ตอนที่ 837 สหายเก่าแก่ ( 1 )

ตอนที่ 837 สหายเก่าแก่ ( 1 )

‘ตึ่ง… ! ’

เสียงระฆังยามรุ่งสางดังสนั่นปลุกคนทั้งเมืองกวนหยุนให้ตื่นจากห้วงภวังค์ของการหลับใหล

ไฟสองข้างทางค่อย ๆ สว่างไสวขึ้นทีละดวง ควันโขมงจากห้องครัวลอยล่องขึ้นสู่ท้องนภาที่ยังคงมืดมิด

สำหรับชาวเมืองกวนหยุน นี่เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว พวกเขาล้วนเบิกบานใจมากกว่าแต่ก่อน เพราะทุกวันนี้องค์ชายผู้มีชื่อเสียงได้หวนคืนกลับมาแล้ว อีกทั้งยังขึ้นครองบัลลังก์เป็นจักรพรรดิแล้วด้วย !

พระองค์ได้นำของขวัญชิ้นใหญ่กลับมายังราชวงศ์อู๋ และหนึ่งในนั้นคืออดีตแคว้นฮวงที่ทุกวันนี้ได้กลายเป็นเขตปกครองตนเองภายใต้ราชวงศ์อู๋ !

สองคือผืนปฐพีทั้งหกรัฐทางภูมิภาคตะวันตกเฉียงใต้ที่เคยเป็นของแคว้นอี๋ทั้งหมด บัดนี้ได้กลายมาเป็นหกรัฐทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของราชวงศ์อู๋แล้ว !

และสาม ฝ่าบาทได้เปลี่ยนชายแดนแคว้นอี๋และเมืองซินโจวของราชวงศ์หยูให้กลายเป็นอาณาเขตสำคัญทางการค้าของราชวงศ์อู๋แล้วด้วย

นี่หมายความว่าเยี่ยงไรน่ะหรือ ?

หมายความว่าพระองค์ได้ทำการขยายอาณาเขตตั้งแต่ยังมิได้ขึ้นครองบัลลังก์เยี่ยงไรเล่า !

ทุกวันนี้ราชวงศ์อู๋จึงเป็นแคว้นที่มีอาณาเขตกว้างขวางที่สุด !

มีกลุ่มผู้ค้าขายมากหน้าหลายตาเดินทางมาจากแคว้นฝาน แคว้นหยู และแคว้นอี๋ พวกเขารวมตัวกันที่เมืองกวนหยุนเพื่อจับตามองความยิ่งใหญ่ของการขึ้นครองบัลลังก์ และเฝ้ารอวันที่ฝ่าบาทจะแถลงนโยบายใหม่

เห็นได้ชัดว่าผู้ค้าขายเหล่านี้กำลังจับตามองอนาคตอันสดใสของราชวงศ์อู๋อยู่ ในฐานะราษฎรชาวอู๋ พวกเขาย่อมรู้สึกภาคภูมิจนล้นปรี่

ความภาคภูมินี้ฉายชัดบนใบหน้าของชาวอู๋ทุกคน แม้ลมหิมะจะโหมกระหน่ำเพียงใด พวกเขาก็ยังคงรู้สึกปลาบปลื้มอย่างถึงที่สุด

ราชอาณาจักรที่แข็งแกร่งเป็นสิ่งที่พวกเขาอยากพึ่งพาและฝากชีวิตเอาไว้ !

บนผืนปฐพีนี้มิมีแคว้นใดสามารถสู้รบกับราชวงศ์อู๋ได้อีกแล้ว ทั่วหล้านี้ไร้องค์ประมุขใดสามารถเทียบเคียงกับจักรพรรดิเต๋อจงของพวกเขาได้อีกแล้ว !

วันนี้เป็นวันประชุมราชสำนักคราใหญ่นับตั้งแต่ฝ่าบาทขึ้นครองบัลลังก์ ในการประชุมครานี้พระองค์จะแถลงมาตรการในการปฏิรูปมากมายเฉกเช่นเดียวกับที่ว่อเฟิงเต้า สถานะของผู้ค้าขายจะถูกยกระดับและการค้าคงราบรื่นมากกว่าที่เคยเป็นมา

พวกเขาล้วนเฝ้ารอท่ามกลางควันฟืนยามรุ่งอรุณ

ประตูของตลาดห้างร้านต่าง ๆ ทยอยเปิดทำการหลังเสียงระฆังส่งสัญญาณ แผงลอยอาหารเช้าตามสองข้างทางก็ได้เปิดให้บริการแล้วเช่นกัน

น้ำในหม้อเริ่มเดือดปุด ๆ หลังจากที่ไฟในเตาถ่านปะทุขึ้นมา หม้อนึ่งค่อย ๆ ส่งไอร้อนระอุออกมาให้เห็น

เถ้าแก่ร้านซิ่งหลินจี้และลูกน้องยุ่งจนมือเป็นระวิง พวกเขานวดแป้ง ยัดไส้ และนึ่งอย่างเบิกบานใจ

ในฐานะร้านที่มีชื่อเสียงและเก่าแก่นับร้อยปี ทั้งฮะเก๋า ซาลาเปาไส้มันปู และแป้งข้าวทอดกรอบ ล้วนเป็นสุดยอดอาหารของเมืองกวนหยุนทั้งสิ้น

จะว่าไปแล้วการออกมาเตรียมของในช่วงเวลานี้อาจจะเร็วไปสักหน่อย แต่สำหรับร้านอาหารเช้าก็ต้องเป็นเช่นนี้แหละ ต้องเตรียมเสียแต่เนิ่น ๆ มิเช่นนั้นก็จะมิทันการ

ในระหว่างที่หลินอีเสียงเถ้าแก่ร้านซิ่งหลินจี้กำลังนวดแป้งฮะเก๋าที่ตนถนัดอยู่ ก็ได้ปรากฏคนสี่คนเดินฝ่าพายุหิมะเข้ามา

“เชิญด้านในขอรับ…” เขาเอ่ยต้อนรับ จากนั้นก็หันไปแผดเสียงสั่งลูกน้องในร้าน “หลี่ซานรีบจุดเตาผิง มีลูกค้าเข้ามาแล้วอากาศหนาวเย็นมากยิ่งนัก อย่าปล่อยให้ลูกค้าแข็งตายเพราะความหนาวล่ะ ! ”

“รับทราบขอรับ… ! ”

“คุณชายโปรดรอสักครู่ อาหารชนิดแรกจะถูกยกออกจากหม้อนึ่งในอีกครึ่งถ้วยชาขอรับ ! ”

ลูกค้าที่มาเป็นชายหนุ่มสี่คน คนที่ดูเหมือนหัวหน้ากลุ่มสวมเสื้อคลุมขนสัตว์ จากนั้นก็ได้ถอดหมวกกันพายุหิมะออก สะบัดเกล็ดหิมะออกจากศีรษะเบา ๆ “ข้าจะบอกพวกเจ้าว่าเมื่อได้ลิ้มลองอาหารเช้าของซิ่งหลินจี้แล้ว พวกเจ้าจะกินอาหารเช้าของชาวหยูมิลงอีกเลย”