ตอนที่ 636 หยุนซีเหยียน

ตอนที่ 636 หยุนซีเหยียน

ตรอกจิ่วเยวี่ยอยู่ห่างออกไปมิน้อยเพราะอยู่ในเขตรอบนอกของเมืองจินหลิง

สิ่งที่ฟู่เสี่ยวกวนมิคาดคิดก็คือตรอกแห่งนี้ครึกครื้นมากยิ่งนัก !

ท้องนภาเริ่มมืดแล้ว โคมไฟสีแดงในตรอกจิ่วเยวี่ยก็เริ่มสว่างโร่ขึ้น ทั้งสองข้างทางเต็มไปด้วยร้านอาหาร กลิ่นหอมของอาหารหลากชนิดลอยมาตามสายลมยามราตรี มีเสียงโห่ร้องดังลั่นจากนั้นก็หายไป ทว่าท่ามกลางความวุ่นวายก็มีสถานที่ให้ชมทิวทัศน์ได้

“พี่ฟู่ น้องซือหม่า ในแต่ละเมืองมีอาหารรสชาติที่มิเหมือนกัน อีกทั้งรสชาติอาหารแบบนั้นก็มิได้อยู่ในร้านอาหารชื่อดังแต่กลับอยู่ในสถานที่แบบนี้ ใต้หล้านี้มีอาหารมากมายแต่มีเพียงมิกี่คนที่ได้ลิ้มรสมันจริง ๆ เพราะพวกเขาไร้สายตาแหลมคมจึงมิสามารถค้นพบรสชาติอาหารดี ๆ เยี่ยงข้าได้ ! ”

ทั้งสี่คนลงมาจากรถม้า สวี่ซินเหยียนมองไปที่ฝูงชนแล้วขมวดคิ้วมุ่น

นางเดินไปด้านหน้าฟู่เสี่ยวกวนแล้วคอยระวังฝูงชนเอาไว้ โดยมือขวาของนางจับด้ามกระบี่ที่คาดอยู่ตรงเอวเอาไว้

“พี่หยุนค้นพบสถานที่แห่งนี้ได้เยี่ยงไร ? ”

“เฮ้ ๆ พี่ฟู่ นี่ก็คือประสบการณ์การเดินทางหลายพันลี้ อาหารพื้นบ้าน ได้รับการถ่ายทอดมาจากตระกูล พวกเขามิมีเงินทุนที่จะเปิดร้านอาหารหรูหราใหญ่โตได้ และอาหารของพวกเขาก็ค่อนข้างเรียบง่ายมิเหมาะที่จะเปิดเป็นร้านอาหารหรูหรา ดังนั้นพวกเขาจึงเลือกมาเปิดที่ท่าเรือนอกเมืองแทน ซึ่งเป็นพื้นที่ห่างไกลเพราะส่วนใหญ่ค่าเช่ามิแพง”

“สหายฟู่เชิญดูเถิด…”

หยุนซีเหยียนชี้ไปที่ร้านข้าง ๆ “ร้านนี้มีชื่อว่าร้านโต้วฮัวหยูขายอาหารเพียงชนิดเดียว แต่ดูกิจการสิ จุ๊ ๆ ๆ ” เขาส่ายศีรษะไปมา “เถ้าแก่กล่าวว่าขายได้ถึง 300 ชั่งโดยเฉลี่ยทุกวัน ! เต้าหู้ปลาหนึ่งหม้อใช้ปลาถึง 6 ชั่ง เขาขายได้ 100 หม้อต่อวัน ในร้านมีโต๊ะเพียง 5 โต๊ะเท่านั้น”

“เต้าหู้ปลา 100 หม้อนี้คิดเป็นเงินได้เท่าใด ? ”

หยุนซีเหยียนชูฝ่ามือแสดงนิ้วทั้งห้านิ้วขึ้น ฟู่เสี่ยวกวนเมื่อเห็นเช่นนั้นก็ตื่นตกใจขึ้นมาทันพลัน “500 ตำลึงเชียวหรือ ? ”

หยุนซีเหยียนเองก็ตื่นตกใจมากเช่นกัน “พี่ฟู่ แบบนั้นคือการปล้นแล้วล่ะ ! เต้าหู้ปลา 1 หม้อราคายังมิถึง 1 ตำลึงเลยด้วยซ้ำ ! ”

เมื่อฟู่เสี่ยวกวนได้ยินดังนั้นก็หัวเราะร่าออกมา ถูจมูกไปมาด้วยความเขินอาย “ได้เงิน 5 ตำลึงเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“มิใช่ ! ได้เงิน 25 ตำลึงต่างหากเล่า ! ”

“ที่เจ้าชูฝ่ามือขึ้นนั้นหมายความว่าเยี่ยงไร ? ”

“พี่ฟู่คงมิทันสังเกตเห็น ข้านั้นแกว่งมือไป 5 รอบ ! ”

“……”

ทำแบบนี้ก็ได้ด้วยหรือ ?

