ตอนที่ 685 สมปรารถนาทุกประการ

ตอนที่ 685 สมปรารถนาทุกประการ

ฟู่เสี่ยวกวนที่ได้รับการขนานนามจากราษฎรทั่วทั้งเมืองหลวงว่าเป็นหัตถ์เทวะนรีเวช ในตลอดหลายวันมานี้ได้ไปพักอยู่ในวังหลวง จึงทำให้ความลำบากตกอยู่ที่หยุนซีเหยียนผู้มีรายชื่อติดอันดับหนึ่งของการสอบเอินเคอ

แน่นอนว่าเขาย่อมได้รับหนังสือแต่งตั้งของวันที่ 15 เดือน 5 เช่นเดียวกัน

แต่ทว่าหนังสือแต่งตั้งของเขาแตกต่างจากหนังสือแต่งตั้งของผู้อื่น !

ผู้อื่นล้วนถูกแต่งตั้งให้ไปดำรงตำแหน่งขุุนนางประจำเมืองหรือเขตต่าง ๆ ยกตัวอย่างเช่น ซือหม่าเช่อ ในหนังสือแต่งตั้งของนางได้ระบุไว้เยี่ยงนี้ว่า

‘หนังสือแต่งตั้งขุนนางประจำว่อเฟิงเต้า

ซือหม่าเช่อ

หลังการหารือกันภายในราชสำนักจึงได้เห็นพ้องต้องกันว่า แต่งตั้งให้เจ้าดำรงตำแหน่งผู้พิพากษาประจำการ ณ ว่อเฟิงเต้า เขตหนิงซาน เมืองชิงโจว เริ่มรับตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 1 เดือน 7 รัชสมัยเซวียนลี่ปีที่สิบ ไปจนถึงวันที่ 30 เดือน 6 รัชสมัยเซวียนลี่ปีที่สิบเอ็ด ให้ดำรงตำแหน่ง 1 ปี หลังจากพ้นกำหนดแล้วให้คอยติดตามผลการประเมินของว่อเฟิงเต้า หากผ่านการประเมินจะมีการออกหนังสือแต่งตั้ง 3 ปีหลังการตกลงของทั้งสองฝ่าย

แจ้งเพื่อทราบ

เต้าถายประจำว่อเฟิงเต้า: ฟู่เสี่ยวกวน

ลงวันที่ 15 เดือน 5 รัชสมัยเซวียนลี่ปีที่สิบ ’

หนังสือแต่งตั้งของผู้อื่นล้วนมีเนื้อความในทำนองนี้ แต่ทว่ามีเพียงหยุนซีเหยียนเท่านั้นที่แตกต่างออกไป !

หนังสือแต่งตั้งของเขาระบุเอาไว้ดังนี้

‘หยุนซีเหยียน

ประจำการรออยู่ในเมืองจินหลิง รอทางการแจ้งให้ทราบเพิ่มเติมในภายหลัง !

เต้าถายประจำว่อเฟิงเต้า: ฟู่เสี่ยวกวน

ลงวันที่ 15 เดือน 5 รัชสมัยเซวียนลี่ปีที่สิบ’

แจ้งให้ทราบเพิ่มเติม…หมายความว่าเยี่ยงไร ?

ราวกับนึกถึงค่ำคืนที่เข้าเฝ้าฮ่องเต้ในวันนั้น ในตอนที่ตาเฒ่าซุนหลังค่อมเป็นเจ้าภาพเลี้ยงหม้อไฟปัญญาชนอีก 9 คนที่เหลือ ตอนนั้นเหอเชิงอันกล่าวว่านี่คือเรื่องที่ดี !

“เจ้าลองคิดดูเถิดว่าสอบได้อันดับหนึ่งเชียว ! จากลำดับคะแนนของเจ้าอย่างน้อยก็ต้องได้เป็นผู้พิพากษาประจำเขตสักเขตอย่างแน่นอน แต่ทว่าติ้งอันป๋อให้เจ้าอยู่ที่เมืองจินหลิง เช่นนั้นก็หมายความว่าเขาจะต้องใช้งานเจ้าเป็นแน่ ! ”

ส่วนสหายปัญญาชนที่เหลือต่างก็คิดว่าเป็นเช่นนั้นเหมือนกัน แม้แต่ซือหม่าเช่อก็ยังเห็นด้วย

ทว่าการอยู่ครานี้…ทำให้เขาต้องรอมาจนถึงปัจจุบัน !

