ตอนที่ 814
ตอนที่ 814 ชายอ้วนไร้ยางอาย ( จบ )
October 22, 2026
ตอนที่ 814 ชายอ้วนไร้ยางอาย ( จบ )
ฮองเฮาซั่งตกตะลึงขึ้นมาในทันใด
ดวงตาของนางจ้องเขม็งไปที่ชายอ้วนจนทำให้เขาตื่นตระหนกแล้วรีบร้อนเอ่ยอย่างร้อนรนว่า “คือ…อากาศวันนี้มิเลวเลย”
“เจ้าหุบปากประเดี๋ยวนี้ ! ”
ชายอ้วนหุบปากอย่างรวดเร็ว มิต่างอันใดกับสามีที่กำลังเกรงกลัวภรรยาเลยสักนิด
ฮองเฮาซั่งกัดริมฝีปากแน่น จากนั้นก็เอ่ยอย่างขมขื่นว่า “หากในอดีตเจ้ามีความกล้าเยี่ยงนี้ เรื่องในวันนี้ก็คงมิเกิดขึ้น”
เมื่อชายอ้วนได้ยินดังนั้น ดวงตาก็พลันเปล่งประกายขึ้นมาทันที เขาเอนกายไปเบื้องหน้าแล้วเอ่ยถามอย่างมีความหวังว่า “บัดนี้ข้ามีความกล้าแล้ว ข้ายังมีโอกาสอยู่หรือไม่ ? ”
ฮองเฮาซั่งรู้สึกมิดีขึ้นมาทันใด “ ข้ามิใช่ตัวแทนของสวี่หยุนชิง ! บัดนี้ข้าคือฮองเฮาแห่งราชวงศ์หยู ! โปรดให้เกียรติข้าด้วย ! ”
“ข้าให้เกียรติเจ้าเสมอ ! ข้าย้ำกับเสี่ยวกวนอยู่บ่อย ๆ ว่าพ่อตาของเขามิดี แต่แม่ยายของเขาเป็นคนดี …เจ้ามิเชื่อเยี่ยงนั้นหรือ ? หากเจ้ามิเชื่อก็ลองถามเสี่ยวกวนเองเถิด ข้าสาบานได้ว่าข้าเอ่ยเยี่ยงนี้จริง ! ”
ชายอ้วนทำหน้าจริงจัง ฮองเฮาซั่งเมื่อได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกว่าไขมันคงไหลเข้าสมองของเขาจนมากเกินไปเป็นแน่
“ข้ามิได้หมายความว่าเยี่ยงนั้น…”
“แล้วเจ้าหมายความว่าเยี่ยงไร ? มิว่าเมื่อก่อนหรือตอนนี้ข้าก็ให้เกียรติเจ้าเสมอ เจ้ามิให้ข้ากำจัดหยูไป๋ไป๋ ข้าก็จะมิยุ่งกับเขา นี่มิใช่การให้เกียรติเจ้าหรอกหรือ ? ”
ฮองเฮาซั่งรู้สึกว่าอยู่ที่นี่อีกต่อไปมิได้แล้ว นางต้องเริ่มเจรจาต่อรองให้แล้วเสร็จ และรีบออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด
“หยุดได้แล้ว พวกเรามาเข้าเรื่องเถิด เสี่ยวกวนมิได้เป็นอันใด และข้าอยากถามเจ้าว่าจะถอยทัพเมื่อใด ? ”
“เจ้า…” ชายอ้วนส่ายร่างบนเก้าอี้อย่างขัดเคือง “หยูไป๋ไป๋ต้องการสังหารเสี่ยวกวนทว่ามิสำเร็จ เขามิกล้ามาพบข้าเพราะกลัวว่าข้าจะใช้กระบี่ปลิดชีพเขา ให้ตายเถิด เจ้ามิสมควรมาเลยด้วยซ้ำ”
ชายอ้วนหยุดขยับร่างกาย ดวงตาเล็ก ๆ เปล่งประกายขึ้นมาทันใด “แต่ข้าก็ดีใจที่เป็นเจ้า เพราะถ้าเป็นหยูไป๋ไป๋ ข้าคงตัดศีรษะเขาไปตั้งแต่สองคำแรกแล้ว ส่วนเจ้า อ่า…ข้าอยากพบเจ้าจริง ๆ ”
“หุบปาก ! ”
ฮองเฮาซั่งรู้สึกอึดอัดต่อสถานการณ์นี้มากยิ่งนัก เหตุใดเขาถึงเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้ ?
เมื่อก่อนเขามิได้เป็นแบบนี้นี่ !
ท่าทางของเขามิมีความเป็นจักรพรรดิอยู่ในตัวเลยสักนิด ทว่าเหมือนอันธพาลเสียมากกว่า !
เป็นไปตามคาด ฟู่ต้ากวนหุบปากอย่างเชื่อฟัง ทว่าดวงตาเล็ก ๆ ทั้งสองข้างยังคงทอประกายคล้ายกับคาดหวังในบางสิ่งอยู่
ฮองเฮาซั่งสูดหายใจเข้าลึก จากนั้นก็พยายามข่มน้ำเสียงให้สงบ
“เสี่ยวกวนเคยเอ่ยว่าราชวงศ์หยูเป็นสถานที่ที่เขาถือกำเนิดและเติบใหญ่ขึ้น ฝ่าบาททรงทำผิดพลาดในเรื่องนี้จริง ทว่าเสี่ยวกวนก็ปลอดภัยแล้ว เจ้าสั่งถอนทัพได้หรือไม่ ? ”
“…”
“หากเจ้าอยากทำสงครามจริง ๆ ข้าคงห้ามมิได้ แต่สำหรับครอบครัวของเสี่ยวกวน แม้ข้าจะเป็นฮองเฮาแต่ก็มิสามารถรับรองได้ว่าฝ่าบาทจะกระทำการไร้เหตุผลต่อครอบครัวของเสี่ยวกวนหรือไม่…”
“ข้าทราบมาว่าโจวถงถงพาคนไปที่จินหลิง เจ้าคิดว่าเขาจะโยกย้ายผู้คนจำนวนมาก โดยที่ฝ่าบาทมิทราบได้เยี่ยงนั้นหรือ ?
สถานที่แห่งนั้นคือเมืองจินหลิง ! ศูนย์รวมพลังอำนาจของราชวงศ์หยู ! แม้ว่าพวกเขาจะออกจากจวนฟู่ได้อย่างปลอดภัย ทว่าก็ยังมีอีกหลายร้อยชีวิตในจวนเยี่ยนและจวนต่ง มีสมาชิกมากมายของทั้งสองจวนที่เป็นข้าราชการอยู่ในวังหลวง เจ้าสามารถละเลยชีวิตของพวกเขาได้เยี่ยงนั้นหรือ เจ้าเพิกเฉยต่อความเป็นความตายของพวกเขาได้หรือเยี่ยงไรกัน ? ”
“…”
“เจ้าเงียบเนื่องด้วยเหตุอันใดกัน ? เมื่อครู่เจ้ายังเอ่ยจ้อมิหยุดอยู่เลยนี่ ! ”
ชายอ้วนทำหน้าเศร้าสลดลงทันใด “ก็เจ้าบอกให้ข้าหุบปากมิใช่หรือ ? ”