ตอนที่ 553 ข้าจะสังหารพวกเจ้า !

ตอนที่ 553 ข้าจะสังหารพวกเจ้า !

จ้าวลี่จู้ตื่นตระหนกเสียจนวิญญาณแทบหลุด !

เขาอยู่ห่างจากเฮ้อซานเตาอีก 3 จั้ง จึงมิสามารถไปช่วยได้ทัน

คุณชาย… ท่านยังมิทันได้แต่งงาน ยังมิทันได้รับพรจากคุณหนูหก ท่านก็จะจากไปแล้วเยี่ยงนั้นหรือ ?

คุณชาย หลับให้สบาย !

ในยามที่จ้าวลี่จู้คิดว่าเฮ้อซานเตาใกล้ถึงแก่ความตายแล้วนั้น เฟ่ยอันก็ได้ยกธนูขึ้นมายิง ลูกศรพุ่งเข้ามา ในยามที่ดาบกำลังสัมผัสถึงเสื้อของเฮ้อซานเตา ลูกศรนั้นก็ปักเข้าที่หน้าผากของศัตรูผู้นั้นเข้าอย่างจัง

ข้าศึกล้มลงกับพื้น เฮ้อซานเตาหันกลับไปมอง ตื่นกลัวเสียจนเหงื่อท่วมกาย

เขาได้รับแรงกระตุ้นขึ้นมาอีกครั้ง ขมกรามแน่นมองดูแล้วดุดันยิ่ง จากนั้นก็เผยท่าทีดุร้ายออกมา “ไอ้พวกสารเลว คาดมิถึงว่าจะลอบทำร้ายข้า ข้าจะสังหารพวกเจ้า ! ”

ความโกรธในใจลุกโชนส่งผลต่อความกล้า เฮ้อซานเตาหยิบดาบขึ้นมาอีกข้าง หันหลังกลับทันพลัน กวัดแกว่งดาบสองเล่มในมือ แล้วเดินหน้าทะลวงข้าศึกอย่างคาดมิถึง !

เฟ่ยอันรู้สึกยินดียิ่ง ชายผู้นี้ใช้ได้ !

เขาต้องคว้ามาไว้ในมือให้ได้ เลี้ยงดูฝึกฝนให้ดี เพราะคนเยี่ยงนี้หาได้ยากในหมู่ทหารทั่วไป ชายผู้นี้คือทัพหน้าโดยกำเนิด

หากขัดเกลาให้ดีอีกสักหน่อย ต้องเป็นแม่ทัพที่มีชื่อเสียงแห่งยุคได้อย่างแน่นอน มิสามารถปล่อยให้เขาตกตายได้

ยามที่เฮ้อซานเตาปรี่สังหารไปด้านหน้า เฟ่ยอันก็คอยใช้ธนูกำจัดศัตรูรอบด้านให้จากด้านหลัง ความร่วมมือของทั้งสองส่งเสริมซึ่งกันและกันอย่างคาดมิถึง ก่อให้เกิดอานุภาพรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เลยทำให้ขบวนศัตรูเกิดช่องโหว่

จ้าวลี่จู้ไร้ความลังเล เขาง้างดาบขึ้น และไล่ตามคุณชายไป เขาได้เข่นฆ่าศัตรูไปหลายคนระหว่างที่เดินผ่าน

เพียงแต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยคำถามมากมาย

เหตุใดคุณชายถึงได้กล้าหาญเยี่ยงนี้ ?

แต่ทว่าคุณชายเชื่อฟังคุณหนูหกเพียงผู้เดียว…

คุณหนูหกบอกให้ไปทางตะวันออก คุณชายย่อมมิกล้าไปทางตะวันตก คุณหนูหกกล่าวว่าหากคุณชายไปหอชุ่ยหงอีก นางจะหักขาของคุณชายทิ้ง คุณชายจึงชิงหักขาตนเองก่อน…

นี่ต่างหากคือคนโฉดอย่างแท้จริง !

หรือที่ผ่านมาคุณชายจะแสร้งทำมาโดยตลอดกัน ?

เขาแสร้งเป็นหมูเพื่อรอกินหรือเยี่ยงไร ?

เขาคือตัวละครเอกที่ถูกซ่อนเอาไว้ เพื่อกักขังสาวงามเยี่ยงคุณหนูหกหรอกหรือ ?

ต้องเป็นแบบนี้เป็นแน่ !

ด้วยความน่าเกรงขามของคุณชายในตอนนี้ หากคุณหนูหกทราบเข้า เกรงว่าจะสวามิภักดิ์ต่อความองอาจของคุณชายไปโดยปริยาย

ฝ่ายเฮ้อซานเตาที่ถูกจ้าวลี่จู้คิดว่าเป็นเทพสังหารก็มิได้รับรู้เรื่องทั้งหมดนี้เลย

เขาคึกราวกับม้าป่าที่ถูกถอดบังเหียน ทั้งยังเหมือนสัตว์ร้ายที่ออกมาอาละวาด พุ่งไปแนวหน้าโดยมิหวั่นเกรงเลยแม้แต่น้อย

ในใจของเขายามนี้มีเพียงสองความคิดเท่านั้น

หากมิสังหารพวกเจ้า ก็ต้องเป็นพวกเจ้าที่จะสังหารข้า ! ให้มันรู้กันไปว่าชะตาของผู้ใดจะแข็งกว่ากัน !

อย่าได้คิดรังแกคุณชายเศรษฐีที่ดินเยี่ยงข้า ฟู่เจวี๋ยเยสังหารกงเซินจ่าง ข้าก็จะสังหารเซวี๋ยติ้งชานเช่นกัน !

เมื่อคิดได้ดังนั้น จึงได้ถือกำเนิดนักสู้ขึ้น

หากจะกล่าวถึงเฮ้อซานเตา เรื่องทะเลาะต่อยตี คุณชายเศรษฐีที่ดินแห่งหลินจื๋อก็ทำมามิน้อย แต่หากกล่าวถึงการเข่นฆ่า เขาในอดีตมิมีความกล้าเอาเสียเลย

ทว่าพอเข้าสู่สนามรบและได้รับการชักจูงจากบรรยากาศ หลังจากได้รับการอาบด้วยโลหิต เขาก็ได้สังหารคนราวกับหั่นผัก และมิรู้สึกลำบากเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งห้าวหาญมากยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ

เขาสังหารไปเรื่อย ๆ ทันใดนั้นจึงรู้สึกเหนื่อยขึ้นมา จากนั้นจึงสังหารไปพลางครุ่นคิดถึงปัญหานี้ไปพลาง ต้องทำเยี่ยงไรให้การฆ่ามีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น ?

หากใช้หลักการตอบคำถามนี้ ก็คงเกี่ยวไปถึงการเคลื่อนไหว อิริยาบถรวมไปถึงมุมที่ออกแรง จนถึงขั้นต้องเข้าใจโครงสร้างของร่างกายมนุษย์และอื่น ๆ