ตอนที่ 492 ฆ่า

ตอนที่ 492 ฆ่า ตอนที่ 492 ฆ่า

ตั้งแต่กลับมาจากภูเขาหนานซาน อารมณ์ของถงเหยียนก็มิค่อยมั่นคงเท่าใดนัก

คนผู้นี้จะฆ่าหรือมิฆ่าดี เกิดความลังเลขึ้นมาในใจของนาง

หากว่ามิฆ่า จะตอบแทนบุญคุณที่ลัทธิจันทราเลี้ยงดูตนเองมาได้เยี่ยงไร ?

แต่ถ้าฆ่าเขา จะเป็นการทำลายความหวังของผู้คนมากมายที่ทำงานกันท่ามกลางหิมะอันหนาวเหน็บหรือไม่ ?

ในขณะที่ถงเหยียนกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ก็ได้มีคนผู้หนึ่งเดินเข้ามาในห้องของนาง

เป็นสตรีอายุราว 20 ปี รูปร่างหน้าตางดงามเฉกเช่นเดียวกับนาง สตรีผู้นี้ถือผ้าห่อสีดำเดินโยกตัวเข้ามา นางมองดูถงเหยียนแล้วหัวเราะขึ้นมาพร้อมกับเอ่ยว่า “ศิษย์น้อง ข้ามาช่วยเจ้าแล้ว ดูท่าทางของเจ้าสิ มิสบายใจอันใดเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

ถงเหยียนขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางจ้องไปยังสตรีผู้นี้

“นี่คือหน้าที่ของข้า ไป๋จื่อ เจ้าเข้ามายุ่งเกี่ยวด้วยเหตุอันใดกัน ? ”

แม่นางที่นามว่าไป๋จื่อนั้นหัวเราะออกมาเบา ๆ พร้อมกับเอ่ยว่า “ได้ยินมาว่าข้างกายของฟู่เสี่ยวกวนนั้นมีผู้มีฝีมือระดับสูงแห่งสำนักเต๋าอยู่มากมาย ศิษย์น้อง ข้านั้นแค่เป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้าเท่านั้นเองมิใช่หรือ ? อีกอย่าง…ท่านหัวหน้าลัทธิได้สั่งการมาว่า ฟู่เสี่ยวกวนจะต้องตาย อีกทั้งต้องตายภายในค่ำคืนนี้เท่านั้น มิเยี่ยงนั้น เกรงว่าสถานการณ์จะมิดีต่อท่านหัวหน้าลัทธิเป็นแน่”

นางนำห่อผ้าสีดำนั้นโยนลงไปบนเตียงของถงเหยียนแล้วยกยิ้มขึ้น “ศิษย์น้องเป็นคนใจอ่อน หากว่าถูกเจ้าฟู่เสี่ยวกวนนั่นตบตา อาจจะมิกล้าลงมือ…” ใบหน้าของนางเริ่มเก็บรอยยิ้มนั้นลง และความเคร่งขรึมก็ได้เข้ามาแทนที่ “หากว่าศิษย์น้องมิกล้าลงมือ เกรงว่าลัทธิจันทราจะต้องเผชิญหน้ากับความพินาศเป็นแน่ ! ”

นางยืดหลังตรง บนใบหน้านั้นมีรอยยิ้มเผยออกมาอีกคราหนึ่ง “พวกเราล้วนเติบโตมาได้เพราะลัทธิจันทรา ลัทธิจันทราเปรียบเสมือนบ้านของเรา ! ศิษย์น้อง ข้าได้ยินมาว่าวันนี้เจ้าได้ไปที่ภูเขาหนานซานมาด้วยนี่ จงอย่าได้ถูกฟู่เสี่ยวกวนหลอกเชียว เมื่อคราที่ท่านอาจารย์ยังมีชีวิตอยู่ท่านมักกล่าวว่าศิษย์น้องเป็นผู้อ่อนไหวในความรู้สึก ในใจลึก ๆ มีความเมตตายิ่ง ดังนั้นเพื่อให้ภารกิจนี้สิ้นสุดไปได้ด้วยดี ท่านหัวหน้าลัทธิจึงได้ส่งข้ามาช่วยเจ้า”

“หากว่าพวกเราทั้งสองคนร่วมมือกัน เจ้าฟู่เสี่ยวกวนนั่นต่อให้มีปีกก็หนีมิพ้นอย่างแน่นอน”

