ตอนที่ 874 ดอกท้อเบ่งบาน

ตอนที่ 874 ดอกท้อเบ่งบาน

ณ บริเวณแปลงนาและพื้นที่ไร่หลวงแห่งโม่โจว

ที่แห่งนี้มีหมู่บ้านเพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่หนึ่งแห่ง มีนามว่าหมู่บ้านหวังเจียชุน

ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ล้วนเป็นราษฎรที่เดินทางมาจากภูเขาซีซานแห่งราชวงศ์หยูทั้งสิ้น พวกเขาสร้างที่อยู่อาศัยขึ้นมาใหม่และลงหลักปักฐานกันอยู่ที่นี่

เรือนของหวางเอ้อก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน บัดนี้เขากลายเป็นหัวหน้าหมู่บ้านหวังเจียชุนแห่งนี้ไปแล้ว

ทั่วทั้งสี่ทิศของหมู่บ้านเป็นเทือกเขาไร่นากว้างไกลสุดลูกหูลูกตา

ส่วนชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านแน่นอนว่ายังเป็นผู้เช่านาของคุณชายฟู่ดังเดิม พวกเขามิได้ใช้ชีวิตต่างไปจากตอนที่อยู่ในภูเขาซีซานเลยแม้แต่น้อย พวกเขายังคงเฝ้าดูแลผืนนาของคุณชายฟู่มิเปลี่ยนแปลง

เมื่อเวลาดำเนินมาถึงเดือนสาม ดอกท้อในหมู่บ้านหวังเจียชุนก็เริ่มผลิดอกเบ่งบาน

หวางเอ้อนั่งอยู่ที่ธรณีประตูเรือน ในมือคีบยาสูบ สายตาทอดยาวออกไปยังทุ่งนาไกลสุดลูกหูลูกตา จากนั้นก็เอ่ยกับหวางเฉียงที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “นายน้อยเขียนจดหมายมา ท่านกล่าวว่าจะเดินทางมายังหมู่บ้านหวังเจียชุนและพักอยู่ที่นี่สักสองสามวัน… เฮ้อ ! ที่นี่มิมีเรือนซีซาน พ่อว่าจะจัดการเก็บกวาดเรือนให้เรียบร้อย เมื่อนายน้อยมาถึงก็ให้พักอยู่ที่เรือนนี้ไปก่อน ส่วนพ่อและมารดาของเจ้าคงต้องไปพักที่เรือนเจ้าสักสองสามวัน”

ในมือของหวางเฉียงถือกรรไกรไว้ข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างหนึ่งถือกิ่งแอปเปิลป่า เขาเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้นว่า “นายน้อยจะเดินทางมาเยี่ยงนั้นหรือ ? จะมาถึงเมื่อใดหรือขอรับ ? ”

“บัดนี้ได้ออกเดินทางมาแล้ว คาดว่าปลายเดือนคงมาถึง อย่าเอ่ยเสียงดังไปเพราะนายน้อยเอ่ยว่าเรื่องนี้ให้เก็บเป็นความลับ ! ”

“ดียิ่งนัก ! พวกเราต้องเตรียมสิ่งใดบ้างหรือท่านพ่อ ? ข้าจะได้ไปหาซื้อมาจากชุมชนป่านเฉียว”

หวางเอ้อสูบยาสูบฟอดใหญ่ จากนั้นก็พ่นควันสีเทาออกมา “พ่อเองก็มิทราบ บัดนี้นายน้อยเป็นถึงองค์จักรพรรดิ อืม…จักรพรรดิประพาสทางไกลทั้งที เยี่ยงนั้นก็จัดเตรียมทุกอย่างเอาไว้ดีหรือไม่ ? ”

“…” หวางเฉียงชะงักงัน เขาเองก็มิเคยเห็นจักรพรรดิเสด็จไปที่ใดมาก่อนเช่นกัน เคยแต่อ่านจากในตำราวรรณกรรม “เยี่ยงนั้นก็ให้ท่านแม่เปลี่ยนผ้าปูที่นอนหมอนมุ้งเสียใหม่ อ่า…แล้วขุนนางที่ติดตามมาด้วยจะทำเยี่ยงไรขอรับ ? ”

“เรือนในหมู่บ้านหวังเจียชุนของเรามี 100 หลัง เมื่อถึงเวลาก็ให้พวกเขาเบียด ๆ กันอยู่ไปก่อน หากมิได้จริง ๆ ก็ค่อยจัดหาที่พักในหมู่บ้านหลี่ที่อยู่ถัดไป ประเดี๋ยวพ่อจะไปเจรจากับหัวหน้าหมู่บ้านหลี่สักหน่อย”

หมู่บ้านหลี่ใหญ่โตกว่าหมู่บ้านหวังเจียชุนหลายสิบเท่า !

ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านหลี่เคยเป็นผู้ประสบภัยจากอุทกภัยแม่น้ำต้าหลิงราชวงศ์อู๋เมื่อสองปีก่อน พวกเขาถูกสั่งให้อพยพจากที่ราบสือจ้างและที่ราบเหยหั่วตามพระราชโองการของจักรพรรดิอู๋

จำนวนผู้อพยพในครานั้นมากถึง 400,000 คน !

ส่วนประชากรที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านหลี่มีเพียง 50,000 คนเท่านั้น ที่เหลืออีก 350,000 คนได้กระจายตัวอาศัยอยู่ตามไร่หลวงของแปดรัฐแห่งหนานชาง

ทุกคนถือเป็นผู้เช่าที่ดินของคุณชายฟู่เช่นกัน หวางเอ้อได้ทำความรู้จักกับหัวหน้าหมู่บ้านและลูกบ้านเหล่านี้เป็นอย่างดีแล้ว เนื่องจากเขาได้เป็นหัวหน้า ‘ช่างเทคนิค’ คนแรก มีหน้าที่เพาะเมล็ดพันธุ์ข้าวฟู่ ชื่อนี้ฟังดูแล้วช่างแปลกประหลาดเสียจริง แต่หวางเอ้อก็ชื่นชอบมันมากยิ่งนัก เพราะเขาได้เป็นช่างเทคนิคที่องค์จักรพรรดิทรงแต่งตั้งให้อย่างเป็นทางการ ทั้งยังมีเบี้ยหวัดที่แน่นอนในแต่ละเดือนอีกด้วย

อย่าว่าแต่หัวหน้าหมู่บ้านเลย แม้แต่นายอำเภอในแต่ละอำเภอ หากพบเขาก็ยังต้องแสดงท่าทีอ่อนน้อมและระมัดระวัง

“ท่านพ่อ หากเดินทางไปที่หมู่บ้านหลี่ก็ช่วยยกเลิกเรื่องที่หัวหน้าหมู่บ้านหลี่เอ่ยขึ้นในคราก่อนได้หรือไม่ บัดนี้น้องชายได้เป็นถึงผู้บัญชาการทหารดาบเทวะกองพลที่สามของกองทัพที่หนึ่งแล้ว บุตรสาวตระกูลหลี่ผู้นั้นจะมีฐานะคู่ควรกับเสี่ยวจ้วงได้เยี่ยงไรขอรับ ? ”

หวางเอ้อเงยหน้าขึ้น จากนั้นก็หรี่ตามองหวางเฉียง “ฐานะเยี่ยงนั้นหรือ ? เป็นผู้บัญชาการแล้วเยี่ยงไร ? เกิดมาท่ามกลางดินโคลนเหมือนกันมิใช่หรือ ? ความคิดนี้เป็นความคิดของเจ้าหรือของเขากันแน่ ? ”

หวังเฉียงเบ้ปาก จากนั้นก็ตอบกลับว่า “เสี่ยวจ้วงเขียนจดหมายถึงข้า เขาบอกว่าเขาได้พบกับแม่นางหยูรั่วซิงที่เขตปกครองตนเองชื่อเล่อชวน และเขาก็ชื่นชอบนางมากยิ่งนัก ทั้งยังได้ไปพบมารดาของนางแล้วด้วย ด้านมารดาของนางมิได้แสดงท่าทีคัดค้านแต่อย่างใด คาดว่าคงมิมีปัญหาอันใดขอรับ”

หวางเอ้อนิ่งเงียบมิได้กล่าวอันใดออกมาอีก จากนั้นก็สูบยาสูบเข้าไปอีกหลายที แล้วถึงได้เอ่ยขึ้นมาว่า “แม่นางผู้นั้นมียศถาบรรดาศักดิ์สูงส่งหรือไม่ ? ”

“มิใช่ขอรับท่านพ่อ เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาเท่านั้น ทว่านางมิใช่ชาวฮวงแต่เป็นชาวหยูที่อาศัยอยู่ในชนเผ่าของเขตปกครองตนเอง เกรงว่าจะเป็นผู้ที่ได้รับความเดือดร้อนจากภัยพิบัติเช่นกันขอรับ”

หวางเอ้อพยักหน้าตอบรับ “เยี่ยงนั้นก็ค่อยยังชั่วหน่อย เจ้าเขียนจดหมายไปบอกเสี่ยวจ้วงว่าตระกูลของเราเป็นชาวนาผู้รับใช้นายน้อยตลอดไป จงอย่าข้องเกี่ยวกับผู้ที่มียศถาบรรดาศักดิ์และอย่าได้นำเรื่องเดือดร้อนมาสู่นายน้อย ! ”