ตอนที่ 629 มีเพียงหัวใจข้าที่บริสุทธิ์ดุจสายน้ำ

ฟู่เสี่ยวกวนหัวเราะร่าออกมา

สตรีนางนี้ช่างเข้าอกเข้าใจกันดียิ่งนัก !

ทันใดนั้นเขาก็ยื่นแขนออกไปโอบกอดสวี่ซินเหยียนเอาไว้ จึงได้รู้สึกว่าความเรียบง่ายคือเป้าหมายของชีวิต

ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าตนเองอยากจะเป็นเพียงแค่เศรษฐีที่ดินแห่งหลินเจียงและอยากจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเท่านั้น แต่เพราะโชคชะตาบัดนี้จึงมิสามารถกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้อีกแล้ว

เส้นทางนี้ต้องเดินต่อไปข้างหน้าเท่านั้น !

ใต้หล้าอันสมบูรณ์แบบนี้ เขาจะใช้ทั้งชีวิตรักษามันเอาไว้ !

เมื่อตกอยู่ในอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นนี้ จึงทำให้สิ่งที่แล่นเข้ามาในหัวเต็มไปด้วยจิตวิญญาณของนักสู้

บนใต้หล้านี้มีผู้คนที่รักเขาและเขารักอยู่อีกมากมาย

เพื่อพวกเขาและพวกนางแล้ว แม้ว่าจะต้องแบกภาระที่หนักอึ้งเอาไว้ ก็จำต้องก้าวผ่านมันไปให้ได้ !

หัวใจของสวี่ซินเหยียนกำลังเต้นอย่างแรง ใบหน้าของนางอยู่ในอ้อมแขนของฟู่เสี่ยวกวน นางรู้สึกอบอุ่น จิตใจสงบมากยิ่งนัก

นางกอดฟู่เสี่ยวกวนไว้แน่น เพราะกลัวว่าเขาจะหายไป กลัวว่านี่จะเป็นเพียงแค่ความฝัน

สำหรับสวี่ซินเหยียนแล้ว ฟู่เสี่ยวกวนเป็นทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับนาง

สายลมจากแม่น้ำฉินหวายได้พัดผ่านคนสองคนที่กำลังโอบกอดกันไปอย่างเงียบ ๆ

ภายใต้แสงดวงดารา นางได้ซุกซ่อนใบหน้าที่เขินอายไว้ที่หน้าอกของเขา

จากนั้นก็ปรากฏภาพเรือลำหนึ่งกำลังแล่นอยู่บนแม่น้ำฉินหวายอย่างช้า ๆ โดยมีเพียงโคมไฟส่องสว่างอยู่ด้านบน ที่โคมไฟนั้นมีตัวอักษรสามตัวเขียนเอาไว้ว่า ‘หงซิ่วจาว ! ’

มีสตรีนางหนึ่งถือฉินนั่งอยู่บริเวณหัวเรือ ทันใดนั้นนางก็เริ่มบรรเลงทำนองและขับร้องออกมา

‘อย่าใส่ใจเสียงพิรุณที่โปรยปรายใส่ใบไม้ในป่าทึบยามที่ก้าวผ่าน ไฉนจึงมิร้องเพลงและเดินเล่นช้า ๆ

ไม้ไผ่หนึ่งกำรองเท้าฟางหนึ่งคู่ยังว่องไวเสียยิ่งกว่าควบอาชา ใยต้องกลัว ?

…สวมใส่เสื้อฟางกันฝนท่ามกลางหมอกและพิรุณ’

เสียงเพลงนั้น ทำให้คนทั้งคู่ที่อยู่บนฝั่งรู้สึกตัวขึ้นมา

ฟู่เสี่ยวกวนสัมผัสเส้นผมของสวี่ซินเหยียนแล้วกระซิบที่ข้างหูของนาง “มิต้องกังวลหรอก มีข้าอยู่ ฟ้าย่อมมิถล่มลงมา”

“อืม”

“เรากลับกันเถิด”

สวี่ซินเหยียนหันไปมองเรือนั้นอีกครา “อืม… เรากลับกันเถิด”

