ตอนที่ 966 เดินทางถึงเซี่ยเย๋

ตอนที่ 966 เดินทางถึงเซี่ยเย๋

รัชสมัยเทียนเต๋อปีที่สาม วันที่หนึ่ง เดือนแปด

บัดนี้สงคราม ณ ที่ราบฮวาจ้งได้ผ่านพ้นไปแล้ว 5 เดือน อีกทั้งเมืองฉางจินแห่งแคว้นฝานได้ล่มสลายไปเกือบ 4 เดือนแล้วเช่นกัน

ช่วงเวลานี้ฟู่เสี่ยวกวนก็กลับมาขยันขันแข็งอีกครา

หลังจบการประชุมใหญ่ประจำราชสำนักอันยาวนานตลอดสามวันแล้วนั้น เนื่องด้วยความร่วมมือของเหล่าขุนนางทุกท่านจึงทำให้ต้าเซี่ยใหม่ปรากฏพลังอันแข็งแกร่งออกมา

สมบัติของเชลยที่ไป๋ยู่เหลียนแย่งชิงมาได้มีมูลค่ามากกว่า 300 ล้านตำลึงเสียอีก เงินจำนวนมากมายก่ายกองเหล่านี้ราวกับหยาดฝนที่โปรยปรายลงไปยังสองฟากฝั่งจิงตงและเหอเป่ยอันแห้งแล้ง อีกทั้งยังมีสองฟากฝั่งจิงซีกับหวายหนานอีกด้วย

โครงการก่อสร้างขั้นพื้นฐานอันยิ่งใหญ่ซึ่งมิเคยปรากฏมาก่อนในประวัติศาสตร์ได้เปิดฉากขึ้น มิว่าจะเป็นการตัดถนนหรือสร้างสะพาน โครงการอนุรักษ์น้ำเพื่อการเกษตร สถานศึกษา สถานพยาบาล สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและบ้านพักคนชราเป็นต้น ทุกสิ่งล้วนดำเนินการอย่างเป็นระบบระเบียบภายใต้พระราชกฤษฎีกาขององค์จักรพรรดิประเทศต้าเซี่ย

บนใบหน้าของชาวบ้านที่เดิมทีดูเย็นชาไร้สีสันสดใส บัดนี้ปรากฏเป็นรอยยิ้มขึ้นมาอีกครา พวกเขาใช้สองมือที่ขยันขันแข็งช่วยกันพัฒนาต้าเซี่ยอย่างเงียบ ๆ

สิ่งเหล่านี้ก็คือความหวัง !

ต้าเซี่ยเปรียบเสมือนเรือลำใหญ่ที่มิได้ทอดทิ้งผู้โดยสารแม้แต่คนเดียว !

หลู่เฟิง หัวหน้าตระกูลหลู่ถูกฟู่เสี่ยวกวนเรียกเข้าพบในเมืองกวนหยุน จากนั้นอู่ต่อเรือที่เขตเหยาก็เริ่มสร้างเรือบรรทุกสินค้าขนาดใหญ่จำนวนมากขึ้นมา

เฉินฉือ หัวหน้าตระกูลเฉินก็ถูกฟู่เสี่ยวกวนเรียกเข้าพบในเมืองกวนหยุนเช่นกัน เขาได้รับวิธีการถลุงเหล็กแบบใหม่ ทำให้จำนวนผลผลิตของเหล็กเพิ่มขึ้นแบบก้าวกระโดด จากนั้นก็ใช้ขนส่งทางเรือของตระกูลหลู่ขนส่งเหล็กมายังท่าเรือเจียงเฉิง

โจวสวิน หัวหน้าตระกูลโจวก็ถูกฟู่เสี่ยวกวนเรียกเข้าพบเช่นกัน จากนั้นเกลือขาวก็เริ่มวางจำหน่ายไปยังต้าหลี่และเยวี่ยซานทั้งสี่มณฑล

ส่วนเรื่องการค้าอื่น ๆ นั้น ฟู่เสี่ยวกวนมิได้ยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวเพราะเรื่องของเงินทุนเดิมทีก็มิน่าดอมดมสักเท่าใดนัก

กองทุนเหล่านั้นกำลังหลั่งไหลเข้าสู่มณฑลต่าง ๆ แห่งต้าเซี่ย แม้แต่มณฑลจิงตงทั้งสองฟากฝั่งที่ยากแค้นแสนเข็ญ บัดนี้ก็เริ่มมีพ่อค้าเข้าไปก่อตั้งโรงงานแล้วเช่นกัน อาทิเช่น โรงงานเผาเครื่องลายครามของตระกูลโจ่ง

เตาเผาเครื่องใช้ในราชสำนัก แม้แต่โรงงานเครื่องแก้วของชื่อเล่อชวนก็ไปตั้งอยู่ที่สองฟากฝั่งจิงตงด้วยเช่นกัน

เมื่อเรื่องใหญ่ทั้งหลายได้ถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว ฟู่เสี่ยวกวนจึงนึกถึงฝูหล่างจีขึ้นมาได้ จึงทำให้นั่งมิติด

