ตอนที่ 634 ป้องกัน

ตอนที่ 634 ป้องกัน

ข้ากังวลมากจนเกินไปหรือไม่ ?

เมื่อมองตามหลังขบวนเสด็จที่จากไป ฟู่เสี่ยวกวนก็บังเกิดอาการงุนงงเป็นอย่างมาก เขาเอาแต่ยืนนิ่งอยู่บนถนนชูเซียงเป็นเวลาเนิ่นนาน

เห็นได้ชัดว่าฮ่องเต้เสด็จมาที่นี่เพื่อตรัสเรื่องนี้กับเขาโดยเฉพาะ

พระประสงค์ของฝ่าบาทนั้นชัดเจนเป็นอย่างมาก พระองค์ต้องการกองทหารหลวงรักษาการณ์ที่มีประสิทธิภาพในการรบเช่นเดียวกับทหารดาบเทวะ เนื่องจากตอนนี้พระองค์มิสามารถควบคุมทหารดาบเทวะได้ เอ่ยง่าย ๆ เลยก็คือพระองค์ประสงค์จะยึดกองทัพดาบเทวะจากการดูแลของฟู่เสี่ยวกวนเสีย

ฮ่องเต้ได้ตรัสอย่างชัดเจนแล้วว่าหยูเวิ่นเต้าจะเป็นผู้ขึ้นครองบัลลังก์องค์ต่อไปของราชวงศ์หยู หากเอ่ยถึงมิตรสหายในเมืองจินหลิงนี้แล้ว สำหรับฟู่เสี่ยวกวนก็มีหยูเวิ่นเต้าเป็นหนึ่งในสหายเพียงมิกี่คน

ยามนี้หยูเวิ่นเต้ากำลังฝึกฝนวิชาของทหารดาบเทวะอยู่ที่ภูเขาเฟิ่งหลิน แท้จริงแล้วฝ่าบาทมิจำเป็นต้องตรัสกับเขาเรื่องนี้ก็ได้ เพราะหยูเวิ่นเต้าจะจบการศึกษาในระดับที่สองจากกองกำลังดาบเทวะในปีหน้านี้อยู่แล้ว แน่นอนว่าย่อมสามารถจัดตั้งกองทัพใหม่ขึ้นมาได้เอง

นี่คือเรื่องที่ฟู่เสี่ยวกวนมิสามารถควบคุมได้ แท้จริงแล้วฝ่าบาทสามารถตรัสเรื่องนี้วันหลังก็ได้ แต่ทว่าพระองค์ก็เลือกที่จะตรัสออกมาในวันนี้

หรือว่านี่คือการแสดงให้เห็นถึงจุดประสงค์ของพระองค์ทางอ้อม ?

วิธีการฝึกของทหารดาบเทวะนั้นฟู่เสี่ยวกวนมิได้อยากปิดบังอันใด ข้างในลึก ๆ แล้วนั้น เขารู้จักราชวงศ์หยูเป็นอย่างดี อีกทั้งยังคิดว่าตนเองเป็นคนของราชวงศ์หยูอีกด้วย

ดังนั้นเขาจึงเต็มใจทำทุกอย่างเพื่อแคว้นนี้และราษฎรทุกคน

หวังว่าข้าจะคิดมากไปเอง !

จากนั้นเขาก็หันหลังเดินกลับไปทางเดิมที่จากมา แต่ทว่าก็คิดถึงเรื่องการป้องกันก่อนเหตุร้ายจะเกิดขึ้นอยู่ตลอดทาง

หรือว่าฝ่าบาทเตรียมตั้งรับจากเขาอยู่ก่อนแล้ว ?

……

……

พอเดินคิดมาเรื่อย ๆ ฟู่เสี่ยวกวนก็เลี้ยวเข้าไปในห้องสอบทันที

เขาอยากจะดูผู้เข้าสอบสักหน่อย สำหรับการสอบนั้นผ่านไปแล้วหลายชั่วยาม มิรู้ว่ามีผู้ลงมือเขียนแล้วประมานกี่คน

ซือหม่าเช่อกำลังใช้ความคิด นางลงมือเขียนลงในกระดาษ ตัวอักษรแต่ละบรรทัดทั้งสวยงามและเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่ทว่าก็มีบางส่วนที่เขียนได้มิค่อยเรียบร้อยสักเท่าใดนัก !

