ตอนที่ 751 กราบไหว้

ตอนที่ 751 กราบไหว้

พิธีหมั้นหมายของฟู่เสี่ยวกวนและจางเพ่ยเอ๋อร์ดำเนินไปอย่างเงียบ ๆ

เขามิได้ส่งเทียบเชิญแม้แต่ใบเดียว เพียงแค่รุ่งสางของเช้าวันที่สอง เขาก็ได้พาหยูเวิ่นเต้าและคนอื่น ๆ เดินทางไปยังเรือนตระกูลจาง

เขาส่งของขวัญให้ตระกูลจางและพำนักอยู่ที่นั่นตลอดทั้งช่วงเช้าจนถึงยามอู่

พอถึงยามเว่ย เขาจึงพาจางเพ่ยเอ๋อร์ออกเดินทางต่อ

จางจือเช่อราวกับตกอยู่ในความฝัน

คำว่าฮูหยินรองจางยังคงติดอยู่ในภวังค์เนิ่นนาน…

องค์ชายห้าแห่งราชวงศ์หยูได้มาเป็นสักขีพยานว่าติ้งอันป๋อได้หมั้นหมายบุตรสาวของตนถึงเรือน นี่คือเรื่องที่น่าเหลือเชื่อสำหรับพวกเขา

แต่ทว่าทั้งหมดนี้คือเรื่องจริง !

บุตรียังมีชีวิตอยู่ส่วนคุณชายฟู่ก็ตัวจริงเสียงจริง รูปลักษณ์ของคุณชายมิได้แตกต่างไปจากรูปลักษณ์ที่หลินเจียงเมื่อสองปีก่อนเลยสักนิด

ดังนั้นนี่จึงถือเป็นพรอันประเสริฐที่บุตรีได้บำเพ็ญมา

น่าเสียดายที่บุตรชายจางเหวินฮั่นจะมาถึงในอีกสองสามวันข้างหน้า มิเช่นนั้นด้วยการช่วยเหลือของลูกเขยผู้นี้ การที่จะทำให้บุตรชายขึ้นเป็นจือโจวในว่อเฟิงเต้าคงมิใช่เรื่องยาก

“เจ้าอย่าหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาเป็นอันขาด ! ” ในยามนั้นเองจางจือเช่อจึงละเลียดชาเพื่อบรรเทาอาการตื่นตระหนกของตน “ลูกเขยมิได้เชิญผู้ใดในหลินเจียงมาเลยแม้แต่คนเดียว แสดงให้เห็นแล้วว่าเขาต้องการจัดงานอย่างเรียบเงียบ แต่ลูกเขยกลับพาองค์ชายห้ามาเป็นสักขีพยานก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเขาให้ความสำคัญต่อเพ่ยเอ๋อร์มาก”

จางจือเช่อชะงัก จากนั้นก็จ้องมองไปทางภรรยาพร้อมเอ่ยอย่างจริงจังว่า “ตระกูลของเราคือตระกูลพ่อค้าผ้า เหวินฮั่นสามารถขึ้นเป็นนายอำเภอได้ก็ถือว่ามิเลวแล้ว หากโลภเกินไปก็จะมิได้อันใดเลย ! ”

จางชื่อเม้มปากและบิดเอวที่แข็งทื่อของนาง “ข้าเพียงกล่าวไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้น…แต่เรื่องนี้สำหรับลูกเขยแล้ว เขาเพียงแค่เอ่ยประโยคเดียวก็สำเร็จแล้วมิใช่หรือ ? ”

“สตรีช่างคิดตื้นเขินนัก ! ”

จางจือเช่อตำหนิไปหนึ่งคำ เขายกถ้วยชาขึ้นมา ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่จากนั้นก็เอ่ยออกมาว่า “เขา… เกรงว่าเขาจะกลับไปยังราชวงศ์อู๋”

ดวงตาของจางชื่อเป็นประกายขึ้นมาทันใด “หรือว่าเพ่ยเอ๋อร์จะได้เป็นพระสนมกัน ? ”

นางโน้มกายลงมาจิ้มไหล่จางจือเช่อเพื่อเป็นการหยอกเย้า ดวงตากลอกไปมา “ท่านว่า… หากเขาเป็นจักรพรรดิ ตระกูลของเราก็จะเป็นเชื้อพระวงศ์ด้วยใช่หรือไม่ ? ได้ยินมาว่าอนุเหล่านั้นของตระกูลฟู่ล้วนไปที่โม่โจวแห่งราชวงศ์อู๋แล้ว เช่นนั้นพวกเราย้ายไปอยู่ที่ราชวงศ์อู๋ดีหรือไม่ ? มีบุตรเขยเป็นจักรพรรดิคอยคุ้มครอง แบบนี้กิจการของตระกูลจางก็จะใหญ่ขึ้นมิใช่หรือ ? ”

ครานี้จางจือเช่อมิได้ตำหนิจางชื่อ เขาวางถ้วยชาลงแล้วยืนขึ้น สายตาเหม่อมองไปยังหิมะด้านนอกหน้าต่างโดยมิได้เอ่ยอันใดออกมาเลยสักคำ

……

……

บนเนินเขาด้านหลังของตรอกซีชุ่ย

สถานที่แห่งนี้หนาวเหน็บและรกร้าง มิต้องเอ่ยถึงร่องรอยของผู้คนเลย เนื่องจากเป็นวันที่หิมะตกหนัก แม้แต่นกสักตัวก็ยังมิมี

แต่ทว่าในยามที่ฟู่เสี่ยวกวนและคณะเดินทางมาพร้อมกับของเซ่นไหว้ จนมาถึงหลุมศพของสวี่หยุนชิง ก็มีเหตุให้เขาต้องขมวดคิ้วขึ้นทันพลัน…

มีเทียนหนึ่งเล่มถูกจุดอยู่หน้าหลุมฝังศพ ความอุ่นของเงินกระดาษบนพื้นยังมิจางหาย บนหิมะด้านหน้าหลุมฝังศพมีรอยเท้าคู่หนึ่งปรากฏชัดเจน แม้แต่ด้านบนของป้ายหลุมฝังศพนี้ก็มีรอยมือประดับไว้หนึ่งข้าง !

คนในจวนฟู่เดินทางจากไปทั้งหมดแล้ว ยังมีผู้ใดมากราบไหว้สวี่หยุนชิงอยู่อีกกัน ?

ฟู่เสี่ยวกวนหันไปมองรอบด้านก็มิเห็นแม้แต่เงาคน และมิพบเห็นรอยเท้าบนเส้นทางที่ผ่านมาอีกด้วย… ธูปเพิ่งจะไหม้ไปเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น แสดงว่าคนผู้นี้เพิ่งมาและเพิ่งไปได้มินานเช่นกัน แล้วเป็นผู้ใดกัน ?

“ตระกูลของเราที่หลินเจียงยังมีญาติอยู่อีกหรือ ? ” ฟู่เสี่ยวกวนเอ่ยถาม ส่วนจางเพ่ยเอ๋อร์ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ จากนั้นก็ส่ายหน้าไปมา “ในอดีตบิดาข้าเคยเล่าว่า ฟู่…ท่านพ่อสามีย้ายครอบครัวมาจากจินหลิง ตั้งรกรากถิ่นฐานและซื้อที่นาในหลินเจียงจนกลายเป็นเศรษฐีที่ดินใหญ่ในหลินเจียง”

ดังนั้นพื้นเพของชายอ้วนย่อมมิมีญาติจากที่นี่ !