ตอนที่ 682 ผ่าคลอด (2)

ตอนที่ 682 ผ่าคลอด (2)

เจ้าเด็กคนนี้คงปวดใจจนเสียสติไปแล้ว !

ใช่ ! เรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้มาบังเกิดขึ้นกับเขา อีกทั้งเขาเพิ่งจะมีอายุเพียง 18 ปีเท่านั้น แล้วเขาจะแบกรับความเศร้าเสียใจคราใหญ่นี้ได้เยี่ยงไร

เวิ่นหวินเหลือเวลาไม่มากแล้ว เช่นนั้นให้ทั้งสองสามีภรรยาได้ร่ำลากันดีกว่า

เวิ่นหวินได้สามีที่เปี่ยมน้ำใจและมีศีลธรรมเช่นนี้ก็ถือเป็นโชควาสนาของนางเช่นกัน

ฮองเฮาซั่งทอดพระเนตรฟู่เสี่ยวกวนแล้วลุกขึ้นยืน ในขณะที่ก้าวเดินออกไปยังตรัสอีกว่า “เสี่ยวกวน…บางคราโชคชะตาก็ลิขิตชีวิตเราไว้แล้ว ข้ารู้ว่าเจ้าเสียใจมาก ทว่า…”

ในเวลานี้ฟู่เสี่ยวกวนไม่มีเวลาฟังที่ฮองเฮาซั่งตรัส เขาจึงรีบตัดบทโน้มน้าวของฮองเฮาซั่ง โดยการออกคำสั่งต่อเหล่าหมอหลวงทันที

“ตอนนี้ทุกคนจงฟังข้า หมอหลวงให้ไปเตรียมหมาฝู่ส่าน1 สีผึ้งห้ามเลือด และไหมจากลำไส้แกะ2 มาให้ครบถ้วน ประเดี๋ยวนี้เลย ! ”

“ซินเหยียน เจ้าเข้าไปเป็นลูกมือของตงเซวี๋ย”

“นอกจากนี้ก็เตรียมห้องไว้ให้ข้า 1 ห้อง แล้วตั้งน้ำ 2 หม้อเพื่อเตรียมน้ำร้อนให้ข้า ! ”

“ชูหลาน เจ้าเข้าไปต้มซุปโสมในครัวมา 1 ถ้วย”

“เสี่ยวโหลว เจ้าพาคนไปนำกระจกสัมฤทธิ์ทั้งหมดที่มีมาไว้ที่นี่ ! ”

“ยิ่งไปกว่านั้น ข้าต้องการโคมไฟจำนวนมาก ! ”

ในเวลานี้ฟู่เสี่ยวกวนจัดเตรียมลำดับขั้นตอนก่อนผ่าตัดและหลังผ่าตัดไว้โดยละเอียดถี่ถ้วน ฮ่องเต้เสด็จมาถึงที่นี่นานแล้ว ในยามที่ได้ฟังราชบุตรเขยออกคำสั่งเป็นชุด ก็ตกพระทัยเสียจนต้องหันไปสบดวงเนตรกับฮองเฮาซั่งด้วยความงุนงง

ยามนี้หัวหน้าหมอหลวงหลี่ปิงคุนเอ่ยถามอย่างระมัดระวังว่า “ติ้งอัน…”

“หุบปาก ! ตอนนี้ข้ามิมีเวลามาอธิบายให้พวกท่านฟัง จงรีบทำตามที่ข้ากำชับประเดี๋ยวนี้ ! ”

ฟู่เสี่ยวกวนตะคอกกลับ จากนั้นทุกคนก็รีบเคลื่อนไหวอย่างอลหม่านทันที

ในไม่ช้าทุกสิ่งทุกอย่างที่ต้องการก็ถูกจัดเตรียมไว้อย่างครบครัน ฟู่เสี่ยวกวนเดินเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูอย่างมิดชิด

เขาจุดเทียนและโคมไฟจำนวนมากจากนั้นก็แขวนไว้ตรงกลางคาน และได้ติดกระจกทองสัมฤทธิ์หลายบานเอาไว้รอบ ๆ เทียน

“เวลามิคอยท่า เจ้าลงมือผ่าบนเตียงนี่เลย ! ”

