ตอนที่ 790 โจมตีเมือง ( จบ )

ขอเพียงแค่จับกุมท่าป๋าเฟิงได้ ต่อให้ตาย ข้าก็มิเสียดายชีวิต !

ซูม่อเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามราตรีอยู่เนิ่นนาน

เขามิต้องการเห็นทหารภายใต้บังคับบัญชาเหล่านี้ไปตายเปล่า !

เนื่องจากบนกำแพงเมืองและในตรอกซอกซอยล้วนเต็มไปด้วยชาวฮวงจำนวนมาก ด้วยวิชาตัวเบาของพวกเขามิอาจบินยาวรวดเดียวจากตรงนี้เพื่อข้ามกำแพงและเข้าสู่พระราชวังป๋ายจินฮ่านได้ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องลงมาเหยียบพื้นแล้วค่อยทะยานขึ้นไป ทว่าในตอนที่ลงสู่พื้นธรณีก็คงจะได้รับทั้งกระบี่ ดาบ มีด และธนูพุ่งมาต้อนรับอย่างต่อเนื่อง !

หากพวกเขายังดึงดันจะเดินหน้าต่อก็คงต้องพานพบกับเส้นทางอันดุเดือดนองเลือดเป็นแน่

ถ้าให้กองที่ห้าออกไปเปิดทาง…วิธีนี้จะลดการสูญเสียของชาวบ้านได้น้อยที่สุด ทว่าสำหรับกองที่ห้าจะมีสักกี่นายกันที่สามารถรอดชีวิตกลับมาได้

“หัวหน้า อย่ากังวลไปเลย ท่านมิได้เอ่ยว่าหากสงครามครานี้สิ้นสุดได้เร็วเท่าใด ติ้งอันป๋อก็จะลดแรงกดดันได้มากขึ้นเท่านั้นมิใช่หรือ ? ข้าน้อยนับถือติ้งอันป๋ออย่างสุดหัวใจและยอมตายเพื่อเขาได้ ! ”

ซูม่อสูดลมหายใจเข้าลึกและมิได้ให้คำตอบใดออกมา เพียงสั่งการว่า “จงขุดหลุมจุดไฟทำอาหาร กินอิ่มแล้วค่อยว่ากัน ! ”

“ไปนำเนื้อสัตว์ทั้งหมดมาปรุงอาหาร รอให้มืดสนิทกว่านี้สักหน่อยแล้วค่อยออกไปสำรวจ”

“ทหารทุกนายรวมกอง…ข้าจะเอ่ยกับพวกเจ้าอย่างชัดเจนว่าพวกเราต้องเข้ายึดพระราชวังป๋ายจินฮ่านให้จงได้ ! และต้องจับเป็นท่าป๋าเฟิงเท่านั้น ! นี่คือเป้าหมายในการทำสงครามครานี้ ! ”

ซูม่อยืนอยู่เบื้องหน้าทหารที่เหลืออยู่ราวสี่พันนาย จากนั้นก็ตะโกนออกมาด้วยเสียงดังลั่น “เพื่อทำลายแนวป้องกันของฮวงถิง บัดนี้ข้าต้องการหน่วยกล้าตายจำนวน 1,000 นาย ! ต้องการผู้ที่พร้อมสู้ไปจนเฮือกสุดท้ายเพื่อจุดระเบิดขึ้น และพร้อมตายไปกับศัตรู”

“นี่คือความสมัครใจ ข้ามิบังคับและมิกล่าวโทษผู้ใดทั้งสิ้น”

“ผู้ที่สมัครใจออกไปก็ขอให้ย้ายมายืนด้านซ้ายมือ”

ข่งเซี่ยงเป่ยออกไปยืนเป็นคนแรก จากนั้น…ทุกนายก็พากันย้ายไปยืนด้านซ้าย !

