ตอนที่ 607 ดื่มกับข้าสองจอก

ตอนที่ 607 ดื่มกับข้าสองจอก

ณ วังเตี๋ยอี๋

โคมไฟสว่างโร่ขึ้นมา ดุจดวงดาราสว่างไสวนับมิถ้วน

บนโต๊ะมีอาหารที่เพิ่งปรุงเสร็จจัดวางไว้อย่างสวยงาม เมื่อฮ่องเต้ประทับลงตรงหัวโต๊ะ ตามมาด้วยฮองเฮาซั่งประทับทางฝั่งซ้ายของพระองค์ ด้านฟู่เสี่ยวกวนจึงเข้าไปนั่งทางขวามือของพระองค์

ฮูหยินทั้งสามเดินมานั่งข้าง ๆ สามี บนโต๊ะอาหารมื้อนี้จึงมีทั้งสิ้น 6 คน นั่งเบียดกันจนรู้สึกว่าบรรยากาศช่างน่าอึดอัดยิ่ง

เมื่อฝ่าบาทเห็นใบหน้าฟู่เสี่ยวกวนเช่นนั้นจึงส่งเสียงพระสรวลออกมา มิได้ตรัสถามเขาด้วยว่าไปดูคนที่คุกต้าหลี่เป็นเยี่ยงไรบ้าง แต่กลับตรัสว่า “นี่คือมื้ออาหารสำหรับครอบครัว มื้อนี้ข้าจัดขึ้นเพื่อเจ้า จำได้ว่าเจ้ามาที่เมืองหลวงตอนรัชสมัยเซวียนลี่ปีที่แปด เดือนเก้า เพียงแค่พริบตาเดียว จากคุณชายเจ้าของที่ดินเล็ก ๆ ในหลินเจียงก็ได้ขึ้นเป็นถึงติ้งอันป๋อ”

“นี่คือความสามารถของเจ้าโดยแท้ ข้าชื่นชมและยินดีด้วย แต่ข้ายังเอ่ยคำเดิม หวังว่าเจ้าจะอยู่ที่ราชวงศ์หยู หวังว่าเจ้าจะหนุนหลังลูกหลาน หรือขึ้นเป็นยศกงเจวี๋ย เจ้าว่าดีหรือไม่ ? ”

ฟู่เสี่ยวกวนหัวเราะออกมา “ฝ่าบาท พระองค์ตรัสเกินไปแล้ว ตำแหน่งกงเจวี๋ยนั้นยังมิต้องเอ่ยถึง มาเอ่ยเกี่ยวกับเรื่องเงินกันเถอะ ฝ่าบาทเตรียมให้หรือยังพ่ะย่ะค่ะ ? ”

พอได้ยินดังนั้น รอยแย้มพระโอษฐ์ก็สลดลงแล้วทอดพระเนตรไปยังฟู่เสี่ยวกวนเขม็ง “รู้อยู่แล้วว่าเจ้าจะเอ่ยถึงเรื่องเงินนั่น ข้าให้เจ้าได้เพียงแค่ 50 ล้านตำลึงเท่านั้น ส่วนที่เหลือเจ้าไปหาวิธีเอง มื้อนี้มิต้องเอ่ยถึงเรื่องนี้แล้ว มา มา มา เรามาดื่มสุราและกินอาหารกัน”

ใบหน้าของทุกคนและฟู่เสี่ยวกวนเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

ตกลงกันไว้แล้วว่า 100 ล้านมิใช่หรือ ? ข้าไปทำสงครามกลับมาเหตุใดถึงเหลือเพียงแค่ครึ่งหนึ่งเล่า ?

เงินไปไหนเสียหมด ?

มิได้การ ! พรุ่งนี้ต้องไปถามพ่อตาต่งให้รู้เรื่อง

ความโกรธของฟู่เสี่ยวกวนเปลี่ยนไปลงที่อาหารแทน เขากินโดยมิสนใจผู้ใด “อาหารอร่อย ! รสชาติดี ! ฮองเฮาเหนียงเหนียงเป็นผู้ปรุงเป็นแน่ ! ”

ฮองเฮาซั่งหัวเราะเบา ๆ “เจ้าชมผิดคนแล้ว อาหารบนโต๊ะนี้ข้าได้เชิญพ่อครัวใหญ่จากหอซื่อฟางมาทำ ส่วนซุปถ้วยนี้ข้าเป็นคนทำด้วยตนเอง”

ฟู่เสี่ยวกวนมิได้สนใจในสิ่งที่ตนกล่าวออกไปและยังคีบผักให้ฮูหยินทั้งสาม พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ที่หอซื่อฟางนั้นเอ่ยได้ว่าเป็นเสมือนห้องครัวหลังจวนของกระหม่อม อาหารที่ปรุงออกมานั้น กระหม่อมแค่ดมดูก็รู้แล้วพ่ะย่ะค่ะ ดังนั้นลูกเขยผู้นี้คิดว่านี่เป็นความตั้งใจของฮองเฮาที่ทำเพื่อกระหม่อม”

“ยังมิเคยไปที่ห้องเครื่องเลย เจ้ามั่นใจได้เยี่ยงไร ? ”

“อ่า…ฮ่า กระหม่อมเข้าใจว่าพวกเขารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่พระองค์ส่งคนไปเชิญ นอกจากนี้ยังทำให้บรรพบุรุษของพวกเขาภูมิใจที่ได้รับความเมตตาจากพระองค์ด้วย ทันใดนั้น พวกเขาก็เข้าใจวิธีการปรุงที่สามารถทำให้รสชาติของอาหารออกมาอร่อยได้ วันพรุ่งนี้กระหม่อมต้องไปลองชิมที่หอซื่อฟางอีกสักคราแล้ว”

ฮองเฮาซั่งหัวเราะขึ้นทันใด “ปากหวานนัก เจ้ากินให้มากกว่านี้เถอะ ไปทำสงครามมาตั้งสามเดือนตอนนี้เจ้าผอมเหมือนกับลิงก็มิปาน”

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรฟู่เสี่ยวกวน เด็กคนนี้ช่างไร้ยางอายยิ่ง !

“มา…ดื่มกับข้าสองจอก”

หยูเวิ่นหวินและคนอื่น ๆ มองไปที่ฟู่เสี่ยวกวน พลางครุ่นคิดในใจว่าสามีเอ่ยออกมาได้อย่างหน้ามิอาย

ฟู่เสี่ยวกวนทำโทษตนเองโดยการดื่มเข้าไปหนึ่งจอกแล้วหันไปเอ่ยกับต่งชูหลานว่า “เส้นทางการดื่มนี้ช่างยาวนานนัก ชูหลาน อย่าลืมเขียนจดหมายถึงหลู่หลิวฮุย ให้เขาไปที่ถนนเจี้ยนหนานซีหรือหรงโจวก็ดี แล้วสร้างโรงกลั่นสุราขึ้นมาที่นั่น”

“เหตุใดถึงไปสร้างในพื้นที่ห่างไกลเยี่ยงนั้นกัน ? ” ฮองเฮาซั่งเอ่ยถามด้วยสีหน้างุนงง

“ที่นั่นอุดมสมบูรณ์ยิ่ง เป็นแหล่งที่สามารถผลิตอาหารได้ดี สภาพอากาศเหมาะแก่การหมักสุรา อีกทั้งยังเป็นสถานที่ที่เหมาะกับกองทัพ กระหม่อมขอเอ่ยโดยมิอ้อมค้อม…”