ตอนที่ 508 งานเลี้ยง ณ จวนเยี่ยน

ตอนที่ 508 งานเลี้ยง ณ จวนเยี่ยน

ยามเซิน หลังจากที่ฟู่เสี่ยวกวนเดินทางไปเยี่ยมญาติจนครบแล้ว เขาก็สามารถตัดสินใจได้แล้วว่าจะเดินทางไปร่วมมื้อค่ำที่จวนใด

เยี่ยนฮ่าวชูเป็นผู้ชนะจากการจับฉลาก ได้ยินมาว่าฝ่าบาททรงกริ้วเสียจนเคราปลิว จากนั้นจึงทรงเลือกคืนวันที่หนึ่ง ส่วนต่งคังผิงจึงทำได้เพียงรอค่ำวันที่สอง

เขาช่างเป็นบุตรเขยที่มีค่าเสียยิ่งกว่าทอง ฝ่าบาทต้องการสนทนาเรื่องนโยบายของแคว้นในอนาคต ส่วนต่งคังผิงอยากถามเรื่องฟู่เอ้อต้ายและเมื่อใดจะทำการเพาะปลูกมันเทศทั่วแคว้น ฝ่ายเยี่ยนฮ่าวชูมิมีสิ่งใดซับซ้อน เพียงอยากรู้แค่ว่าเหตุใดฟู่เสี่ยวกวนจึงมิกลับไปยังราชวงศ์อู๋เพื่อครองบัลลังก์กัน !

มิใช่จะกล่าวโทษบุตรเขยว่าไร้ความพยายาม เนื่องจากแท้จริงแล้วฟู่เสี่ยวกวนมิต้องพยายามอันใดเลย เพียงแค่ประหลาดใจและมิเข้าใจเท่านั้น เช่นเดียวกับฝ่าบาทและบิดาเยี่ยนเป่ยซีก็มิอาจเข้าใจได้เช่นกัน

ดังนั้น ในค่ำคืนนี้จึงอยากคลายปัญหากับบุตรเขยให้หายข้องใจเสียหน่อย

จวนเยี่ยนจะทำการต้อนรับใต้เท้าฟู่ แน่นอนว่าต้องเตรียมการให้เหมาะสม

เยี่ยนฉางชื่อ มารดาของเยี่ยนเสี่ยวโหลวนั้นยินดียิ่ง นางมิค่อยได้สนทนากับบุตรเขยผู้นี้สักเท่าใดนัก ส่วนเรื่องที่สามีของนางสงสัยว่าเหตุใดเขาถึงมิขึ้นเป็นจักรพรรดิราชวงศ์อู๋…

เป็นจักรพรรดิแล้วดีตรงไหนกัน ? การที่ผู้อื่นเรียกตนว่าจักรพรรดิมันดีจริง ๆ เยี่ยงนั้นหรือ ?

จากที่เยี่ยนฉางชื่อมองดู ลูกเขยในตอนนี้ก็ดีอยู่แล้ว ได้ใช้ชีวิตที่เมืองจินหลิง มิไกลจากบ้านฝั่งภรรยาเท่าใดนัก และบัดนี้ก็ยังมีตำแหน่งขุนนางระดับสามทั้งที่อายุยังไม่เต็ม 18 ปีดีด้วยซ้ำ ตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีในอนาคตจึงมิใช่เรื่องยาก

บุตรสาวของนางได้สมรสกับเขา ก็มิได้ตำแหน่งเป็นอนุแต่อย่างใด เนื่องจากสตรีทั้งสามคนได้รับเกียรติเท่าเทียมกัน บุตรสาวของนางเล่าให้ฟังบ่อย ๆ ว่าชีวิตหลังสมรสมีความสุขยิ่ง คงมีเพียงสิ่งเดียวที่รู้สึกมิพอใจก็คือเนิ่นนานถึงเพียงนี้แล้ว แต่ท้องของนางกลับยังไร้ความเคลื่อนไหวใด

ด้วยเหตุนี้ จึงร้องขอให้พ่อสามีไปหาหมอหลวงเพื่อขอยาบำรุงครรภ์มาสักหน่อย รอให้ผ่านพ้นปีนี้ไป นางจะต้มให้กับบุตรสาวดื่ม

