ตอนที่ 627 อภัยโทษ

รัชสมัยเซวียนลี่ปีที่สิบ วันที่สอง เดือนห้า ในห้องทรงพระอักษรแห่งราชวงศ์หยู

“จากการสำรวจทั่วแคว้นนับจนถึงเมื่อวานนี้มีผู้เข้าร่วมสอบเอินเคอทั้งสิ้นสามหมื่นเจ็ดพันกว่าคน”

ในพระหัตถ์ถือเอกสารเกี่ยวกับสถิติเอาไว้ ทรงประทับลงที่เก้าอี้แล้วตรัสว่า

“ว่อเฟิงเต้า หนึ่งมณฑลมีสามจวนโจว”

“ในสามจวนโจวนี้มีเขตปกครองภายใต้อำนาจของตน 220 เขต ราชวงศ์หยูยังคงยึดการแต่งตั้งตำแหน่งด้วยระบบเก่าโดยให้แต่งตั้งผู้พิพากษาเขตละ 1 คน แต่งตั้งนายอำเภอเขตละ 1 คน แต่งตั้งผู้ช่วยนายอำเภอเขตละ 1 คนและอาจารย์อีกเขตละ 1 คน โดยทั้งหมดนี้พวกเราต้องการบัณฑิตอีกทั้งสิ้น 900 คน”

“หากเพิ่มเจ้าหน้าที่ของจวนเต้าและจวนโจวไปด้วย ขุนนางทั้งหมดนี้จะมีจำนวน 1,264 คนพอดี”

“ข้าได้หารือกับฟู่เสี่ยวกวนในยามเย็นของเมื่อวานนี้ เขาได้เสนอชื่อบุคคล 3 คนให้ไปปกครองจวนโจว คนแรกคือต่งเสียงฟางจากหงหลูซื่อ คนที่สองคือเหยียนซีไป๋แห่งกรมขุนนาง และคนที่สามคือผู้ว่าเขตจินหลิงหนิงหยู่ชุน”

“ที่ข้าเรียกพวกเจ้ามาที่นี่ก็เพื่อจะรับฟังความคิดเห็นของพวกเจ้า ทั้งสามคนนี้มีคุณสมบัติเหมาะสมกับจวนโจวหรือไม่ ? จงกล่าวมาเถิด หากว่าเหมาะสมข้าจะออกราชโองการให้พวกเขาเดินทางไปว่อเฟิงเต้าทันที”

ในเวลานั้นฟู่เสี่ยวกวนกำลังชงชาอยู่ ส่วนเยี่ยนเป่ยซีก็ได้ทำความเคารพฮ่องเต้แล้วทูลว่า “กระหม่อมคิดว่าทั้งสามคนนั้นเป็นผู้มีความสุขุมและหนักแน่นมากพอ ดังนั้นมิน่ากังวลพ่ะย่ะค่ะ”

เยี่ยนซือเต้าเงียบไปชั่วครู่แล้วพยักหน้า ส่วนต่งคังผิงมิได้แสดงความคิดเห็นอันใดเลย

“เรื่องของทั้งสามจวนโจวเอาไว้แค่นี้ก่อนเถิด…” ฝ่าบาทวางกระดาษลงแล้วเสด็จไปประทับที่หน้าโต๊ะน้ำชา จากนั้นก็ทอดพระเนตรฟู่เสี่ยวกวนแล้วตรัสถามขึ้นมาว่า “การสอบเอินเคอในวันพรุ่งนี้ เจ้าเตรียมการเรียบร้อยแล้วหรือยัง ? ”

“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมเตรียมการพร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“อืม ! บทกวีที่เจ้าประพันธ์ในหอซื่อฟางเมื่อสองคืนก่อนช่างยอดเยี่ยมมากยิ่งนัก ข้าชื่นชอบยิ่ง”

ฟู่เสี่ยวกวนตื่นตกใจขึ้นมาทันพลัน เรื่องบทกวีนั้นลอยมาถึงฝ่าบาทเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ ?

