ตอนที่ 519 ฝ่าบาททรงปิติยินดี

สวี่หวยซู่ได้ร่าง ‘สนธิสัญญาเงินชดเชยติงเว่ย’ ขึ้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ฟู่เสี่ยวกวนรับมาอ่านอย่างละเอียดถี่ถ้วน ก่อนจะส่งให้เยียนเหลียงเจ๋อ

“ในเมื่อสองแคว้นได้ลงสนธิสัญญาว่าจะมิรุกรานซึ่งกันและกันแล้ว ข้าก็อยากจะกล่าวความในใจต่อพวกท่านว่า ข้าสนใจทุ่งหญ้าของแคว้นฮวงมากยิ่งนัก ข้ามิได้สนใจทัพ 400,000 นายของท่าป๋าเฟิงที่เล่าขานกันมาเลยสักนิด เยี่ยงนั้นข้าจะเล่าให้ฟัง ทุกท่านคงเคยได้ยินนามของกองกำลังดาบเทวะใช่หรือไม่ ?

กองกำลังดาบเทวะเคยใช้ทหาร 1,000 นาย เพียง 1,000 นายนี้ สามารถสังหารทหารของแคว้นฮวงได้ถึง 20,000 นาย ! ”

สำหรับเรื่องนี้ เยียนเหลียงเจ๋อและคนอื่น ๆ ต่างก็ทราบดี ถึงเยี่ยงไรพวกเขาก็ยังมีข้อสงสัยต่อเรื่องนี้… ดาบเทวะ 1,000 นายสังหารทหารของแคว้นฮวง 20,000 นายบนภูเขาผิงหลิง จากนั้นก็ไปรวมเข้ากับกองกำลังดาบเทวะที่เหลือบุกเข้าอาณาเขตของแคว้นฮวงไปทั่วทุกสารทิศ ราวกับเข้าสู่ดินแดนร้างไร้ผู้คน

นี่มันค่อนข้างเกินจริงไปมาก ดังนั้น ยามอยู่ในท้องพระโรงของแคว้นอี๋ จึงมิมีผู้ใดเชื่อแม้แต่คนเดียว

จนเวลาต่อมามีปืนคาบศิลาจำนวนหนึ่งถูกส่งไปยังแคว้นอี๋ พวกเขาจึงได้ทราบว่าแท้จริงแล้วกองกำลังดาบเทวะครอบครองศาสตราเทพอยู่นั่นเอง !

นี่คือเหตุผลหลักที่ทำให้แคว้นอี๋กริ่งเกรงราชวงศ์หยู

หากกองทัพชายแดนตะวันออกติดตั้งศาสตราเทพเหล่านั้น แม้ห่างออกไปหลายร้อยจั้งก็สามารถคร่าชีวิตทหารของตนได้ สงครามนี้… จะต่อกรได้เยี่ยงไร ?

เมื่อได้ฟังฟู่เสี่ยวกวนเอ่ยถึงอีกครา พวกตนย่อมเชื่อไปโดยปริยาย เยี่ยงนั้นหลังจากสงครามระหว่างแคว้นหยูและแคว้นอี๋จบลง รอให้กองทัพชายแดนเหนือฟื้นตัวขึ้นเป็นเวลาหนึ่งปีครึ่ง หากกองทัพแห่งราชวงศ์หยูออกเดินทางขึ้นเหนือถึงด่านเยี่ยนซาน ย่อมมีความเป็นไปได้อย่างยิ่ง

ดังนั้นหลังจากเปียนมู่หยูได้ยินฟู่เสี่ยวกวนกล่าวเช่นนั้น เขาจึงเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “ในเมื่อใต้เท้าฟู่มีความสนใจในแคว้นฮวงเช่นกัน สำหรับส่วนแบ่งในอนาคต…”

ฟู่เสี่ยวกวนโบกมือไปมา “มิต้องกังวล นั่นขึ้นอยู่กับความสามารถของแต่ละฝ่าย อาณาเขตของแคว้นฮวงที่ท่านยึดครองมาได้ ราชวงศ์หยูจะมิแตะต้องอย่างแน่นอน เช่นเดียวกัน อาณาเขตที่ราชวงศ์หยูยึดมาได้ แคว้นอี๋ก็อย่าได้หมายปอง”