ที่นั่นมิได้มีเพียงฝูหล่างจีเท่านั้น ทว่ายังมีแคว้นที่แข็งแกร่งอีกมากมาย

วันที่หนึ่งเดือนแปด ฟู่เสี่ยวกวนพาหลิวจิ่น ปิซาร์โรและเป่ยหวังฉวนเดินทางออกจากเมืองกวนหยุนมาถึงท่าเรือเจียงเฉิงอย่างเงียบ ๆ เรือรบอู่เว้ยทั้งสามลำได้รับการซ่อมบำรุงเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งยังมีเรือรบลำใหม่ที่สร้างเสร็จอีก 2 ลำ บัดนี้จึงมีเรือรบ 5 ลำทอดสมอเตรียมพร้อมออกผจญภัยอีกครา

จัวเปี๋ยหลีออกคำสั่งให้ซื่อโถวผู้บัญชาการทหารเรือกองพลที่หนึ่งพาทหารเรือจำนวน 42,000 นายกลับมายังเมืองกวนหยุน ดังนั้นทหารที่ประจำการ ณ เมืองฉางจินคือทหารดาบเทวะกองทัพที่สองของเฮ้อซานเตาจำนวน 100,000 นาย

เพื่อเป็นการพัฒนากองทัพเรือ ฟู่เสี่ยวกวนจึงเรียกเฮ้อซานเตากลับมาเพราะบัดนี้ยังมิได้รับสมัครทหารบกชุดใหม่ ฟู่เสี่ยวกวนจึงตัดสินใจให้เฮ้อซานเตาขึ้นเรือเพื่อสัมผัสมันเสียก่อน

ทหารที่ได้ขึ้นเรือในครานี้ มีกองนาวิกโยธินจำนวน 5,000 นายและทหารเรือจากกองทัพเรืออีก 10,000 นาย

ในครานี้ฟู่เสี่ยวกวนนำเรือบรรทุกสิ่งของไปด้วยสิบลำ บนเรือทั้งสิบลำนี้บรรทุกลูกเรือและช่างต่อเรือมากถึงสามพันคน ส่วนที่เหลือคือวัสดุที่ใช้ในการสร้างท่าเรือ

เขาต้องการสร้างท่าเรือเซี่ยเย๋ให้เสร็จสิ้นโดยเร็วที่สุด

แน่นอนว่าการเดินทางครานี้หากสามารถตีเมืองเซี่ยเย๋ได้อย่างราบรื่น เขายังตั้งใจเดินทางไปยังแคว้นหลิวอีกด้วย เนื่องจากแคว้นหลิวได้ถูกเจ้าปิซาร์โรเข้ายึดไปแล้ว โดยเอ่ยว่าได้ทิ้งทหารจำนวน 50,000 นายไว้คุ้มกันที่แคว้นหลิวและมีแม่ทัพนามว่าปาเออร์คอยบัญชาการ

ฟู่เสี่ยวกวนให้ความสำคัญต่อแคว้นหลิวมากเลยทีเดียว เนื่องจากแคว้นหลิวตั้งอยู่บนเกาะและมีท่าเรืออยู่แล้ว เขาต้องนำมันมาไว้ในครอบครองให้ได้ จากนั้นก็ทำเป็นแนวกั้นทะเลแห่งแรกของต้าเซี่ย !

ปิซาร์โรมิกล้าแม้แต่จะคิดว่าทหารทั้งห้าหมื่นนายของตนสามารถเอาชนะฟู่เสี่ยวกวนได้ อีกทั้งชีวิตในช่วงนี้เขาเป็นอิสระมากเลยทีเดียว หลังจากได้ชื่นชมความรุ่งโรจน์ของเมืองกวนหยุนแล้ว เขาจึงรู้สึกย่อท้อต่อการหลบหนีขึ้นมา หรือเอ่ยได้ว่าในใจลึก ๆ เขามิอยากหนีไปเลยด้วยซ้ำ…

เนื่องจากที่นี่ช่างรุ่งเรืองเสียจริง !

แม้แต่ฝูหล่างจีก็มิอาจเทียบเคียงได้ !

ขนาดพื้นที่โดยรวมของประเทศต้าเซี่ย ฝูหล่างจีก็มิอาจนำมาเทียบได้เช่นกัน

ประเทศใหญ่โตถึงเพียงนี้ เกรงว่าแม้ฝูหล่างจี อังกฤษและโปรตุเกสร่วมมือกันสร้างกองเรือขนาดใหญ่แล้วนำกองทัพจำนวนมากมาโจมตีก็มิอาจเอาชนะได้ !

ช่วงที่ผ่านมานี้เขาและเชลยคนอื่น ๆ ได้ศึกษาภาษาต้าเซี่ย ณ โรงเรียนประถมซีว่าง บัดนี้พวกเขาสามารถใช้ภาษาต้าเซี่ยในการสนทนาประโยคง่าย ๆ ได้แล้ว

เขารู้สึกว่าภาษาต้าเซี่ยช่างงดงามมากยิ่งนัก เพียงแต่เจ้าสิ่งที่เรียกว่าพู่กันช่างบังคับยากเสียจริง

“ฝ่าบาท…” ปิซาร์โรได้ศึกษาวิธีคารวะของต้าเซี่ยมาด้วยเช่นกัน เขาโค้งตัวลงเพื่อคำนับแล้วใช้ภาษาต้าเซี่ยที่มีสำเนียงแปร่ง ๆ ว่า “ข้าน้อยอยากเห็นอู่ต่อเรือของพวกท่าน”