“การทอผ้าที่เจียงหนานมีชื่อเสียงขจรไกลไปทั่วหล้า เป็นเพราะการพัฒนาอุตสาหกรรมการทอผ้าที่ผู้คนทางเจียงหนานทั้งสองสายถูกผลักดันให้ปลูกหม่อนและเลี้ยงไหมมาโดยตลอด การปลูกหม่อนและเลี้ยงไหมมิเพียงช่วยแก้ปัญหาการจัดหาวัสดุแก่พ่อค้าทอผ้าเท่านั้น แต่ยังเป็นการเพิ่มรายได้ของราษฎรอีกด้วย และในยามว่างราษฎรยังสามารถเข้าร่วมทำการผลิตในโรงงานได้ด้วย ถือเป็นการยิงธนูดอกเดียวได้นกสามตัว แสดงให้เห็นถึงความอุดมสมบูรณ์ของใต้หล้านี้”

หยุนซีเหยียนเขียนคำตอบลงไปอย่างรวดเร็วด้วยความตั้งใจ

“กล่าวโดยรวมคือการผูกขาด ความหมายประการแรกคือการผูกขาดเป็นอุปสรรคด้านการพัฒนา ประการที่สองคือผูกขาดการกระจายเงินลงทุน ประการที่สามคือการกักขังผู้ที่มีความสามารถ”

“หลายปีมานี้ทุกสาขาอาชีพได้รับการพัฒนา อุปกรณ์ขั้นสูงค่อย ๆ ถูกผูกขาดโดยตรงจากตระกูลใหญ่ที่มีอำนาจ พวกเขามีความสามารถในการแข่งขันด้านการตลาดอันแข็งแกร่ง อีกทั้งพวกเขาก็ยังได้รับผลกำไรมากขึ้นอีกด้วย

เนื่องจากโรงงานขนาดเล็กและขนาดกลางมีจำนวนมาก แต่ทว่ามิมีเงินลงทุนสำหรับการปรับปรุงอุปกรณ์ สินค้าของพวกเขาจึงถูกตัดออกจากตลาดและกลายเป็นวงจรอุบาทว์ในท้ายที่สุด…

ตระกูลพ่อค้าที่มีอำนาจได้ครองส่วนแบ่งทางการตลาดมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ในขณะเดียวกันผู้ประกอบการรายย่อยกลับมิได้อันใดเลย

ดังนั้นพวกตระกูลใหญ่จึงไร้คู่แข่งและมิจำเป็นต้องมีการปรับปรุงอุปกรณ์เพิ่มเติมอีกต่อไป ซึ่งจะส่งผลให้การยกระดับของเทคโนโลยีหยุดชะงักลง

ดังนั้นอุปสรรคทางการพัฒนานี้ต้องถูกทำลาย !

ข้าคิดว่าเมื่อมีการจัดตั้งสหพันธ์การค้าขึ้น ย่อมมีการแบ่งปันทางด้านเทคโนโลยี เยี่ยงไรก็ตามค่าใช้จ่ายทางด้านเทคโนโลยีจะต้องจ่ายจากกำไรของการขายสินค้า

ด้วยวิธีการนี้โรงงานขนาดเล็กและขนาดกลางจะได้รับอุปกรณ์ที่ทันสมัย สินค้าจะสามารถบรรจุอยู่ในตลาดหลักได้ ในขณะที่ตระกูลพ่อค้าใหญ่ซึ่งเป็นผู้ลงทุนในการวิจัยและพัฒนาอุปกรณ์เหล่านั้น ก็จะสามารถได้รับผลกำไรบางส่วนจากโรงงานขนาดเล็กและขนาดกลางเหล่านั้นได้อีกด้วย นี่คือผลดีของทั้งสองฝ่าย”

ในเวลานั้นฟู่เสี่ยวกวนก็ได้เดินเข้ามาในห้องสอบพอดี

เขาเข้ามาจากด้านหลังจึงมิมีผู้ใดรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ ยกเว้นขุนนางผู้คุมสอบซึ่งนั่งอยู่ด้านหน้าสุด

เขายืนอยู่ด้านหลังของบัณฑิตผู้หนึ่งแล้วหัวเราะออกมา

กระดาษคำตอบของบัณฑิตผู้นี้ว่างเปล่า อีกฝ่ายเกาศีรษะมึนงงเพราะมิรู้ว่าจะเริ่มต้นเขียนอันใดก่อนดี

ฟู่เสี่ยวกวนกำลังจะก้าวไปข้างหน้าแต่ทว่าจังหวะนั้นก็ได้เหลือบไปเห็นใบหน้าของบัณฑิตผู้หนึ่ง ซึ่งเต็มไปด้วยรอยยิ้มจากนั้นก็วางพู่กันลง

‘จะปัดกวาดใต้หล้าเยี่ยงไร ? ก็เปรียบดั่งการนำไม้กวาดมากวาดใต้หล้า ! ’

‘ปณิธานที่เด็ดเดี่ยวของติ้งอันป๋อนี้ ข้าที่ร่ำเรียนปรัชญาขงจื้อมานานกว่าสิบปีเต็มใจจะช่วยถือไม้กวาดในมือของติ้งอันป๋อเพื่อขับไล่ฝุ่นและกวาดไปทั่วฟ้าดิน…’