ตอนที่ 801 อดีตหวนคืนมิได้

ตอนที่ 801 อดีตหวนคืนมิได้

ณ จวนติ้งอันป๋อ เมืองจินหลิง

วันนี้มีแขกที่มิคาดคิดมาเยือนถึงจวนแห่งนี้ ซึ่งนั่นก็คือซือหม่าเช่อ

ซือหม่าเช่อมาที่จวนของติ้งอันป๋อด้วยสภาพใบหน้าที่เปี่ยมความเหนื่อยล้า นางเดินทางไกลมาจากว่อเฟิงเต้า บัดนี้นางเป็นกังวลมากยิ่งนัก

สตรีที่นั่งอยู่เบื้องหน้านี้คือฮูหยินทั้งสามของฟู่เสี่ยวกวนและหนานกงตงเซวี๋ย แต่ละนางมีฐานะสูงศักดิ์และมีอุปนิสัยน่ายกย่อง

“…เรื่องก็เป็นเช่นนี้แหละเจ้าค่ะ ข้าเดินทางมาที่เมืองหลวงในเดือนสี่ จากนั้นก็ปลอมตัวเป็นบุรุษเพื่อร่วมสอบเอินเคอ จากนั้นก็เดินทางไปยังว่อเฟิงเต้าเพื่อเข้ารับตำแหน่งผู้พิพากษาเขตหนิงซาน…”

“เจ้าอย่าได้กังวลไปเลย มาดื่มชาสักถ้วยก่อนเถิด” ต่งชูหลานรินน้ำชาแล้วยื่นให้นาง พลางเฝ้ามองรูปโฉมงดงามที่อยู่เบื้องหน้า แล้วก็รู้ได้ทันทีเลยว่านี่คงเป็นสมาชิกอีกคนในจวน

“ขอบคุณท่านพี่มากยิ่งนัก… บิดาให้ข้าลาออกจากตำแหน่งขุนนางเพราะเกรงว่าจะต้องย้ายไปยังราชวงศ์อู๋ ดังนั้น…” ซือหม่าเช่อเม้มปากแล้วเอ่ยต่อว่า “ดังนั้นข้าจึงรวบรวมความกล้าแล้วหนีออกมา ข้าอยากมาพบท่านพี่ทั้งหลายสักครา”

ต่งชูหลานและคนอื่น ๆ จ้องมองนางแล้วยกยิ้ม “ทำตัวตามสบายเถิด ต่อจากนี้พวกเราจะอยู่ด้วยกันไปอีกนาน ไร้การแบ่งแยกใหญ่หรือเล็กในจวนติ้งอันป๋อ ไร้ความแตกต่างระหว่างชนชั้น ในเมื่อเจ้าตกเป็นคนของเขาแล้ว พวกข้าก็จะปฏิบัติต่อเจ้าเยี่ยงน้องสาว…”

ต่งชูหลานเงียบไปชั่วครู่แล้วเอ่ยถามขึ้นมาว่า “บัดนี้ว่อเฟิงเต้าเป็นเยี่ยงไรบ้าง ? ”

ซือหม่าเช่อคลายความกังวลลง ก่อนหน้านี้นางกลัวว่าเมื่อได้พบกับฮูหยินของจวนติ้งอันป๋อแล้วจะโดนรังแก แม้แต่เสี่ยวซิงเอ๋อร์ก็กลัวว่าจะโดนบรรดาฮูหยินจับไปขังในกรงหมู

ดูเหมือนว่าท่านพี่ทั้งหลายจะเป็นกันเองมากยิ่งนัก แน่นอนว่าวันข้างหน้านางย่อมผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น

“เมื่อเขาจากไปก็ส่งผลให้ราษฎรในว่อเฟิงเต้าตื่นตระหนกจนทำให้การลงทุนในปีนี้ลดลงถึงเจ็ดในสิบส่วนเมื่อเทียบกับปีที่แล้ว บรรดาผู้ค้าขายเฝ้ารอให้เขากลับไปที่ว่อเฟิงเต้า ท่านพ่อเองก็พาผู้คนในจวนมุ่งหน้าไปยังราชวงศ์อู๋แล้ว ท่านเอ่ยว่าต้องการจะเริ่มต้นกระจายสินค้าที่ราชวงศ์อู๋ อีกทั้งท่านพ่อยังแพร่กระจายข่าวนี้ไปทั่ว จึงมีพ่อค้ามากมายส่งลูกหลานไปยังราชวงศ์อู๋พร้อมกับท่านพ่อด้วย”