นั่นคือสิ่งที่เปียนมู่หยูนึกกังวล พอได้ยินดังนั้นจึงวางใจลง แล้วยังเอ่ยถามต่ออีกว่า “ในส่วนของข้อตกลงนี้ ได้รวมอยู่ในสนธิสัญญาพันธมิตรด้วยหรือไม่ ? ”

“สุภาพบุรุษนั้นใจกว้าง เป็นการดียิ่งที่จะรวมเข้าไปด้วย เพื่อมิให้เกิดข้อพิพาทขึ้นอีกในภายภาคหน้า”

ดังนั้น ภายใต้คำคุยโวของฟู่เสี่ยวกวน เยียนเหลียงเจ๋อก็ได้นำตราประทับใหญ่ทั้งสามออกมา !

ตราที่หนึ่ง ย่อมเป็นตราประทับของจักรพรรดิแห่งแคว้นอี๋ที่มอบอำนาจในการเจรจาครานี้ให้แก่องค์รัชทายาทเยียนเหลียงเจ๋อ หากตรานี้ถูกประทับลงไปย่อมหมายความว่าองค์จักรพรรดิรับทราบสนธิสัญญานี้แล้วเช่นกัน

ตราที่สอง คือตราประทับขององค์รัชทายาทผู้ครอบครองตำหนักบูรพา ตราประทับนี้หมายความว่าราชทูตได้เป็นพยานในการเจรจาครานี้แล้ว

ตราที่สาม คือตราประทับทางราชการของท้องพระโรงอี้เจิ้ง ตราประทับราชการนี้หมายความว่าท้องพระโรงอี้เจิ้งได้มีส่วนร่วมและเห็นด้วยกับสนธิสัญญาฉบับนี้

สวี่หวยซู่เองก็ประทับลงไปสามตราเช่นกัน เพียงแต่ตราประทับขององค์รัชทายาทเปลี่ยนเป็นตราประทับส่วนบุคคลของฟู่เสี่ยวกวน และตราประทับราชการของท้องพระโรงอี้เจิ้งก็เปลี่ยนเป็นตราประทับราชการของกรมพิธีการ

และตอนนี้ การเจรจาก็ได้สิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์

เหล่าขุนนางของแคว้นอี๋ที่เดิมทีมีท่าทางผิดหวังและฉุนเฉียว ก็ได้ผ่อนคลายลงมามากเพราะกลยุทธ์ที่ฟู่เสี่ยวกวนเสนอขึ้นมา

เมื่อมีกลยุทธ์นี้ หลังจากกลับแคว้นไปแล้วทูลถวายต่อฝ่าบาท อธิบายถึงเหตุผลไปอย่างชัดเจน คาดว่าฝ่าบาทจะทรงยอมรับได้เช่นกัน เมื่อสู้ราชวงศ์หยูมิได้ หากมิยกดินแดนให้เป็นการชดเชย ราชวงศ์หยูก็จะเดินทัพต่อไป ส่วนแคว้นอี๋จะสิ้นชาติมิใช่หรือ ?

ด้วยการเจรจาอย่างยากลำบากนี้ ได้หยุดการรุกรานของทัพราชวงศ์หยูได้สำเร็จ แม้จะต้องชดเชยด้วยเงิน 180 ล้านตำลึงและยกอาณาเขตว่อเฟิงหยวนผืนใหญ่ให้กับแคว้นหยู แต่ความสูญเสียเหล่านี้ก็สามารถหาคืนได้จากแคว้นฮวงมิใช่หรือ

ย่อมดีกว่าเสียชาติ สมเหตุผลดีหรือไม่ ?

ในตอนนี้ เยียนเหลียงเจ๋อได้กลับสู่สภาวะทางอารมณ์ที่ปกติ ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกว่าทั้งร่างได้ผ่อนคลายลงมามาก ในความคิดของตน สนธิสัญญายกดินแดนให้เป็นการชดเชยนี้ ความสำคัญยังห่างไกลจากสนธิสัญญาไม่รุกรานซึ่งกันและกันอีกฉบับ

ดังนั้น เขาจึงลืมความเกลียดชังที่มีต่อฟู่เสี่ยวกวนไปจนสิ้น กล่าวอีกนัยคือไม่อยากยั่วยุศัตรูที่แข็งแกร่งอย่างฟู่เสี่ยวกวนอีกต่อไปแล้ว

ความคิดเห็น