหญ่ถึง 3,000 บ่อ”
จางเพ่ยเอ๋อร์วางเอกสารลง จากนั้นก็กล่าวพร้อมกับรอยยิ้มว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ขึ้นอยู่ที่คุณชายชีแล้ว ข้าและเจ้ามาแบ่งส่วนกัน… มิทราบว่าคุณชายชีคิดไว้เยี่ยงไร”
“เรื่องของสูตรลับนั้นแม่นางเป็นผู้หามาได้ ข้าจะเป็นคนหาของที่เหลือเอง สามส่วนต่อเจ็ดส่วน เจ้าสามส่วน ข้าเจ็ดส่วน เห็นเป็นเยี่ยงไรบ้าง ?”
“เยี่ยงนั้นคุณชายชีวางแผนจะขายสุรานี้เยี่ยงไร ?”
“เหมือนกับหยู๋ฝูจี้ของเขา ! ”
จางเพ่ยเอ๋อร์ส่ายศีรษะ “ข้ารู้สึกว่ามิเหมาะสม ขวดสุราของหยู๋ฝูจี้ได้ตราตรึงในใจผู้คนแล้ว และทางนั้นยังมีอักขระของอาจารย์ฉิน แต่พวกเราไม่มี”
“เยี่ยงนั้นแม่นางจางมีวิธีอันใด ? ”
“แบ่งขาย เซียงเฉวียนขายในราคา 30 อีแปะ เทียนฉุนขายในราคา 100 อีแปะ แต่ต้องป่าวประกาศโจมตีทางฝั่งของเขาด้วย สุราแบบเดียวกันกับเขา แต่ขายราคาถูกกว่าเขา ดังนั้นต้องโจมตีเขาโดยตรง หลังจากนั้นลูกค้าทั้งหมดก็จะเป็นของพวกเรา เมื่อถึงเวลานั้น คุณชายชีอยากจะขายเยี่ยงไร ก็ขายเยี่ยงนั้น”
ชีหยวนหมิงครุ่นคิด จางเพ่ยเอ๋อร์เด็กสาวผู้นี้มองการณ์ไกลยิ่งนัก เขาจึงพยักหน้า แล้วเอ่ยถาม “คุณหนูเห็นด้วยกับเรื่องส่วนนี้แบ่งหรือไม่ ? ”
“เยี่ยงนี้เถิด ข้ามิได้ใส่ใจเรื่องจะแบ่งเงินได้เท่าไหร่อยู่แล้ว”
……
…..
ฟู่เสี่ยวกวนกลับมาถึงจวนฟู่ แต่ไม่คาดคิดว่าจะพบกับผู้คนไม่กี่คนที่อยู่เรือนหลัง
ฟู่ต้ากวนกำลังรินน้ำชาด้วยสีหน้าเบิกบาน ฝ่ายตรงข้ามคือหลิวจือต้ง จือโจวของหลินเจียงและหลิ่วซานเย่เจ้าหน้าที่ของเขา ฟู่เสี่ยวกวนคาดไม่ถึงว่าเขาจะมายังเรือนนี้
เมื่อเห็นฟู่เสี่ยวกวนเข้ามา หลิวจือต้งก็ทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม “เสียนจื๋อ ให้ลุงรอเสียนานเลย”
ฟู่เสี่ยวกวนใจกระตุก หลิวจือต้งวันนี้กับเมื่อวานราวกับเป็นคนละคน แต่ในพริบตาเขาก็เข้าใจความลึกลับนั้นได้ทันที ทันใดนั้นเขาก็ฉีกยิ้มกว้างราวกับดอกไม้บาน และกล่าวขำ ๆ “ท่านลุง ข้ามิทันคาดคิดว่าท่านจะมาในวันนี้ ข้าออกไปพบท่านพี่ฉินที่สำนักศึกษาหลินเจียงแต่เช้าตรู่ จนละเลยท่านลุงไป โปรดอภัยให้ข้าด้วย”
อ่า เด็กคนนี้และอาจารย์ฉินเรียกกันเป็นพี่น้อง เสียนจื๋อที่ตนเองเรียกนั้นท่าจะมิดีนัก หากเรื่องไปถึงหูอาจารย์ฉิน มิใช่ว่าตนเองจะสูงกว่าอาจารย์ฉินรึ
เขาโบกมือไปมาอย่างสบาย ๆ และกล่าวอีกว่า “อาจารย์ฉินเป็นนักปราชญ์แห่งยุค ที่เจ้าไปพบเขาย่อมเป็นเรื่องที่ใหญ่โตเป็นแน่ เมื่อครู่ข้าได้เอาเปรียบเจ้าไป เนื่องจากอาจารย์ฉินและเจ้าได้กลายเป็นสหายต่างวัยกัน ข้าเองก็อยากให้แสงได้สาดส่องบนใบหน้า จึงอยากเป็นสหายต่างวัยของเจ้าเช่นกันดีหรือไม่ ? ”
“นี่… ”
“ฟู่เสียนตี้ พวกเราตัดสินใจกันเยี่ยงนี้แล้ว หากเจ้าเรียกข้าว่าพี่ชาย พี่ชายจะมอบสิ่งนี้ให้แก่เจ้า”
หลิวจือต้งยื่นเอกสารฉบับนั้นไปให้ ซึ่งด้านบนนั้นได้รับการประทับตราสีแดงแล้ว
สิ่งนี้ต้องนำมาให้ฟู่เสี่ยวกวนอยู่แล้ว แต่เขากลับพูดแบบนี้ออกมา ประการแรกเพื่อแก้ไขผลกระทบที่จะตามมาหลังจากที่เรียกอีกฝ่ายว่าเสียนจื๋อ ประการที่สองจะแสดงให้เห็นถึงความสนิทสนมยิ่งขึ้น
สองมือของฟู่เสี่ยวกวนกำหมัดแน่น “พี่ชาย ท่านได้มอบสิ่งที่น่าตื่นตะลึงที่สุดในใต้หล้าให้แก่ข้า”