ตอนที่ 66 พระราชโองการของฮ่องเต้

ตอนที่ 66 พระราชโองการของฮ่องเต้

ทหารมาใช้ขุนพลต้านรับ

ฟู่เสี่ยวกวนนำเรื่องหยูเวิ่นหวินลบออกไปจากความคิดชั่วครู่ จากนั้นก็หยิบกระดาษขึ้นมาเขียนจดหมายฉบับหนึ่งแก่ต่งชูหลาน ตั้งใจจะส่งจดหมายพร้อมกับหนังสือความฝันในหอแดงและสุราเทียนฉุนให้นางในเช้าวันรุ่งขึ้น

หนังสือความฝันในหอแดงเขียนถึงบทที่ 62 แล้ว ฟู่เสี่ยวกวนตั้งใจจะเขียนให้แล้วเสร็จภายในปลายปีนี้ เนื้อหาเปลี่ยนไปจากต้นฉบับเดิมค่อนข้างมากเสียทีเดียว เนื่องจากว่าเขาไม่อาจจะจำเนื้อหาเดิมได้ แต่สิ่งนี้มิได้ส่งผลต่อความนิยมแม้แต่น้อย ฟู่เสี่ยวกวนปรับปรุงเนื้อหาให้เข้ากับยุคสมัยนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบรรดาสตรีทั้งหลาย

ค่ำคืนผ่านไปด้วยความเงียบสงบ ไม่มีแม้แต่ความฝันจนกระทั่งเสียงไก่โห่ แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าสาดส่องเข้ามายังใบหน้าของเขา

ฟู่เสี่ยวกวนกำลังรับประทานอาหารเช้า ฟู่ต้ากวนเดินตรงเข้ามาหาเขา

“เห้อ ! จางจือเซ่อช่างน่าสงสารเสียจริง” ฟู่ต้ากวนนั่งลงแล้วถอนหายใจออกมา

“จางจือเซ่อ หัวหน้าตระกูลจาง ? เหตุใดท่านพ่อจึงเอ่ยว่าเขาน่าสงสารกัน ? ” ฟู่เสี่ยวกวนเงยหน้าขึ้นถาม

“เรื่องนี้พ่อเองก็เพิ่งได้ยินมาเมื่อคืน จางเพ่ยเอ๋อ บุตรสาวคนเล็กของเขาหายตัวไป”

เมื่อได้ยินดังนั้นฟู่เสี่ยวกวนก็ตกตะลึง “หายตัวไปอย่างนั้นรึ ? ”

“ถูกต้องแล้ว ได้ยินมาว่าหายตัวไปในคืนเทศกาลไหว้พระจันทร์ บัดนี้นับได้ 7 วันแล้ว ตระกูลจางออกตามหาตัวบุตรสาวไม่หยุดหย่อน กระทั่งเมื่อคืนมีผู้พบรองเท้าที่นางใส่ก่อนหายตัวไปข้างหนึ่งอยู่ที่แม่น้ำ คาดว่าคงกระโดดน้ำเสียแล้ว น่าเสียดาย น่าเสียดายจริง ๆ ! ” ฟู่ต้ากวนส่ายหัวแล้วรู้สึกสงสารจางเพ่ยเอ๋อ “อายุยังเยาว์เช่นนี้กลับตัดสินใจจบชีวิตเสียแล้ว คาดว่าคงเป็นเรื่องความรักแน่นอน ไม่รู้ว่าคุณชายบ้านใดกันที่ทำให้นางต้องมาเป็นเยี่ยงนี้ นางเป็นผู้หญิงที่ฉลาดหลักแหลมมากความสามารถ แต่กลับคิดไม่ตกเยี่ยงนี้ น่าเสียดายแท้ ! ”

ฟู่เสี่ยวกวนถือไข่ไก่อยู่ในมือ เขาวางกลับคืนที่เดิมเนื่องจากเขารู้สึกว่ากินไม่ลงแล้ว ภายในใจรู้สึกหดหู่เป็นอย่างมาก

เขาคาดไม่ถึงเลยว่าจางเพ่ยเอ๋อจะคิดสั้นเช่นนี้ หากจะสืบหาสาเหตุที่แท้จริงนั้นคาดว่าคงหนีไม่พ้นเรื่องของเขาแน่นอน อาจเอ่ยได้ว่าเขาเป็นสาเหตุของเรื่องทั้งหมดก็ว่าได้

หากการพบกันครั้งที่แล้ว ณ สำนักศึกษาหลินเจียง เขาเอ่ยอย่างอ้อมค้อมเสียหน่อย คงมิเกิดเรื่องราวเหล่านี้ขึ้นใช่หรือไม่ ?

