ตอนที่ 806 ใบไม้ผลิแดนเหนือ ( จบ )

เขตปกครองตนเองชื่อเล่อชวน จึงถูกก่อตั้งขึ้นด้วยประการฉะนี้

ในฐานะผู้ว่าการคนแรกของเขตปกครองตนเอง ท่าป๋าคังจึงมีเรื่องที่ต้องจัดการมากมาย

เขาใช้เวลากว่าหกวันเต็ม ๆ เพื่อร่างโครงสร้างและขอบเขตการทำงานของจวนผู้ว่าการ และได้แต่งตั้งข้าราชการขึ้นมามากมาย จากนั้นก็ส่งไปให้ฟู่เสี่ยวกวนคัดเลือกเองทั้งหมด

ในบรรดาข้าราชการเหล่านี้มีขุนนางชั้นผู้ใหญ่จากแคว้นฮวงดั้งเดิม และขุนนางชั้นผู้ใหญ่คนใหม่ที่ท่าป๋าคังแต่งตั้งขึ้นมาในภายหลัง

พวกเขาจะต้องยื่นรายงานสมุดพับหนึ่งเล่มให้ท่าป๋าคังโดยมิมีข้อยกเว้น จากนั้นก็จะมอบสมุดพับเล่มนี้ให้กับฟู่เสี่ยวกวนตรวจสอบ

ในสมุดพับเล่มนี้จะระบุไว้ว่าพวกเขาได้บริจาคเครื่องประดับ ทอง เงิน วัว แกะ ม้าและอื่น ๆ อีกมากมายโดยสมัครใจ เพื่อเป็นการพัฒนาและก่อสร้างเขตปกครองตนเองชื่อเล่อชวน

ฟู่เสี่ยวกวนรับมันไว้ทั้งหมดและได้ต้อนรับพวกเขาอย่างเป็นกันเอง ทั้งหมดได้ร่วมสนทนากันมากมายราวกับกลมกลืนกันไปเสียแล้ว

แน่นอนว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนตกอยู่ในสายตาของท่าป๋าเฟิง

เหล่าอตีดขุนนางของตน มิมีผู้ใดเหลือบแลสายตามาสนใจกันเลยสักนิด

อ่า…นี่ก็คือการเปลี่ยนแปลงนั่นเอง

เช่นเดียวกับการมาเยือนของสายฝนแห่งฤดูใบไม้ผลิ มันจะค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา

ในช่วงสายฝนฤดูใบไม้ผลินี้ พระราชวังของอดีตจักรพรรดิได้กลายเป็นจวนผู้ว่าการ โดยมีฟู่เสี่ยวกวนเป็นผู้นำที่แท้จริงของเขตปกครองตนเอง และเขาได้ร่างแผนการพัฒนาของเขตปกครองตนเองในอีกห้าปีข้างหน้าขึ้นมาแล้ว

เมื่อเขียนเสร็จ ก็ได้ยกมือแล้วยืดเอวขึ้นบิดตัวไปมา จากนั้นก็ยื่นแผนการพัฒนาระยะเวลาห้าปีให้กับท่าป๋าเฟิง “ข้ายังมิคุ้นเคยกับที่แห่งนี้ทั้งหมด ท่านลองดูว่ายังมีที่ใดต้องแก้ไขและเพิ่มเติมอีกหรือไม่…”

“ท่านอย่ามองข้าด้วยสายตาเช่นนี้ได้หรือไม่ ทุกสิ่งที่ข้าทำก็เพื่อให้ผู้คนในผืนปฐพีนี้มีชีวิตที่ดีกว่าเดิมมิใช่หรือเยี่ยงไร ? ”

ท่าป๋าเฟิงคอยติดตามอยู่ข้างกายฟู่เสี่ยวกวนเป็นระยะเวลาหนึ่งเดือนแล้ว ทว่าจนแล้วจนรอดเขาก็ยังมิเข้าใจเยาวชนที่อยู่เบื้องหน้าผู้นี้ว่ากำลังทำอันใดอยู่กันแน่