……

กลางดึกนี้จวนติ้งอันป๋อสงบมากยิ่งนัก

ฟู่เสี่ยวกวนกลับมาถึงจวนแต่ก็มิได้เข้านอนในทันที ทว่าเขากลับนำพู่กันและหมึกไปที่ศาลาเถาหราน

เขาเริ่มเขียนจดหมาย

เขียนจดหมายถึงไป๋ยู่เหลียน ถึงซิ่วเอ๋อร์ และเขียนถึงบิดาอ้วนที่ราชวงศ์อู๋

เขาใช้เวลาในการเขียนจดหมายด่วนเพียง 1 ชั่วยามเท่านั้น หลังจากเขียนเสร็จก็วาดแผนที่ลงไปในกระดาษโดยใช้แท่งถ่าน

สวี่ซินเหยียนนั่งอยู่ข้าง ๆ เฝ้ามองอย่างสงบ นางรู้สึกเหมือนตนเป็นคู่สามีภรรยากับเขา แล้วเมื่อใดตนจะได้สั่งสอนบุตรบ้างกัน ?

ฟู่เสี่ยวกวนกำลังวาดภาพเรือรบ เรือลำนี้สูงราว 3 ชั้น มีเสากระโดงเรืออยู่บริเวณหัวเรือของทั้งสามชั้น หลังจากครุ่นคิดอีกชั่วครู่ เขาก็ได้วาดอาคารบนเรือขึ้นมา

หัวเรือเป็นรูปสามเหลี่ยมที่แหลมและด้านหลังเรือเป็นอาคารขนาดใหญ่

บนชั้นสองของเรือรบลำนี้ เขาได้ทำเครื่องหมายป้อมปืนทั้งหมด 20 ป้อม ตามข่าวจากศูนย์วิจัยซีซาน ปืนใหญ่รุ่นที่สองสามารถติดตั้งบนเรือได้โดยวิธีการปรับแต่งแบบมิยุ่งยาก

เขาใช้เวลาอีก 1 ชั่วยามในการแก้ไขภาพวาดนี้ ทุกอย่างสมบูรณ์แบบยิ่ง สิ่งเดียวที่น่าเสียดายคือแรงขับเคลื่อน

เทคโนโลยีกังหันไอน้ำยังอยู่ระหว่างการวิจัยและต้องใช้เวลาสักหน่อย เพราะมีหลายกระบวนการยิ่ง ตั้งแต่ทฤษฎี ปฏิบัติ ไปจนถึงการนำไปประยุกต์ใช้

เมื่อวาดเสร็จ เขาก็วางแท่งถ่านลงแล้วขยับเอวบิดขี้เกียจเล็กน้อย สวี่ซินเหยียนไปทำขนมทังหยวนที่ห้องครัวให้เขา

“ใกล้จะเช้าแล้ว รีบทานตอนยังร้อน ๆ แล้วค่อยไปพักสักหน่อยเถิด วันนี้มีสอบเอินเคอมิใช่หรือ ? ”

ฟู่เสี่ยวกวนหยิบขนมทังหยวนขึ้นมา ยกยิ้มขึ้นแล้วกล่าวว่า “อืม… พักผ่อนนั้นช่างมันเถิด พอกินขนมทังหยวนนี่เสร็จแล้ว ก็นั่งขัดสมาธิเพื่อฝึกคัมภีร์พระสูตรเก้าหยางสักหน่อย ช่างประจวบเหมาะเสียจริง…”

เมื่อได้ยินเช่นนี้สวี่ซินเหยียนก็เหลือบมองเขาเล็กน้อย “หลักสำคัญคือความเพียรพยายาม ท่านงานยุ่งถึงเพียงนี้จึงทำให้การฝึกมิปะติดปะต่อ ข้าว่าช่างมันเถิด”

ฟู่เสี่ยวกวนหัวเราะออกมาเบา ๆ “ข้อดีนั้นยังพอมีอยู่บ้าง อย่างน้อยก็ยังมีกำลังวังชา อ้อ ! อีกประเดี๋ยวเรียกซูซูมาพบข้าที”

“อืม…”

ความคิดเห็น