หนานกงตงเซวี๋ยพยักหน้า จากนั้นก็รีบเปิดกล่องยาเพื่อนำเครื่องมือมาฆ่าเชื้อ

ฟู่เสี่ยวกวนขยับมุมกระจก แสงจากโคมไฟสะท้อนไปยังกระจกที่จัดมุมไว้ จากนั้นก็ส่องสว่างไปที่ร่างของหยูเวิ่นหวินซึ่งอยู่บนเตียงได้อย่างพอเหมาะ

“ตอนนี้เริ่มล้างพิษและฆ่าเชื้อได้ ซินเหยียนพ่นสุราหมักทุกซอกทุกมุม”

“ข้าเข้าใจแล้ว ! ”

สวี่ซินเหยียนเริ่มพ่นสุราหมักไปทั่วทุกมุมห้อง ส่วนหนานกงตงเซวี๋ยเตรียมอุปกรณ์ผ่าตัดทุกชนิดอย่างระมัดระวัง

หยูเวิ่นหวินตื่นขึ้นมาอีกคราจากความเจ็บปวดอันแสนสาหัส ส่วนฟู่เสี่ยวกวนคอยนั่งบีบมือให้กำลังใจนางอยู่เคียงข้างไม่ห่างไปที่ใด

“อย่าได้กลัวไปเลย ข้าผู้เป็นสามีของเจ้าจะช่วยเจ้าเอง ! ”

หยูเวิ่นหวินกัดฟันแน่น นางมองไปยังใบหน้าอันหล่อเหลาของฟู่เสี่ยวกวนแล้วพยายามฝืนยิ้มให้เขา

“มิเป็นอันใดหรอก หากเจ้าเจ็บก็จงร้องออกมา แล้วมันจะช่วยให้เจ้ารู้สึกดีขึ้น”

“อย่า…ลูกชายของเราอยากออกมาดูโลก ท่านพี่ช่วยลูกของเราด้วย ต่อให้ข้าตายก็มิเสียดายเพราะเขายังมีแม่ที่เลี้ยงดูเขาอีกหลายคน”

“เจ้าอย่าได้เอ่ยวาจาเหลวไหลเลย ต่อให้ลูกของเรามิรอด แต่เจ้าต้องมีชีวิตรอด เพราะหากเจ้ารอดก็ยังสามารถให้กำเนิดใหม่ได้”

ใบหน้าของหยูเวิ่นหวินชุ่มไปด้วยเหงื่อ นางพยายามหอบหายใจ “ข้า… ข้ากลัว…กลัว กลัวว่าจะมิรอด ท่าน… ท่านอย่าได้เสียใจไปเลย…”

“เจ้าคือภรรยาของข้าและต้องเชื่อสามีของเจ้าว่ามิมีสิ่งใดที่ข้าทำมิได้ ! มิมีผู้ใดพรากตัวเจ้าไปจากข้าได้ทั้งสิ้น ต่อให้เป็นสวรรค์ก็มิมีสิทธิ์ ! ”

ฟู่เสี่ยวกวนบรรจงเช็ดเหงื่อให้หยูเวิ่นหวินอย่างเบามือและอ่อนโยน “ต่อไปนี้ หนานกงตงเซวี๋ยจะช่วยเจ้าผ่าคลอดและเจ้าต้องเชื่อมั่นในตัวข้า อย่ายอมแพ้เป็นอันขาด ! ”

“พวกเราตกลงกันแล้วว่า ใต้หล้าที่กว้างใหญ่ไพศาลนี้ ในอนาคตพวกเราจะท่องไปด้วยกันมิใช่หรือ ? ”

“เจ้าเป็นสตรีที่เข้มแข็ง เช่นนั้นในยามนี้ห้ามยอมแพ้เป็นอันขาด ! หากเจ้าจากไปแล้ว ชีวิตข้าจะมีความสุขได้เยี่ยงไร ? ”

หยูเวิ่นหวินยื่นมือไปลูบหน้าผากของฟู่เสี่ยวกวน ทันใดนั้นนางก็หัวเราะเสียงเบาออกมา

“ข้าสัญญา ข้าจะมิยอมแพ้เป็นอันขาด เพราะข้ายังอยากมีลูกให้ท่านอีกหลายคน ! ”