ตอนที่ 777 เงียบสงบ

ตอนที่ 777 เงียบสงบ

การระเบิดของเมืองซินโจวยังคงดังติดต่อกันไปอีกหลายสิบลมหายใจ !

มันเริ่มต้นจากจวนแม่ทัพใหญ่ จากนั้นก็ระเบิดไปทั่วถนนแต่ละสายของเมืองซินโจว

เป็นเหตุให้ทั้งเมืองซินโจวกลายเป็นทะเลเพลิง และทำให้แม่ทัพใหญ่ท่าป๋าเจียนที่ยืนอยู่ด้านนอกเมืองซินโจวมีโทสะขึ้นมา !

กองทัพดาบสวรรค์จำนวน 100,000 นายอยู่ภายในเมืองซินโจวแห่งนั้น !

กองทัพชายแดนเหนือแห่งราชวงศ์หยูสมควรตาย คาดมิถึงว่าพวกมันจะใช้วิธีนี้มาฝังกลบชาวฮวง !

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก แต่ก็มิได้เอ่ยอันใดออกมา

เพราะนี่คือสงคราม และแน่นอนว่าในสงครามจะใช้วิธีการใดก็ได้เพื่อคร่าชีวิตศัตรู

นี่คือด่านที่เคยสกัดกั้นชาวฮวงมิให้ลงมาทางใต้หลายครั้งหลายครา บัดนี้ได้กลายเป็นซากปรักหักพังของเมืองที่แตกสลายไปเสียแล้ว ภายในนั้นมีทหารกองทัพชายแดนเหนือตายไปเท่าใด ? มีชาวหยูเสียชีวิตไปแล้วกี่ราย ?

เมื่อหิมะโหมกระหน่ำลงมา ฝุ่นและควันก็ได้จางหายไป เขาจึงนำกองทัพดาบสวรรค์ที่เหลืออยู่ 270,000 นายเข้าไปในซากปรักหักพังนี้

เปลวเพลิงยังคงโหมกระหน่ำ มีกลิ่นของเนื้อย่างลอยอบอวลไปทั่วทั้งเมือง

ท่าป๋าเจียนยืนอยู่เบื้องหน้าทะเลเพลิง ตกตะลึงงันเสียจนเหม่อลอย

ชาวฮวงชื่นชอบเนื้อย่างจนถึงขั้นมีเนื้อย่างเป็นมื้ออาหารหลัก ทว่าตอนนี้…เขาที่รู้สึกหิวเป็นอย่างมาก กลับมิมีความอยากอาหารเลยแม้แต่น้อย

รู้สึกอยากอาเจียนออกมาเสียด้วยซ้ำ !

นี่คือกลิ่นของเนื้อย่างเยี่ยงนั้นหรือ ?

เหตุใดจึงฉุนจมูกถึงเพียงนี้ ?

เขามองไปเบื้องหน้าในระยะสายตา ทั้งหมดล้วนเป็นร่างกายของมนุษย์รวมถึงอวัยวะที่หลุดออกมาจากร่าง

มิทราบว่าร่างนี้คือผู้ใด บางทีอาจจะเป็นทหารนายหนึ่งของตนหรือทหารจากกองทัพชายแดนเหนือที่ต่อสู้อยู่เมื่อครู่ และมีความเป็นไปได้อย่างยิ่งที่จะเป็นชาวบ้านสักคนในเมืองซินโจว

“ค้นหา…ผู้รอดชีวิต จากนั้นก็ลงมือสังหารให้หมด… เผาให้ราบ ! ”

เขาออกคำสั่งด้วยท่าทีสงบ น้ำเสียงไร้ความรู้สึกใด ๆ สงบยิ่งกว่าตอนที่ฆ่าวัวฆ่าแกะเสียอีก

หนึ่งชั่วยามให้หลัง แม่ทัพสามนายที่อยู่ภายใต้บัญชาของเขาก็ได้เข้ามารายงานว่า… มิพบชาวหยูที่รอดชีวิตในเมืองซินโจวเลยสักคน

“หนีไปแล้วเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“เรียนท่านแม่ทัพใหญ่ ว่ากันว่ามีชาวบ้านหนีไปแล้วห้าแสนกว่าคน โดยมุ่งตรงไปทางภูเขาผิงหลิงขอรับ”

“แล้วกองทัพดาบสวรรค์ที่หนึ่งเล่า ? มีผู้ใดหาท่าป๋าหลานพบบ้าง ? ”

“…เรียนท่านแม่ทัพ กองทัพดาบสวรรค์ที่หนึ่งเหลืออยู่เพียงสองหมื่นกว่านายเท่านั้น ทว่ามีทหารเพียง 6,000 นายเท่านั้นที่ยังสามารถรบได้อยู่ ส่วนท่าป๋าหลาน…เสียชีวิตระหว่างรบขอรับ ! ”

ท่าป๋าเจียนหลับตาลงช้า ๆ หัวใจของเขากำลังหลั่งโลหิต !

กองทัพดาบสวรรค์ 400,000 นายถือเป็นทหารที่ดีที่สุดของชาวฮวง !

พวกเขาได้ฝึกฝนอย่างเข้มงวดมาเกือบ 1 ปี คู่ต่อสู้ของพวกเขาควรจะเป็นทหารดาบเทวะ !

คาดมิถึงว่าในสถานที่เยี่ยงนี้ ในช่วงเวลาสุดท้ายตนจะเป็นฝ่ายส่งทหารเข้าปากของศัตรู อีกทั้งยังถูกกลืนกินไปถึง 90,000 นายในคราเดียว !

เผิงเฉิงอู่ แม่ทัพใหญ่เผิง เปี่ยมไปด้วยอุบาย !

“ท่าป๋าเสวี่ยเฟิงจงรับคำสั่ง ! ”

“เชิญท่านแม่ทัพใหญ่บัญชา ! ” ผู้บัญชาการกองทัพดาบสวรรค์ที่สอง ท่าป๋าเสวี่ยเฟิงกุมมือรับคำสั่ง

“ขอสั่งให้นำกองทัพดาบสวรรค์ที่สองจำนวน 60,000 นายไล่โจมตีชาวหยู… มิให้เหลือผู้รอดชีวิตแม้แต่ผู้เดียว ! ”

“ข้าน้อยรับคำสั่งขอรับ… ! ”

ท่าป๋าเสวี่ยเฟิงหันหลังจากไป เพียงไม่นานคบเพลิงก็ถูกจุดขึ้นและท่ามกลางหิมะที่ตกโปรยปรายได้ปรากฏทหารม้า 60,000 นายออกเดินทางจากทะเลเพลิง มุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ

ท่าป๋าเจียนยังคงยืนอยู่เงียบ ๆ หน้ากองเพลิง แสงไฟสีแดงสะท้อนใบหน้าที่มืดครึ้มของเขา… เผิงเฉิงอู่ไปที่ใดกัน ?

กองทัพชายแดนเหนือมีทหารมากถึง 300,000 นายที่ประจำการอยู่ที่เมืองซินโจว แต่เมื่อครู่มีมิถึง 100,000 นายได้เข่นฆ่าโรมรันกับชาวฮวงอย่างน่าเวทนา แล้วทหารอีก 200,000 นายที่เหลือเดินทางไปที่ใดแล้วเล่า ?

หรือว่า… ทันใดนั้นหัวใจของเขาก็พลันสั่นสะท้านขึ้นมา