หากบุตรสาวของนางคลอดบุตรให้แก่ฟู่เสี่ยวกวน ในอนาคต คาดว่าคงจะมีฐานะที่มั่นคงขึ้น แม้พ่อสามีของนางจะเป็นถึงอัครมหาเสนาบดี แต่เขาก็อายุมากแล้ว อีกมิกี่ปีก็จำต้องวางมือ ฝ่ายบุตรชายเยี่ยนซือเต้า มิรู้ว่าจะสามารถขึ้นเป็นอัครมหาเสนาบดีได้หรือไม่ ตระกูลเยี่ยนอันยิ่งใหญ่จึงต้องการคนมาประคองเอาไว้

เห็นได้ชัดว่าบุตรเขยของนางจะมิล้มลงมาโดยง่าย อนาคตของเขายังอีกยาวไกล และจะก้าวสูงขึ้นไปอีกเรื่อย ๆ !

ดังนั้น เยี่ยนฉางชื่อจึงวุ่นวายอยู่กับการเตรียมงาน คอยดูแลบ่าวรับใช้ทำงานอย่างเคร่งครัด อีกทั้งยังคอยกำชับว่าต้องจัดวางสิ่งใดไว้ตรงไหนบ้าง

บัดนี้ ณ ห้องอักษร เยี่ยนเป่ยซีได้นั่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะน้ำชา ส่วนบุตรชายคนโต เยี่ยนซือเต้านั่งอยู่ด้านซ้ายมือ บุตรชายคนรองเยี่ยนชิวผิงนั่งอยู่ด้านขวา และบุตรคนที่สามนั่งอยู่ด้านล่าง ส่วนหลานชายคนโตเยี่ยนซีเหวินนั่งอยู่ตรงกันข้าม เยี่ยนหลินชิวบุตรชายคนโตของเยี่ยนชิวผิงนั่งอยู่ข้างเยี่ยนซีเหวิน

เยี่ยนชิวผิงได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นเต้าถายแห่งหวงเหอเป่ยเต้า ส่วนเยี่ยนหลินชิวได้เป็นนายอำเภอของซานซีเต้า หย่งหนิงโจวเขตชวูอี้

ตระกูลเยี่ยนยังมีบุรุษอีก 4 คน ล้วนเป็นข้าราชการทั้งสิ้น เพียงแต่มิได้มีตำแหน่งที่สูงมาก เป็นเพียงแค่นายอำเภอทั่วไป ในปีนี้ยังมิได้กลับมาเยี่ยมที่จวน

เยี่ยนซีเหวินทำหน้าที่ต้มชา เยี่ยนเป่ยซีเอ่ยขึ้นมาว่า “นับตั้งแต่ที่เสี่ยวโหลวตบแต่งกับฟู่เสี่ยวกวน นี่เป็นคราแรกที่จะเชิญเขามาร่วมงานเลี้ยง เจ้าหมอนี่มีนิสัยเป็นกันเอง ดังนั้น มิต้องจัดเตรียมสิ่งใดมาก ซีเหวินกับหลินชิวเคยพบเขามาก่อน ว่าไปแล้วเขตที่พวกเจ้ารับผิดชอบอยู่ก็ได้รับความช่วยเหลือมาจากฟู่เสี่ยวกวนมิน้อย ข้าอายุมากแล้ว มิสะดวกร่วมดื่มกับเขามากนัก เจ้าทั้งสองคนควรจะแสดงน้ำใจให้มาก”

“เขตที่ซีเหวินดูแลอยู่กำลังไปได้ดีเลยทีเดียว ฝ่าบาทจึงทรงตรัสว่าเจ้ามีความสามารถปกครองเขตได้ ข้าจึงอยากถามเจ้าว่า เจ้าอยากปกครองเขตหรือไม่ ? ”

เยี่ยนซีเหวินตกตะลึงขึ้นมาทันพลัน แล้วรีบส่ายหน้าเป็นการใหญ่ “ท่านปู่ ตอนนี้ยังมิได้”

“เพราะเหตุอันใดกัน ? ”

“บัดนี้ ท่าเรือที่เขตเหยาเพิ่งจะสร้างเสร็จ แต่อู่ต่อเรือกำลังจะสร้างขึ้น ช่างต่อเรือก็ได้จัดหาเอาไว้บ้างแล้ว โดยมากแล้วเป็นช่างไม้ที่มิได้ชำนาญในด้านของการสร้างเรือรบ”