ฮ่องเต้ลูบเคราแล้วยิ้ม “คำที่ว่า วันหนึ่งเมื่อต้าเผิงเริ่มโบยบินตามสายลม ขี่พายุหมุนโผทะยานเก้าหมื่นลี้ ! ประโยคนี้ช่างยอดเยี่ยมยิ่ง ! หากกล้าที่จะเผชิญหน้าก็มิต้องพะวงหลังเพราะข้าจะคอยสนับสนุนเจ้าอยู่ด้านหลังเอง ! ”

เยี่ยนเป่ยซีและพรรคพวกยังมิเคยได้ฟังบทกวีนั้นเลย เมื่อได้ยินฝ่าบาทตรัสถึงมันออกมาจึงทำให้ทั้งสามคนตื่นตะลึงเสียจนนิ่งค้าง บทกวีนี้ช่างวิเศษมากยิ่งนัก !

ทันใดนั้นก็จำได้ว่าเจ้าเด็กคนนี้มิได้ประพันธ์บทกวีมาเนิ่นนานแล้ว เมื่อประพันธ์ออกมาอีกคราผลลัพธ์ที่ได้ก็ยังคงยอดเยี่ยมยิ่ง แต่ทว่าท่อนสุดท้ายนั้นกล่าวว่าเยี่ยงไรหรือ ?

ทุกคนในห้องนี้ต่างก็อยากรู้ แต่ทว่าฝ่าบาทมิได้ตรัสออกมาอีก พระองค์กำลังทอดพระเนตรฟู่เสี่ยวกวนด้วยดวงพักตร์ชื่นชม “เจ้า…ยังมีเรื่องอันใดให้ข้าต้องจัดการอีกหรือไม่ ? ”

ฟู่เสี่ยวกวนรินชาให้ทั้งสี่ท่าน จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นแล้วยกยิ้มกว้าง “100 ล้านพ่ะย่ะค่ะ ! ”

“ไอหยา… ! อย่าเอ่ยถึงเรื่องนี้เลย มีเรื่องอันใดให้ช่วยก็เอ่ยออกมาตรง ๆ ! ”

ฟู่เสี่ยวกวนเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ทันใดนั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่าตนเคยสัญญากับซื่อชิงแห่งศาลต้าหลี่เอาไว้ว่าจะขอให้ฝ่าบาทเขียนอักขระให้แก่เขา เกือบจะลืมไปแล้วอย่างแท้จริง

“ถ้าเช่นนั้นพระองค์โปรดทรงพระอักษรให้กระหม่อมเถิด”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮ่องเต้ก็ได้ถอนหายใจออกมาอย่างผ่อนคลาย ช่างง่ายดายอันใดเยี่ยงนี้ “ได้ ! เจ้ากล่าวมาเถิดว่าจะให้ข้าเขียนสิ่งใด ? ”

“เขียนว่า… ‘ตัดสินคดีความด้วยคุณธรรมและความยุติธรรม’ พ่ะย่ะค่ะ”

“ตัดสินคดีความด้วยคุณธรรมและความยุติธรรม…” ฝ่าบาทขมวดคิ้วมุ่นแล้วทวนคำอย่างละเอียด “ความหมายช่างดียิ่ง เหมาะจะใช้แทนตัวขุนนางแห่งศาลต้าหลี่เสียมากกว่า แล้วเจ้าจะเอาอักขระประโยคนี้ไปทำอันใดเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

ฟู่เสี่ยวกวนยกมือทั้งสองข้างประสานกันในระดับหน้าอกแล้วกราบทูลอย่างจริงจังว่า “กระหม่อมทำเพื่อศาลต้าหลี่ กระหม่อมหวังว่าเจ้าหน้าที่ทุกคนของศาลต้าหลี่จะจดจำประโยคนี้ไว้พ่ะย่ะค่ะ ! ”

“กฎหมายเป็นข้อกำหนดของแคว้น การใช้ศีลธรรมและจรรยาบรรณมาควบคุมผู้คนให้อยู่ในหลักเกณฑ์ เกี่ยวข้องกับการร้องต่อศาลให้มอบความยุติธรรมต่อคดีและยังเกี่ยวข้องกับราษฎรที่ให้ความไว้วางใจต่อราชสำนัก ในจิตใจของราษฎรนั้นมีความเชื่อมั่นต่อพวกเรา ถ้าหากผู้พิทักษ์กฎหมายนำเรื่องส่วนตัวมาเกี่ยวข้องด้วยจนทำให้ความเชื่อมั่นของพวกเขาลดน้อยลงก็จะส่งผลร้ายแรงต่อแคว้นได้”