ตอนที่ 895 ยินดีที่ได้พบ

ตามกฎหมายของการจำหน่ายตั๋วเงิน จำนวนทองคำที่อยู่ในท้องพระคลังจะเป็นตัวชี้วัดและผูกขาดการพิมพ์ตั๋วเงินออกจำหน่ายในอัตราส่วนตั๋วเงิน 10 ตำลึงเท่ากับทองคำ 1 ตำลึง

จำนวนทองคำในท้องพระคลังราชวงศ์อู๋ บัดนี้มีอยู่ 17,200,000 ตำลึง โดยตั๋วเงินของราชวงศ์อู๋ที่จำหน่ายออกไปเท่ากับ 172 ล้านตำลึง ซึ่งจำนวนครึ่งหนึ่งได้มาจากการบริหารงานในช่วงหนึ่งปีแรกที่จักรพรรดิเต๋อจงขึ้นครองบัลลังก์ !

เมื่อใดที่เงินตราในตลาดถูกจำหน่ายเพิ่มเป็นเท่าตัว ราคาของสินค้าก็จะสูงขึ้นอย่างน้อยสามในสิบส่วน

ทว่าราคาสินค้าของราชวงศ์อู๋เมื่อปีที่แล้วเพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนปีนี้กลับลดลงไปอีกแล้ว คาดมิถึงว่ามันยังทรงตัวอยู่ได้

“ผลิตภัณฑ์ในตลาดเพิ่มขึ้นเป็นทบทวี รายได้ของผู้คนก็เพิ่มขึ้นเช่นเดียวกัน อุปทานของเงินตราจะทำหน้าที่เป็นตัวรักษาสมดุล หากการไหลเวียนของเงินในตลาดมิเปลี่ยนแต่สินค้าเพิ่มขึ้น ก็จะทำให้ราคาสินค้าลดลงเพราะเงินในมือของผู้คนมีเท่าเดิม กำลังซื้อจึงมิได้เปลี่ยนแปลงไปแต่อย่างใด ด้านสินค้าส่วนเกินเหล่านั้นย่อมขายมิออกจนกลายเป็นสินค้าคงคลัง สุดท้ายเหล่าพ่อค้าก็ไร้หนทางนำเงินทุนคืนมา เมื่อทำเงินมิได้ก็ต้องปิดโรงงาน”

“ดังนั้น พวกท่านอย่าได้กลัวการจำหน่ายตั๋วเงินไปเลย เพราะในใจของข้ามีแผนการอยู่แล้ว ครึ่งหนึ่งของตั๋วเงิน 100 ล้านที่ให้ธนาคารซื่อทงพิมพ์ ข้าจะใช้จัดซื้อสินค้าจำนวนมากจากแคว้นฝานและแคว้นหยู ส่วนอีกครึ่งที่เหลือโดยมากจะนำไปใช้ด้านการวิจัยวิทยาศาสตร์ รวมถึงการลงทุนด้านโครงสร้างพื้นฐานสำหรับอุตสาหกรรมต่าง ๆ ”

“…”

ฟู่เสี่ยวกวนใช้เวลาในการอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างเงินตราและเศรษฐกิจให้โหยวเซียนจือฟังอยู่เนิ่นนาน เสนาบดีอาวุโสทั้งสามนั่งฟังด้วยความสนอกสนใจเป็นอย่างยิ่งและเพิ่งเข้าใจว่าการจำหน่ายตั๋วเงินยังมีความซับซ้อนอยู่อีกมาก

สุริยาใกล้ลาลับขอบนภาเต็มที ทว่ายังไร้สายลมเย็นพัดพา

“ขันทีเจี่ย…”

“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”

“พวกเรามาถึงเขตซื่อหยางนานแล้ว ทว่ายังมิได้ไปลิ้มรสอาหารที่หอห้าวชือเลยนี่ จงไปจองไว้หนึ่งโต๊ะสำหรับมื้อเย็นวันนี้”

“น้อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ ! ”

“ข้าจะเป็นเจ้ามือเอง แน่นอนว่าข้าเองก็มิทราบว่าที่นี่มีอาหารใดอร่อยบ้าง มันย่อมมิสามารถเทียบเคียงกับอาหารของเมืองกวนหยุนได้ แต่ก็ช่างเถิด…”

ฟู่เสี่ยวกวนยังมิทันได้เอ่ยจนจบ ขันทีเจี่ยก็เดินกลับเข้ามาอีกครา จากนั้นก็รายงานว่า “ทูลฝ่าบาท ด้านนอกมีชายหนุ่มนามกงซุนเซ่อมาขอเข้าเฝ้า เขาเอ่ยว่าเคยเป็นลูกน้องของฝ่าบาทยามที่อยู่ว่อเฟิงเต้าพ่ะย่ะค่ะ”

ดวงตาของฟู่เสี่ยวกวนเป็นประกายขึ้นมาทันใด “ให้เขาเข้ามา ! ”

“พ่ะย่ะค่ะ ! ”

