ตอนที่ 863
ตอนที่ 863 จักรพรรดิบัญชา
October 22, 2026
ตอนที่ 863 จักรพรรดิบัญชา
“จากนั้นก็เตรียมลูกเรือมากลุ่มหนึ่งแล้ว เจ้าจงไปสำรวจเส้นทางเดินเรือตามแผนภูมินี้ให้กับเจิ้น”
หลิวจิ่นคุกเข่าดัง ตึก ! ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ
“ทูลฝ่าบาท… กระหม่อมทำผิดอันใดขอฝ่าบาทโปรดลงโทษด้วยพ่ะย่ะค่ะ ! ”
“คิดอันใดของเจ้าอยู่กัน ? เจ้าทำงานที่ได้รับมอบหมายได้ดี เจิ้นถึงมอบงานนี้ให้กับเจ้า” ฟู่เสี่ยวกวนเอ่ยด้วยความจริงใจ “เจ้าคือคนที่เจิ้นสามารถเชื่อใจได้และเจ้าต้องเข้าใจว่านี่คือการออกทะเลคราแรกของเรือรบราชวงศ์อู๋ หมายความว่ามันสำคัญเป็นอย่างมาก ! ”
“เจิ้นขอบอกเจ้าว่าอีกฟากฝั่งของทะเลยังมีผืนปฐพีกว้างใหญ่อยู่ แต่เจิ้นมิทราบว่าผืนปฐพีตรงนั้นมีผู้คนอาศัยอยู่หรือไม่ อุดมการณ์ของเจิ้นคือการใช้ทั้งชีวิตสร้างแคว้นที่ใหญ่โตจนไร้ที่เปรียบให้แก่ราชวงศ์อู๋…”
ฟู่เสี่ยวกวนลุกขึ้นยืน จากนั้นก็เดินเข้าไปหาหลิวจิ่น เขาย่อตัวลงแล้วตบบ่าของอีกฝ่าย “จงเข้าใจว่าหากเจ้าสามารถหาผืนปฐพีเหล่านั้นพบก็จะถือว่าเป็นคุณงามความดีในการบุกเบิกและขยายอาณาเขต ! ”
ทันทีที่หลิวจิ่นได้ฟังดังนั้น ความกลัวภายในใจก็ได้เหือดหายไป คุณงามความดีในการบุกเบิกและขยายอาณาเขตเยี่ยงนั้นหรือ ? ขันทีเล็ก ๆ เยี่ยงข้าก็สามารถสร้างคุณงามความดีอันใหญ่โตได้เช่นกันหรือ ?
ความคิดพลุ่งพล่านบังเกิดขึ้น จากนั้นก็ได้ยินฟู่เสี่ยวกวนเอ่ยต่อว่า “ผู้ใดเอ่ยกันว่าขันทีมิสามารถสร้างเรือนใหญ่โตได้ ? ผู้ใดเอ่ยว่าขันทีมิสามารถได้รับแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ได้ ? ก็เพราะคุณงามความดียังใหญ่มิมากพอทั้งนั้น”
“เจ้าลองใคร่ครวญดูเถิด เจ้าเอาแต่อยู่ภายในห้องทรงพระอักษรทั้งวัน เห็นเพียงมุมท้องนภาจากด้านในกำแพงสูงทั้งสี่มุมเท่านั้น จะมีอนาคตยิ่งใหญ่ได้เยี่ยงไรกัน ? ”
“เจ้าคือผู้ใกล้ชิดข้าและยังเป็นเยาวชนหนุ่มคนหนึ่ง การใช้ชีวิตอย่างกระตือรือร้นต่างหากจึงจะคู่ควรต่อความหวังที่เจิ้นมีต่อเจ้า ! ”
หลิวจิ่นซาบซึ้งเสียจนน้ำตาไหลพราก นี่คือคำที่ฝ่าบาทฝากเอาไว้ในก้นบึ้งหัวใจของตน !
นี่คือความไว้พระทัยที่ฝ่าบาทมีต่อคนพิการเยี่ยงตน !
ฝ่าบาทได้ประทานคุณงามความดีอันใหญ่หลวงนี้ก็เพื่อให้ข้าสามารถเป็นขันทีที่มีชื่อเสียงมากสุดในหน้าประวัติศาสตร์นานนับพันปี !
เรื่องยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้สามารถเป็นที่จดจำได้ตลอดกาล ได้เกิดมาเป็นขันทีของฝ่าบาทก็ควรทำตามความคาดหวังอันสูงส่งของพระองค์ให้สำเร็จ !