ทันใดนั้นฟู่เสี่ยวกวนก็พบว่าบุรุษผู้นี้น่าสนใจยิ่ง เขาเป็นคนมีความสามารถ แต่มิรู้ว่าจะเขียนบทความนั้นออกมาเป็นเยี่ยงไรบ้าง ?

ในขณะที่ทั้งห้าคนเดินตรงไปที่ร้านหม้อไฟ หยุนซีเหยียนก็เอ่ยจ้อไม่หยุด “นี่คือร้านที่ได้รับความนิยมที่สุดในเมืองหลวง ดังนั้นเต้าหู้ปลาของเขาสามารถทำรายได้ถึง 25 ตำลึงต่อวันซึ่งถือว่าได้กำไรค่อนข้างดี แต่ว่า…”

“ในสถานที่อื่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่หรงโย่วเต้าและกวนซีเต้าก็มีเต้าหู้ปลาชนิดเดียวกันวางขาย แต่ทว่าทำเงินได้มากสุดเพียงวันละสองหรือสามตำลึงเท่านั้น เมื่อเปรียบเทียบกับที่จินหลิงแล้วที่นี่ทำเงินได้ประมาณสิบเท่าของสถานที่สองแห่งนั้น ! ”

“ในทำนองเดียวกันก็สามารถเอ่ยได้ว่ารายได้ต่อหัวของจินหลิงมากถึงสิบเท่าของรายได้ต่อหัวของสถานที่ทั้งสองแห่งนั้น ! ”

หยุนซีเหยียนกล่าวเสร็จก็เอ่ยถามออกมาอย่างสุขุม

“พี่ฟู่รู้หรือไม่ว่านี่หมายความว่าเยี่ยงไร ? ”

อยู่ ๆ หยุนซีเหยียนก็เอ่ยถามออกมาทำให้ฟู่เสี่ยวกวนรู้สึกงุนงงมิน้อย…

ซือหม่าเช่อขมวดคิ้วและเงยหน้ามองดูฟู่เสี่ยวกวน

นางมิรู้จะตอบว่าเยี่ยงไรดี แต่นางคิดว่าฟู่เสี่ยวกวนรู้คำตอบ

ฟู่เสี่ยวกวนครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่แล้วกล่าวออกมาอย่างระมัดระวังว่า “นี่หมายความว่าสถานที่ทั้งสองแห่งนั้นมีศักยภาพมากกว่าเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

ครานี้หยุนซีเหยียนถึงกับสะดุ้งโหยง “คำตอบของพี่ฟู่ทำให้ข้ากระจ่าง…”

“ท่านกำลังคิดอันใดอยู่กัน ? ”

“อ่า…เดิมทีข้าคิดว่าจะหาเงินในจินหลิงแล้วค่อยไปใช้จ่ายในสถานที่ทั้งสองแห่งนั้น เพราะจะสามารถกินเต้าหู้ปลาได้เพิ่มขึ้นถึงสิบเท่าในราคาเดียวกันกับที่จินหลิง”

“……”

เขาเป็นนักกินเยี่ยงนั้นหรือ !

“แต่ที่พี่ฟู่ตอบมานั้นค่อนข้างน่าสนใจ แต่น่าเสียดายยิ่ง ถ้าพี่ฟู่ใช้วิธีการนี้มาตอบคำถามในหัวข้อจะปัดกวาดใต้หล้าได้เยี่ยงไร ? เมื่อเศรษฐกิจท้องถิ่นถูกกระตุ้น ศักยภาพของตลาดก็จะถูกขุดค้นเพื่อยกระดับการใช้จ่ายจนเกิดความมั่งคั่งของผู้คนไปทั่วทุกแห่งหน… น่าเสียดาย น่าเสียดาย ช่างน่าเสียดายอย่างแท้จริง เพราะประเด็นนี้ต้องเข้าตาติ้งอันป๋อเป็นแน่ ! ”