ตอนที่ 871
ตอนที่ 871 นอนต่อ
October 22, 2026
ตอนที่ 871 นอนต่อ
ฟู่เสี่ยวกวนละทิ้งบรรดาขุนนางพลางเดินออกจากท้องพระโรงซวนเต๋อด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข บัดนี้ท้องนภายังคงเป็นสีเข้มไปทั้งผืน
“กลับตำหนัก”
“กลับ…ตำหนักใดพ่ะย่ะค่ะ ? ” สีหน้าของเจี่ยหนานซิงสับสนเล็กน้อย ฝ่าบาททรงสะบัดพระหัตถ์อย่างเด็ดขาดเยี่ยงนี้ พระองค์ประสงค์จะทำอันใดกันแน่ ?
“แน่นอนว่ากลับไปยังตำหนักหยางซิน”
“……”
“ไปไปไป ข้าง่วงจะตายอยู่แล้ว กลับไปนอนต่อเถิด”
“มิใช่ ! ฝ่าบาท มิได้ตรัสว่าวันนี้จะไปธนาคารซื่อทงหรอกหรือพ่ะย่ะค่ะ ? ”
ฟู่เสี่ยวกวนชะงักเพราะลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท
มิเพียงต้องไปธนาคารซื่อทงเท่านั้น แต่ต้องไปกรมการค้าด้วย
กฎหมายบริษัทจำต้องปรับปรุงขึ้นอีกขั้น ด้านหุ้นก็ต้องเพิ่มมาตรฐานใหม่ก่อนออกขายโดยธนาคารซื่อทง
ในหนึ่งปีที่ผ่านมา เขาระงับความคิดเรื่องการออกหุ้นของราชวงศ์อู๋เนื่องจากประการที่หนึ่งคืออยากเห็นระดับความกระเตื้องของเศรษฐกิจราชวงศ์อู๋ ประการที่สองเพื่อหลีกเลี่ยงข้อผิดพลาดที่มากจนเกินไปของเจ้าสิ่งนี้
แม้ธนาคารซื่อทงจะสร้างระดับการตรวจสอบกิจการไว้อย่างเข้มงวด ทว่าจากมุมมองของฟู่เสี่ยวกวนก็ยังมิเพียงพอ
วางไว้ก่อน รอให้เศรษฐกิจของราชวงศ์อู๋สูงขึ้นอีกสักระดับ และรอให้พวกเขาผ่านการอบรมเฉพาะด้านก่อนดีกว่า
“มิไปแล้ว ไป ! กลับตำหนักหยางซิน”
ด้านท้องพระโรงซวนเต๋อบังเกิดความเงียบสงัดขึ้นมาในทันใด
เสนาบดีอาวุโสทั้งสามมองหน้ากันไปมา พวกตนเป็นขุนนางมาหลายสิบปี นี่เป็นคราแรกที่ได้เผชิญกับเหตุการณ์เยี่ยงนี้
ต่อให้เป็นจักรพรรดิอู๋ที่เกียจคร้านที่สุด พระองค์ก็ยังนั่งขัดสมาธิอยู่บนบัลลังก์มังกรจนการประชุมเช้าราชวงศ์จบสิ้นลง บัดนี้ฝ่าบาทหมายความว่าเยี่ยงไรกันแน่ ?
พระองค์รับสั่งให้เสนาบดีทั้งสามสำนักดำรงตำแหน่งประธานในการประชุม มองจากท่าทีแล้วเหมือนจะวางมือมิสนใจอีก หรือพระองค์จะมิเข้าร่วมการประชุมในภายภาคหน้าแล้วเยี่ยงนั้นหรือ ?
เหตุใดคนผู้นี้ทนรับการสรรเสริญมิได้เล่า ?
ทั้งยังเอ่ยได้ว่าปีที่ผ่านมาพระองค์ทรงงานอย่างหนัก ในช่วงเวลาสั้น ๆ ก็ทำให้ภาษีของราชวงศ์อู๋เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว เห็นได้ชัดว่าทุกอย่างดำเนินไปในทิศทางที่ถูกต้องแล้ว พระองค์จะสะบัดทิ้งมิทำแล้วเยี่ยงนั้นหรือ ?
ใช้ได้ที่ไหนกันเล่า !
ในยามที่เหล่าขุนนางได้สติกลับคืนมา พวกเขาต่างก็สนทนากันเสียงดังจอแจ
……
……
จวบจนยามซื่อ ฟู่เสี่ยวกวนตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่นภายใต้การปรนนิบัติของชุนซิ่ว
“ท่านพี่ ขันทีเจี่ยรออยู่ด้านนอกตลอดเวลาเลยเพคะ เอ่ยว่า… เอ่ยว่าพวกท่านราชเลขาจัวยังคงรออยู่ที่ห้องทรงพระอักษรเพคะ”
ชุนซิ่วจัดระเบียบอาภรณ์ของฟู่เสี่ยวกวนพลางเหลือบสายตามองเขา “บัดนี้พระองค์มิใช่นายน้อยเศรษฐีที่ดินแห่งหลินเจียงอีกแล้ว พระองค์เป็นถึงจักรพรรดิ แม้หม่อมฉันมิทราบว่าจักรพรรดิต้องทำอันใดบ้าง แต่หม่อมฉันก็ทราบว่าอย่างน้อยจักรพรรดิมิสามารถนอนตื่นสายอยู่บนเตียงได้นะเพคะ”
“ท่านพี่…ท่านกลายเป็นคนเกียจคร้านไปเสียแล้ว”
“…” แม้แต่ชุนซิ่วก็ยังเอ่ยเยี่ยงนี้ เฮ้อ…จะมีชีวิตเอ้อระเหยนอนพักผ่อนสักครึ่งวันมิได้เลยหรือเยี่ยงไรกัน !
“ซิ่วเอ๋อร์”
“เพคะ”