“กระหม่อม กระหม่อม…” หลิวจิ่นถลาเข้าไปกอดขาของฟู่เสี่ยวกวนเอาไว้ จากนั้นก็เอ่ยทั้งน้ำตา “กระหม่อมโง่เขลาเบาปัญญานัก จึงมิสามารถแสดงความซาบซึ้งที่มีต่อฝ่าบาทได้ กระหม่อมจะทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุด กระหม่อมจะทำให้ธงมังกรของราชวงศ์อู๋ปักอยู่อีกด้านหนึ่งของทะเลให้จงได้พ่ะย่ะค่ะ ! ”
บัดซบ !
น้ำมูกน้ำตาของคนผู้นี้เปื้อนขาของข้าหมดแล้ว !
ฟู่เสี่ยวกวนแสยะยิ้มขึ้น “ใช่ ! เจิ้นจะมอบเรือรบระดับอู่เว้ยให้เจ้า 1 ลำและจะเพิ่มเรือขนสินค้าให้ 3 ลำ จัดเตรียมคน อุปกรณ์และเสบียงไว้ให้ครบครัน จากนั้นก็ให้เดินทางไปตามแผนที่เดินเรือนี้”
“จงจำเอาไว้ว่าการเดินทางครานี้ จุดประสงค์ที่หนึ่งคือแก้ไขแผนที่เดินเรือ จุดประสงค์ที่สองคือจดบันทึกท่าเรือทั้งหมดตามแนวชายฝั่งที่สามารถเทียบท่าได้ ส่วนข้อสุดท้ายคือหากพบเจอผู้คนที่ผืนปฐพีกว้างใหญ่เหล่านั้น สู้ได้ก็สู้ สู้มิได้…ก็หนี จงจำเอาไว้ว่าต้องรอดชีวิตกลับมาให้จงได้ ! ”
“ยามหวนกลับมาเจิ้นจะสลักความดีงามของเจ้าเอาไว้ ! ”
ฝ่าบาทใส่พระทัยข้าเป็นอย่างมาก !
ข้าต้องรอดชีวิตกลับมา ! ข้าต้องนำเรื่องราวของแผ่นดินใหญ่กลับมาทูลถวายฝ่าบาทให้จงได้ !
หลิวจิ่นโขกศีรษะลงกับพื้นสามคราดัง ปึกปึกปึก ! “กระหม่อมจะมิทำให้ฝ่าบาททรงอับอาย แล้วกระหม่อมต้องเดินทางไปเมื่อใดพ่ะย่ะค่ะ ? ”
“อ่า… ต่อจากนี้เจ้าจงไปที่ท่าเรือหลินเจียง และเรือออกสู่ทะเลลำแรกนี้ เจิ้นขอมอบนามว่า ‘หลิวจิ่นห้าว’ หลังจากเตรียมคนและอุปกรณ์พร้อมแล้วก็ให้ออกเดินเรือทันที ! ”
หลิวจิ่นห้าว !
ฝ่าบาททรงใช้นามของข้าตั้งชื่อเรือลำนี้ !
ช่างเป็นเกียรติอย่างหาที่สุดมิได้ !
ในเวลานั้น อยู่ ๆ หลิวจิ่นก็รู้สึกซาบซึ้งที่บิดาส่งตนมาเป็นขันทีในวังอย่างถึงที่สุด คาดว่าพอกลับมาจากการเดินทางคงต้องไปกราบไหว้บรรพบุรุษสักหน่อยแล้ว เกรงว่าจะมีเขม่าดำลอยออกมาจากหลุมศพบรรพบุรุษตระกูลหลิวก็ครานี้
หลิวจิ่นรับบัญชาของจักรพรรดิ แบกรับราชโองการ คำฝากฝัง รวมถึงคำอวยพรและความคาดหวังที่ฟู่เสี่ยวกวนมอบให้ จากนั้นเขาก็เดินอกผายไหล่ผึ่งออกไปจากวังหลวงทันที
ในยามนั้นเอง ความตั้งใจของเขาก็ได้ปะทุขึ้นมา ทุกย่างก้าวมั่นคงอย่างไร้ที่เปรียบ
ฟู่เสี่ยวกวนลูบจมูกไปมา รู้สึกว่าสิ่งที่ตนทำค่อนข้างไร้ความปรานี
หลิวจิ่นผู้นั้น… เพิ่งจะอายุ 18 ปี !