หากกล่าวกับนางว่าให้ทำความรู้จักกันมากกว่านี้แล้วค่อยพัฒนาความสัมพันธ์ คาดว่านางคงไม่เจ็บปวดเช่นนี้

คำพูดของเขาเพียงคำเดียวทำให้นางทนไม่ได้ถึงเพียงนี้ ถึงกับกระโดดน้ำตาย เรื่องนี้ในใจเขารู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย

“น่าเสียดายจริง ๆ ”

ฟู่เสี่ยวกวนวางตะเกียบลง ซูม่อมองดูเขาแล้วก้มหน้ากินข้าวต่อไป

“ลูกพ่อ เจ้ามีนางในดวงใจแล้วใช่หรือไม่ ? ได้ยินมาว่าที่งานเทศกาลไหว้พระจันทร์มีสตรีมากมายชื่นชอบเจ้า เห็นได้ชัดว่าลูกพ่อนั้นมีเสน่ห์ยิ่งนัก เจ้าควรหาคู่ครองสักคนได้แล้วนะ”

ฟู่ต้ากวนค่อนข้างร้อนใจ บุตรชายของเขาอายุได้ 16 ปีแล้ว เป็นวัยที่เหมาะสมสำหรับมีคู่ครอง หากเขาแต่งงานกับสตรีอันเป็นที่รักและมีบุตรชายหญิงเต็มบ้าน ฟู่ต้ากวนจึงจะไม่รู้สึกผิดต่อหยุนชิงและบรรพบุรุษตระกูลฟู่

“ท่านพ่อ เรื่องเช่นนี้รีบร้อนใจไปมิได้”

ฟู่ต้ากวนถอนหายใจยาวออกมา บุตรชายเขายังไม่รีบ กลับเป็นตัวเขาที่รีบเสียอย่างนั้น ช่างเถิด ให้บุตรชายของเขาเป็นผู้จัดการเอง ในเมื่อนั่นก็เป็นชีวิตของเขา ให้เขาตัดสินใจเองย่อมดีที่สุด

“ในปีนี้ที่เจียงหนานและเจียงเป่ยมีผลผลิตที่ดี แต่ได้ยินมาว่าหวงเหอและหนานเป่ยถูกภัยธรรมชาติรุกราน ฝนตกหนักติดต่อกันเป็นเวลาเดือนกว่าทำให้เกิดน้ำท่วมในหลายพื้นที่ หนิงโจวหยินโจวและเมืองรอบ ๆ มีผู้เสียชีวิตกว่าแสนคน พื้นที่ไร่นาถูกทำลายนับไม่ถ้วน เห้อ……ไม่รู้ว่ามีผู้คนจำนวนเท่าใดที่สูญเสียกับเหตุการณ์ในครั้งนี้”

“ทางราชสำนักจะช่วยพวกเขาบรรเทาทุกข์หรือไม่ ? ”

“แน่นอนว่าคงมีแน่ แต่สิ่งของที่ส่งไปช่วยเหลือนั้นคงไปถึงมือผู้เดือดร้อนไม่มากนัก”

ฟู่เสี่ยวกวนขมวดคิ้ว เขาเข้าใจในความหมายนั้นดี ไม่ว่ายุคสมัยใดล้วนเป็นเช่นนี้ ไม่เว้นแม้แต่ราชวงศ์หยู

เรื่องใหญ่โตเพียงนี้มิใช่เรื่องที่ฟู่เสี่ยวกวนจะจัดการได้ เขาจึงไม่นำเรื่องนี้มาใส่ใจ แต่กลับพูดกับฟู่ต้ากวนต่อว่า ” ท่านพ่อ ในวันนี้จงอย่าได้เดินทางไปไหนเลย เนื่องจากจะมีพระราชโองการของฮ่องเต้มายังจวน ข้าเองไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้ เชิญท่านพ่อช่วยจัดการให้ดีเสียหน่อย”

ฟู่ต้ากวนเบิกตากว้าง พระราชโองการของฮ่องเต้งั้นหรือ ? แต่ไหนแต่ไรมาตระกูลฟู่ก็มิเคยเห็นสิ่งนี้เช่นกัน !

นี่เป็นสิ่งที่ภาคภูมิใจยิ่งนัก !

“จริงหรือ ?”