ทุกวันนี้เขาเฝ้ารอการเรียกพบจากติ้งอันป๋อ ถึงขนาดที่ขังตนเองไว้ในห้องแล้วเขียนระบายความในใจออกมาได้มากถึง 20 หน้ากระดาษ !

รอแล้วรอเล่าก็มิมีวี่แววว่าติ้งอันป๋อจะเรียกพบ ตรงกันข้ามกลายเป็นข่าวที่ว่าติ้งอันป๋อมีฉายาใหม่ว่าหัตถ์เทวะนรีเวชก็ได้เล่าลือมาจนถึงหูของเขา…

แท้ที่จริงแล้วก็เป็นเพราะภรรยาของติ้งอันป๋อกำลังให้กำเนิดบุตรอยู่นี่เอง อีกทั้งยังเกิดภาวะคลอดยาก มิแปลกใจเลยว่าเหตุใดติ้งอันป๋อถึงมิมีเวลา

หลังจากที่เขาทราบข่าวนี้แล้วจิตใจก็พลันสงบลงมามาก แต่ทว่าสุดท้ายเขาก็ต้องมาตกใจกับข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวง

ราษฎรทั่วทั้งเมืองหลวงต่างสนทนาหัวข้อเกี่ยวกับติ้งอันป๋อ ล้วนเล่าขานกันว่าติ้งอันป๋อเปรียบประดุจเทพยดามาจุติ !

หยุนซีเหยียนมิเคยเชื่อเรื่องเทพเจ้ามาก่อน เขารู้สึกประหลาดใจมากยิ่งนัก ที่ติ้งอันป๋อสามารถช่วยองค์หญิงเก้าที่มีพระประสูติกาลยากจนเกือบได้ไปเยือนยังประตูผีกลับมาได้… คนผู้นั้นทำได้ทุกเรื่องอย่างแท้จริง !

ราษฎรในเมืองหลวงย่อมมิกล้าเอ่ยเรื่องแบบนี้โดยไร้มูลเหตุอย่างแน่นอน

เมื่อข่าวลือได้แพร่สะพัดออกมาและหาได้มีคนจากราชสำนักออกมาห้ามปรามไม่ อย่างน้อยก็พอจะอธิบายได้แล้วว่าภรรยาและลูกของติ้งอันป๋อปลอดภัยดี

ดังนั้นจวบจนถึงทุกวันนี้ ติ้งอันป๋อจึงมีฉายาใหม่ซึ่งเป็นที่รู้จักไปทั่วบ้านทั่วเมืองถึง 3 ฉายา

เศรษฐีที่ดินอายุน้อยในเมืองหลินเจียง !

เทพแห่งวรรณกรรมของใต้หล้า !

หัตถ์เทวะนรีเวช…แต่เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าฉายานี้มันช่างพิลึกยิ่ง ?

หยุนซีเหยียนรู้ว่าความเก่งกาจที่แท้จริงของฟู่เสี่ยวกวนอยู่ที่ยุทธศาสตร์ทางการทหารและการขจัดปัดเป่าทุกข์ภัยให้กับราษฎร !

คนผู้นี้ช่างมหัศจรรย์เกินไปแล้ว !

แต่ทว่าหลังจากผ่านไปอีก 5 วัน บรรดาสหายร่วมรับราชการของเขาก็ใกล้จะไปถึงที่หมายในว่อเฟิงเต้ากันแล้ว… หรือว่า ติ้งอันป๋อ ท่านลืมข้าแล้วใช่หรือไม่ ?

……

ในความเป็นจริงฟู่เสี่ยวกวนหาได้ลืมเลือนที่จะแต่งตั้งตำแหน่งให้กับหยุนซีเหยียนไม่ เพียงแต่ในช่วงนี้เขายุ่งเสียเหลือเกิน ถึงขนาดที่มิมีเวลาเรียกหาหยุนซีเหยียนมาสนทนากัน

ในยามนี้เขายังคงอยู่ที่วังเตี๋ยอี๋ แต่ทว่ามิได้อยู่ข้างกายคอยดูแลหยูเวิ่นหวิน แต่กลับมานั่งอยู่ในศาลาซิ่วชุนในสวนดอกไม้หลังตำหนักแทน