“คนผู้นี้ ประเดี๋ยวข้าจะแนะนำให้พวกท่านได้รู้จัก เขาเป็นคนจากราชวงศ์หยูและมีความสามารถมากยิ่งนัก”

กงซุนเซ่อที่ยืนอยู่ด้านนอกสำนักงานเขตรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก

เป็นความรู้สึกอึดอัดที่มิเคยมีมาก่อนในอดีต

เขาคืออดีตจอหงวนในรัชสมัยเซวียนลี่ที่สิบ เป็นขุนนางชุดแรกของกรมการค้าที่ฟู่เสี่ยวกวนก่อตั้งขึ้นมาและเป็นขุนนางกลุ่มแรกที่ฟู่เสี่ยวกวนส่งไปยังว่อเฟิงเต้า

คนอื่น ๆ ในกลุ่มเดียวกันกับเขายังมีปั๋งเหยี่ยน…ซังเหลียง รวมไปถึงทั่นฮวาอย่าง…ซือหม่าหนาน หม่าซิงคง และคนอื่น ๆ

พวกเขาเหล่านั้น บัดนี้อยู่ที่ว่อเฟิงเต้ากันทั้งหมด ทั้งยังได้เลื่อนขั้นอีกด้วย แต่พวกเขากลับปฏิบัติหน้าที่กันอย่างมิมีความสุขสักเท่าใดนัก

เมื่อสองเดือนก่อน กงซุนเซ่อได้ไปที่เขตหลานหลิงและได้ทานหม้อไฟพร้อมกับร่วมสนทนากับเหอเชิงอันนายอำเภอเขตหลานหลิงอยู่หนึ่งคืน

เหอเชิงอันเอ่ยว่า “หากข้าเป็นเจ้า ข้าจะไปหาเจิ้นกั๋วกง ทว่าน่าเสียดายที่สถานะของข้าต่ำต้อยจนเกินไป แม้ในปีนั้นจะเป็นคนที่เจิ้นกั๋วกงคัดเลือกมาเองกับมือ แต่ระหว่างข้าและเจิ้นกั๋วกงได้พบหน้ากันมิกี่คราเท่านั้น”

“ว่อเฟิงเต้านี้ จะเอ่ยว่าเยี่ยงไรดีเล่า ? มันคือว่อเฟิงเต้าของเจิ้นกั๋วกง หากเขายังอยู่ที่นี่ มันย่อมเต็มไปด้วยพลังและมีชีวิตชีวาอย่างแน่นอน แต่บัดนี้เขาจากไปแล้ว เจ้าดูสิ…อย่างมากสุดก็อีกสักสองปี ที่แห่งนี้จะกลายเป็นบ่อน้ำแห้งเหือด”

“หากเจ้ายังมีความมุ่งมั่นในเรื่องการบริหารบ้านเมืองก็อาศัยจังหวะนี้ติดตามรอยเท้าของเขาไปเถิด ต้าเผิงเริ่มโบยบินตามสายลม ขี่พายุหมุนโผทะยานเก้าหมื่นลี้… อุดมการณ์บางอย่างจะสามารถสัมฤทธิ์ผลได้ก็ต่อเมื่อติดตามผู้ที่เหมาะสมเท่านั้น”

คำเอ่ยของเหอเชิงอันสั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณของกงซุนเซ่อ ทำให้เขาตัดสินใจได้อย่างแน่วแน่ว่าจะจากมา ดังนั้นเขาจึงกลับไปทำเรื่องลาออกที่เมืองว่อเฟิง เดินทางผ่านแคว้นอี๋จนมาถึงแคว้นอู๋

ระหว่างทาง เขาได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับฟู่เสี่ยวกวนมากมาย เขาถึงได้ทราบว่าเดิมทีที่ฟู่เสี่ยวกวนบริหารว่อเฟิงเต้า มันเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวความสามารถของอีกฝ่ายเท่านั้น

ฟู่เสี่ยวกวนได้ปลดปล่อยความสามารถอย่างเต็มที่ยามที่อยู่ในราชวงศ์อู๋ จากที่กงซุนเซ่อเคยไปเยือนเมืองการค้าเสรีซินโจวและเคยผ่านเมืองการค้าเสรีด่านต้ายู่ เขาพบว่าความมีชีวิตชีวาของเมืองการค้าเสรีทั้งสองแห่งนี้เปล่งประกายออกมาจนทำให้เขาตื่นตาตื่นใจมากยิ่งนัก ยังมิต้องเอ่ยถึงโครงร่างแผนพัฒนาระยะห้าปีแรกของราชวงศ์อู๋ที่ทำให้กงซุนเซ่อเอ่ยชมมิขาดปาก

หากฮ่องเต้แห่งราชวงศ์หยูพระองค์ก่อนมิได้ทำเรื่องเยี่ยงนั้นต่อฟู่เสี่ยวกวน เขาจะทอดทิ้งราชวงศ์หยูมาหรือไม่ ?

ความคิดเห็น