บทที่ 102

“เย่ซินหย่าเป็นเพื่อนของเธอ อย่างอื่นฉันไม่ค่อยรู้” ฟู่อี้ชวนกล่าว

“แต่ทางเย่ซินหย่าก็ไม่มีเบาะแสอะไร” ฟู่อี้ชวนถอนหายใจพูดด้วยความสลดหดหู่มาก

“โอเคครับ ผมทราบแล้ว ผมจะสืบดูอีกที” หลี่หยวนพูด

ทีแรกเขาอยากบอกประธานฟู่เรื่องที่เจอประธานโจว แต่ก็รู้สึกว่าคุณนายเป็นแม่บ้านเต็มตัวมาสองปี น่าจะไม่รู้จักกับประธานโจวจึงจะถูก ดังนั้นเขาคิดจะรอให้แน่ชัดแล้วค่อยบอก

หลังจากหลี่หยวนออกไป ออฟฟิศก็เงียบลง ฟู่อี้ชวนหยุดกินอาหารแล้วมองหน้าแชตที่สนทนากับซูมั่วในโทรศัพท์มือถือ

น่าเสียดาย มันมีแต่ประวัติสนทนาหลายวันก่อน ของก่อนหน้านี้ถูกเขาลบไปหมดแล้ว เวลานี้แม้แต่ความทรงจำก็ยังไม่มี

เขาเจ็บปวดเสียใจจนกรอบดวงตาแดงอีกครั้ง

สี่วัน ผ่านไปสี่วันแล้ว เขาไม่มีข่าวคราวของซูมั่วสักนิด และไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน

ท่ามกลางผู้คนมากมาย เป็นครั้งแรกที่เขาเข้าใจอะไรเรียกว่างมเข็มในมหาสมุทร และเป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าตัวเองคือสวะไร้ความสามารถขนาดไหน แม้แต่คนก็ยังหาไม่เจอ

ท่ามกลางความโศกเศร้าทุกข์ทน เบื้องหน้าพร่ามัวมากขึ้นทุกที ฟู่อี้ชวนกำโทรศัพท์มือถือแน่น

แต่แล้วจู่ ๆ เขาก็เงยหน้าขึ้น นึกได้ว่ากู้ประวัติสนทนาได้นี่ แค่หาผู้รับผิดชอบของบริษัทแอปพลิเคชันนั้นเจอก็พอ ดังนั้นเขาจึงบังเกิดความหวังขึ้นมาทันใด

อีกอย่าง ถ้าซูมั่วผูกกับเบอร์โทรศัพท์มือถือ งั้นเขาก็ให้อีกฝ่ายตรวจสอบได้ แบบนี้ก็จะติดต่อได้แล้ว!

ฟู่อี้ชวนเช็ดน้ำตาตรงหางตา เนื่องจากตื่นเต้นเกินไปจึงผุดลุกขึ้น หาเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของผู้รับผิดชอบบริษัทแอปพลิเคชันนั้นและโทรออกไป

ระหว่างบริษัทใหญ่ ๆ จะมีความร่วมมือต่อกันอยู่บ้าง ต่อให้ไม่มีงานที่ต้องไปมาหาสู่ก็ยังรักษาความสนิทสนมเอาไว้ ด้วยเหตุนี้ อีกฝ่ายจึงตกปากรับคำช่วยเขากู้ข้อมูลสนทนาทันที

แต่ทันทีที่ฟู่อี้ชวนขอให้ตรวจสอบเบอร์โทรศัพท์ที่ผูกอยู่ อีกฝ่ายกลับลังเล ก่อนจะถามด้วยความลำบากใจ

“ประธานฟู่ ใช่ว่าผมไม่ช่วยคุณนะครับ แต่การตามหาและกู้ประวัติสนทนา เพราะเป็นบัญชีของคุณเอง มันจึงค่อนข้างง่าย”