ถงเหยียนยังคงจ้องมองไปยังไป๋จื่อแล้วเอ่ยถามขึ้นมาว่า “เจ้ามานานแล้วเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“ก็มิเชิง เดิมทีข้าจะมาฆ่าโจวถงถงเสีย แต่ข้างกายของเขามีเจ้าอ้วนขั้นปรมาจารย์อยู่ด้วย จึงฆ่ามิสะดวกนัก ดังนั้นท่านหัวหน้าลัทธิจึงออกคำสั่งให้ข้ามาช่วยเจ้า ข้าเพิ่งจะเดินทางมาถึงในวันนี้ และได้ยินมาว่าเจ้าได้เดินทางไปยังภูเขาหนานซาน จึงอดที่จะรู้สึกแปลกใจมิได้…”

“ศิษย์น้อง เจ้าไปที่ภูเขาหนานซานเพื่ออันใดกัน ? ”

มุมปากของถงเหยียนเผยอขึ้น ยกยิ้มแล้วกล่าวว่า “ข้าไปดูว่าฟู่เสี่ยวกวนเป็นคนเยี่ยงไรกันแน่ ? ”

“แล้วมองออกหรือไม่ ? ”

“พอจะมองออกบ้างแล้ว”

“ช่วยเล่าให้ศิษย์พี่ฟังสักหน่อยได้หรือไม่ ? ”

ถงเหยียนมองออกไปนอกหน้าต่างที่บัดนี้ได้มืดมิดแล้ว “มิเล่าก็มิเป็นไร”

“…ศิษย์น้อง เจ้าจงฟังข้าสักหน่อย ฟู่เสี่ยวกวนผู้นั้นเป็นขุนนางระดับสามแห่งราชวงศ์หยู อีกทั้งเขายังเป็นถึงองค์ชายแห่งราชวงศ์อู๋ แล้วเจ้าเล่า ? เจ้าเป็นเพียงกบฏ ผู้หักหลัง เป็นคนเลว ! ในสายตาของพวกเขา คนเราดูถูกผู้อื่นได้ แต่ที่สำคัญจะต้องมิดูถูกตนเอง”

“ศิษย์พี่รู้ดีว่าเจ้านั้นมีรูปร่างหน้าตาที่งดงามดุจเทพธิดา อีกทั้งมิว่าจะเป็นศิลปะด้านใดเจ้าล้วนเก่งกาจทั้งสิ้น แต่น่าเสียดายที่เจ้าเกิดมาผิดที่ ศิษย์พี่ใหญ่ชื่นชอบเจ้ามิใช่แค่เพียงวันสองวัน ข้าคิดว่าเจ้านั้นเหมาะกับศิษย์พี่ใหญ่มากยิ่งนัก ส่วนเรื่องอื่น…หากคิดมากไปก็ปวดหัวเสียเปล่า ๆ ”

ดวงตาของถงเหยียนบ่งบอกถึงความสับสน หากจะกล่าวว่านางรักฟู่เสี่ยวกวนเข้าให้แล้วก็คงมิใช่ เพียงแค่นางรู้สึกว่าคนผู้นี้ช่างน่าเสียดายยิ่ง เขามิใช่คนที่เลวร้ายน่ารังเกียจ อีกทั้งยังเป็นผู้สร้างความสุขให้แก่ราษฎรตั้งมากมาย

หากว่าขุนนางเช่นนี้ตกตายไป ราชวงศ์หยูหรือต่อให้ลัทธิจันทราทำลายล้างราชวงศ์หยูแล้วก่อตั้งราชวงศ์เฉินได้สำเร็จ แต่ขุนนางที่เหลือเหล่านั้นจะเป็นห่วงกังวลราษฎรเฉกเช่นฟู่เสี่ยวกวนเยี่ยงนั้นหรือ ?

แต่ที่ศิษย์พี่กล่าวมาเมื่อครู่ก็มิผิด ตนนั้นเติบโตมาได้เพราะลัทธิจันทราและนางควรจะตอบแทนบุญคุณนี้ หากว่าฟู่เสี่ยวกวนมิตาย เขาจะไปทำลายแผนการของท่านหัวหน้าลัทธิ และผู้คนในลัทธิจันทราคงจะมิมีผู้ใดให้อภัยนางเป็นแน่

งานที่ได้รับมอบหมายมาครานี้ช่างลำบากใจเสียจริง หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้สู้นางบอกปัดไปตั้งแต่แรกเสียจะดีกว่า หากนางมิเห็นตั้งแต่แรกก็คงจะมิลังเลเฉกเช่นบัดนี้

……

……

ดวงดาราในเมืองจินหลิงยามค่ำคืนช่างสว่างไสวยิ่ง แต่ที่ทางเดินฉีซานนั้นกลับเต็มไปด้วยหิมะ

ผู้คนกว่าร้อยชีวิตของหอเทียนจีกำลังขี่ม้าอยู่ท่ามกลางหิมะที่ตกหนักอยู่บริเวณทางเดินฉีซาน