ตอนที่ 71
ตอนที่ 71 วันธรรมดาของฟู่เสี่ยวกวน
October 22, 2026
ตอนที่ 71 วันธรรมดาของฟู่เสี่ยวกวน
เมื่อดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ พลังความร้อนแรงของอากาศที่ร้อนจัดก็เริ่มลดลง ท้องฟ้าถูกแทนที่ด้วยสีส้มอ่อน ๆ แต่งแต้มไปด้วยเหล่าวิหคที่โผบินไปมาทั่วท้องฟ้า
กลุ่มคนทั้งหกเดินออกจากเรือนซีซาน และกำลังมุ่งหน้าไปยังทุ่งนาในชนบท
หยูเวิ่นหวินและต่งชูหลานรู้สึกว่าทั้งหมดนั้นช่างสดชื่น รวงข้าวสีทองที่ยังมิได้เก็บเกี่ยวพลิ้วไหวไปตามสายลม กลิ่นหอมของข้าวลอยมาตามทาง ช่างเป็นกลิ่นที่ดียิ่งนัก นี่คือสิ่งที่พวกนางมิเคยได้สัมผัสมาก่อน จึงรู้สึกว่าการเดินทางครานี้คุ้มค่ายิ่งนัก
ในทุ่งนามีชาวนาหลายคนกำลังลงแรงกันอยู่ แม้แต่เด็กเล็กมากมายก็อยู่ในทุ่งนาเช่นกัน
เหล่าชาวนาผู้ใหญ่กำลังยุ่งอยู่กับการเก็บเกี่ยว เหล่าเด็กน้อยก็กำลังยุ่งอยู่กับการจับปลาในทุ่งนา ในยามนี้ปลานั้นอวบอ้วนยิ่ง รสชาติคงสดและนุ่มยิ่งนัก
“คุณชายมาแล้ว ! ”
“คุณชายมาเยี่ยมพวกเราแล้ว ! ”
“คุณชายขอรับ คุณชาย ! ”
ชาวชาวนาต่างยืดตัวขึ้น โบกมือเป็นการทักทายกับฟู่เสี่ยวกวน เด็กน้อยเหล่านั้นก็ตะโกนเรียกอย่างบ้าคลั่ง หลังจากนั้นก็จับปลามาคนละตัวและอุ้มขึ้นมาบนคันนา และรีบปรี่มาทางฟู่เสี่ยวกวน
ยอดฝีมือสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังหยูเวิ่นหวินทันใดนั้นก็มายืนอยู่ด้านหน้าของหยูเวิ่นหวิน ขณะที่มือนั้นถึงขั้นจับด้ามกระบี่เอาไว้แล้ว หยูเวิ่นหวินรีบขัดขวางและเอ่ยเรียบ ๆ ขึ้นมา “มิเป็นไร”
ยอดฝีมือสาวเหลือบมองซูม่อที่อยู่รั้งท้าย ซูม่อนิ่งสงบอย่างถึงที่สุด
“องค์หญิง…”
“ข้ากล่าวหลายคราแล้ว ว่าอย่าเรียกข้าเยี่ยงนั้น”
“หากมีมือสังหาร…”
“เจ้ามองพวกเขา พวกเขาเหมือนมือสังหารรึ ? ข้าขอสั่งให้เจ้ายืนอยู่ด้านหลัง และห้ามกระทำอันใดทั้งนั้น ถ้าหากว่าข้ามิได้สั่ง ! ”
เด็กน้อยที่วิ่งนำหน้าสุดมาถึงเบื้องหน้าของฟู่เสี่ยวกวน เขาใช้ฟางห่อปลาสองตัวที่หนักประมาณครึ่งชั่งเอาไว้ “คุณชาย ข้ามอบให้ขอรับ ซุปปลานั้นอร่อยยิ่ง ท่านต้องดื่มเยอะ ๆ นะขอรับ”
จากนั้นก็ได้มีเด็กอีกคนหนึ่งวิ่งมา “คุณชายขอรับ คุณชาย ข้าขอมอบปลานี้ให้แก่ท่าน ! ” เด็กน้อยนำปลาที่หนักสองถึงสามชั่งที่เปรียบเสมือนสมบัติล้ำค่ามอบให้แก่ฟู่เสี่ยวกวน
“ดี ดี ข้ารับไว้ทั้งหมด ขอบใจพวกเจ้า”
“คุณชายขอรับ พวกข้าก็ขอบคุณท่าน ! ”
เด็กหลายคนกำลังวิ่งตรงมา กลัวว่าหากช้าไปคุณชายจะเดินจากไปและมิได้ทานปลาที่ตนเองจับมา
โดยเร็ว ซูม่อและชุนซิ่วก็มองไปทางฟู่เสี่ยวกวนด้วยความขุ่นเคือง สองมือของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยปลาจำนวนมาก
หวางเอ้อเช็ดเหงื่อพลางเดินตรงมา เหลือบมองเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับตะโกนไปทางทุ่งนา “หวางเฉียง นำปลาของคุณชายส่งกลับไปก่อน”
“ขอรับ ! ”
ในมือของหวางเอ้อยังคงถือจอกชา เขาเหลือบมองเด็กสาวด้านหลังของฟู่เสี่ยวกวนที่สวมผ้าปิดหน้า ทราบว่าน่าจะเป็นคนของคุณชาย
เขากล่าวกับฟู่เสี่ยวกวนยิ้ม ๆ “คุณชายดูสิขอรับ เก็บได้ประมาณครึ่งหนึ่งแล้ว ผ่านไปอีกสองวันก็น่าจะเก็บจนหมดแล้ว”
ฟู่เสี่ยวกวนเงยหน้ามองฟ้า และกล่าวขำ ๆ “อากาศวันพรุ่งนี้ไม่เลว ต้องเร่งรีบตากแห้งและเก็บเข้ายุ้งฉาง ลูกคนที่สองของเจ้ายังอยู่ที่โรงปูน แรงงานที่บ้านพอหรือไม่ ? ”
“พอขอรับ ข้าและหวางเฉียงเก็บเกี่ยว หวางเฉียงหาบกลับบ้าน ลูกสะใภ้ข้ารับผิดชอบนำไปตากแดด ของบ้านข้าน่าจะเก็บเกี่ยวจนหมดในวันพรุ่งนี้ เก็บเกี่ยวเสร็จแล้วก็จะไปช่วยบ้านญาติต่อ”
“ข้ากลัวว่าลูกสะใภ้เจ้าจะหมดแรงเสียก่อน”
“ฮ่าฮ่าฮ่า”