ซือหม่าเช่อเล่าถึงว่อเฟิงเต้า จากนั้นก็ยกชาขึ้นมาดื่มแล้วเอ่ยต่อว่า “ก่อนที่ข้าจะเดินทางจากมา มีข่าวลือในว่อเฟิงเต้าว่าแคว้นฮวงและแคว้นอี๋ตกอยู่ในมือของเขาแล้ว ราชวงศ์อู๋จะกลายเป็นอาณาจักรกว้างใหญ่ไพศาล ถ้าเป็นเรื่องจริงแล้วล่ะก็ ธุรกิจในวันข้างหน้าย่อมเจริญรุ่งเรืองมากกว่านี้”

นางจ้องมองไปที่ต่งชูหลานอย่างคาดหวังแล้วเอ่ยถามว่า “ท่านพี่ เขาจะยึดครองแคว้นอี๋และแคว้นฮวงได้จริงเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

ต่งชูหลานยิ้มออกมา นางเห็นว่าคุณหนูตระกูลซือหม่าแห่งหยิงชิวผู้นี้มีความสามารถทางด้านการค้าอย่างแท้จริง

“พวกข้ามิรู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับท่านพี่หรอก สิ่งที่พวกข้าต้องทำคือดูแลทรัพย์สินในตระกูล ในเมื่อเจ้าเป็นคนของเขาแล้วก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของจวนหลังนี้ด้วย พวกข้าจะบอกความจริงเจ้าว่าบัดนี้พวกเรากำลังแก้ไขปัญหาเรื่องทรัพย์สินที่อยู่ในราชวงศ์หยู”

“วันพรุ่งนี้ข้าจะเดินทางไปที่ธนาคารซื่อทงอีกครา เพื่อแยกหมวดหมู่ของกลุ่มการค้าซีชานออกเป็น 5 หมวด คาดว่าจะมีการประมูลขายกลุ่มการค้าซีซานทั้งหมดในปลายเดือนสี่นี้”

“หากเจ้าสนใจก็ตามข้าไปจัดการเรื่องนี้เถิด ท่านพี่ส่งจดหมายมาว่าเรือที่ต่อขึ้นในท่าเรือเขตเหยาคาดว่าจะแล้วเสร็จในเดือนห้า รอให้การทดลองเสร็จสมบูรณ์แล้ว ราวต้นเดือนหกพวกเราจะออกจากราชวงศ์หยูเร็วกว่ากำหนดเดิม ดังนั้นต่อไปย่อมมีเรื่องราวให้จัดการอีกมากโขเลยทีเดียว”

ใบหน้าของซือหม่าเช่อเต็มไปด้วยความสุข แน่นอนว่านางยินดีติดตามไปเพราะหมายความว่าท่านพี่ทั้งสี่ยอมรับนางแล้ว จากนี้นางก็เป็นส่วนหนึ่งของจวนฟู่แล้ว และจะได้มิต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก

นางคือคุณหนูใหญ่จากตระกูลพ่อค้า ด้วยฐานะนี้เมื่อเทียบกับเหล่าฮูหยินในจวนติ้งอันป๋อแล้วช่างด้อยค่าเสียเหลือเกิน

นี่คือประเด็นที่บิดาและท่านปู่กังวลเป็นอย่างมาก ดังนั้นนางจึงคิดเรื่องนี้ตลอดการเดินทางมาที่นี่ หากนางมิสามารถเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลนี้ได้ การโดนครอบครองในคืนนั้นก็จะไร้ความหมาย ชีวิตนี้มิมีอันใดต้องเสียใจอีกต่อไปแล้ว

หากเป็นเช่นนั้น นางคิดจะทุ่มเทให้กับการดูแลธุรกิจของตระกูลซือหม่า และใช้ชีวิตโดดเดี่ยวไปจนตาย

ทว่าสถานการณ์นั้นมิได้บังเกิดขึ้นมา ดังนั้นนางจึงรู้สึกว่าตนโชคดีมากยิ่งนัก