ซูม่อตกตะลึงงันไปชั่วครู่ จากนั้นก็ฉีกยิ้มขึ้นมา “ข้าภูมิใจในตัวพี่น้องทุกคนมากยิ่งนัก ! ”

ข่งเซี่ยงเป่ยหัวเราะร่า จากนั้นก็เอ่ยขึ้นมาว่า “หัวหน้า พวกข้าเอ่ยแล้วว่าจงมอบหมายหน้าที่นี้ให้แก่กองที่ห้าเถิด ! ”

“…อืม เยี่ยงนั้นก็ตกลง ข้าจะให้กองที่ห้าเป็นหน่วยกล้าตาย ทุกคนวางใจได้เพราะรายชื่อของพวกเจ้าอยู่ในมือของข้าแล้ว ข้าขอสัญญาไว้ ณ ที่นี้ว่า พี่น้องที่สละชีพในสนามรบ ครอบครัวของพวกเจ้าจะได้รับการดูแลจากติ้งอันป๋อตลอดไป”

“พวกเขาจะมีชีวิตเป็นอยู่ที่ดี อีกทั้ง…พวกเขาจะรู้สึกเป็นเกียรติแทนพวกเจ้าอย่างแน่นอน เพราะพวกเจ้าคือความภาคภูมิใจของวงศ์ตระกูล ! ”

ซูม่อรู้สึกน้ำตาคลอ เขาโบกมือไปมาจากนั้นก็เอ่ยว่า “เอาล่ะ ! มากินข้าวกินปลาให้อิ่มหนำสำราญกันเถิด เมื่อถึงยามจื่อ พวกเราจะเคลื่อนพลเข้าโจมตีทันที ! ”

……

ท้องนภามืดมิด

ทว่าดวงไฟในพระราชวังป๋ายจินฮ่านยังคงส่องสว่าง

ท่าป๋าเฟิงนั่งอยู่ในตำหนักวังหลังของจักรพรรดินี

เบื้องหน้าเขามีอาหารแสนประณีตที่เขาโปรดปรานวางอยู่บนโต๊ะหลายอย่าง อีกทั้งยังมีสุราซีซานเทียนฉุนอยู่หนึ่งขวด

แต่เขากลับมิอยากแตะต้องมันเลยสักนิด

น่าอดสู !

ช่างน่าอัปยศอดสูยิ่งนัก !

ข้าถูกทหารดาบเทวะเพียงแค่ 5,000 นายบีบบังคับจนมาถึงขั้นนี้ได้ !

ข้าถูกทหารดาบเทวะจำนวน 130,000 นายหลอกเสียจนหัวหมุน !

ใต้หล้าฟ้าเขียวนี้ผู้ที่ยอดเยี่ยมในการทำสงครามมิใช่ทหารม้าของแคว้นฮวงหรอกหรือ ? เหตุใดทหารดาบเทวะจึงก้าวเข้ามาทั้งอย่างนี้ ? เมื่อทหารชาวฮวงได้ยินนามของดาบเทวะ พวกเขาก็จะรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาทันที

ทหารดาบเทวะได้เผชิญหน้ากับสงครามระหว่างชาวฮวงอยู่สามคราด้วยกัน

คราที่หนึ่ง ณ เป่ยเฟิงภูเขาผิงหลิง ทหารจำนวน 20,000 นายของแคว้นฮวงถูกทหารดาบเทวะจำนวน 1,000 นายจัดการจนสิ้น

คราที่สอง ทหารดาบเทวะซุ่มโจมตีแคว้นฮวง ความรวดเร็วของพวกมันดุจสายฟ้าฟาด อีกทั้งยังเผาทำลายคลังเสบียงไปมิน้อย และได้แย่งชิงม้าศึกจากทุ่งเลี้ยงสัตว์ไปเป็นจำนวนมาก

คราที่สาม ทหารดาบเทวะจำนวน 2,000 นายบุกเข้ามาในแคว้นฮวง ยึดมาจนถึงเขาตงเฉิงหลิ่งแห่งฮวงถิง จากนั้นก็ใช้บอลลูนไฟระเบิดทำลายกองสรรพาวุธ

การต่อสู้ในครานั้น นับเป็นคราแรกที่ชาวฮวงสามารถทำลายศัตรูได้จนสิ้นซาก ทว่าราคาที่ต้องจ่ายกลับมหาศาล

และครานี้ นับเป็นคราที่สี่

ในครานี้ทหารดาบเทวะเดินทางมา 130,000 นาย เพื่อต่อสู้กับพวกมัน ข้าได้ระดมพลทหารจำนวน 800,000 นาย อีกทั้งยังทำการป้องกันฮวงถิงเอาไว้อย่างแน่นหนา

ช่างน่าสมเพชเสียจริง !

ความคิดเห็น