“เหตุใดท่านถึงเชื่อใจท่าป๋าคังมากถึงเพียงนี้ ? ท่านยังมิรู้จักขุนนางที่เขาแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งดีพอ ในนั้นมีพวกนักเลงขี้เมาหยำเปอยู่ด้วย แล้วท่านคิดว่าพวกเขาจะปกครองผืนปฐพีกว้างใหญ่นี้ได้จริงเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

สุดท้ายแล้วท่าป๋าเฟิงก็ทนมิไหวจึงเอ่ยถามออกมา ฟู่เสี่ยวกวนหัวเราะร่าแล้วลุกขึ้นยืน จากนั้นก็เดินไปริมหน้าต่างแล้วจ้องมองสวนดอกสาลี่ที่อยู่ข้างนอก บัดนี้ดอกสาลี่มีสีขาวโพลนราวกับหิมะในวันวาน

“ข้าเคยเอ่ยว่าให้ชาวฮวงปกครองกันเอง ข้าจะมิเข้าไปแทรกแซงเป็นอันขาด ข้าเชื่อว่าท่าป๋าคังสามารถควบคุมพวกเขาได้ ขอเพียงพวกเขาเชื่อฟังคำสั่งของท่าป๋าคังก็พอ ส่วนเรื่องอื่น…”

“ท่านดูสิ ดอกสาลี่ช่างงดงามมากยิ่งนัก ทว่าสุดท้ายจะมีผลสาลี่สักกี่ลูกต่อหนึ่งต้นกัน อีกทั้งกว่าลูกสาลี่จะเติบโตได้เต็มที่ก็ต้องรอจนถึงฤดูใบไม้ร่วงเชียว ดังนั้นมิควรรีบร้อน”

ท่าป๋าเฟิงจ้องมองไปยังแผ่นหลังของฟู่เสี่ยวกวน พลันเข้าใจความหมายในคำเอ่ยของเขาได้ทันที… อีกฝ่ายกำลังเฝ้ามองดูและรอให้ผลสาลี่เติบโตเต็มที่และพร้อมทาน

จากนั้นถึงจะลงมือจัดการอย่างเต็มกำลัง !

ช่างยอดเยี่ยมยิ่ง !

มิแปลกใจเลยว่าเหตุใดฮ่องเต้ถึงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อสังหารเขา

ทว่าน่าเสียดายยิ่งที่เขามิตาย แล้วแคว้นฮวงในอนาคตจะเป็นเยี่ยงไรกัน ?

ใต้หล้านี้จะเปลี่ยนแปลงเพราะเขาอีกมากมายเพียงใด ?

ท่าป๋าเฟิงมิอาจล่วงรู้ได้ จึงก้มลงมองแผนพัฒนาที่อยู่ในมือซึ่งเขียนเอาไว้ว่า ‘โครงร่างแผนพัฒนาระยะห้าปีของเขตปกครองตนเองชื่อเล่อชวน’ จากนั้นก็มิเงยหน้าขึ้นมาอีกเลย

……

รัชสมัยเซวียนลี่ปีที่สิบเอ็ด วันที่สาม เดือนห้า

สงคราม ณ แคว้นฮวงได้สิ้นสุดลงไปแล้ว และสงครามครานี้ก็เป็นที่ประจักษ์ไปทั่วทั้งใต้หล้า

ฟู่เสี่ยวกวนนำกองทัพทหารดาบเทวะ 130,000 นายเข้ายึดครองแคว้นฮวง จากนั้นก็เปลี่ยนชื่อเป็นเขตปกครองตนเองชื่อเล่อชวนแห่งราชวงศ์อู๋ ข่าวนี้ได้แพร่กระจายไปทั่วหล้า ทำให้ผู้คนในใต้หล้าต้องตกตะลึงอีกครา

กองทัพชายแดนใต้ของราชวงศ์หยูถอยทัพจากพื้นที่ราบชังซีไปยังเมืองสำคัญชังถง ส่วนกองทัพทหาร 600,000 นายของราชวงศ์อู๋เคลื่อนพลเข้าใกล้เมืองและค่ายด้านนอกเมืองชังถงราว 10 ลี้

ส่งผลให้สถานการณ์ระหว่างสองฝ่ายเกิดความตึงเครียดและเฝ้าระวังอย่างต่อเนื่อง

ความคิดเห็น