บทที่ 11

เขาปิดประตูและหันหลังกลับ เดินไปที่ห้องครัวดูอาหารที่เอ่กลับมาด้วยตัวเอง รู้สึกแค่ว่าน่าหัวเราะอย่างถึงที่สุด จากนั้นก็โยนทุกอย่างเข้าไปในถังขยะ

หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรออก หลังโทรไปสามครั้ง ปลายสายก็ยังไม่มีคนรับ ในขณะที่กำลังจะโมโหอีกครั้งก็นึกได้ว่าโทรศัพท์ของซูมั่วพังไปแล้ว

ฟู่อี้ชวนไม่ได้โทรอีก สีหน้าเย็นชา กลับไปอาบน้ำที่ห้องนอนหลักเตรียมเข้านอน

อยากไปไหนก็ไป จะไปตายก็ไม่เกี่ยวกับเขาเหมือนกัน

ตีสอง บนเตียง

ฟู่อี้ชวนถูกความปั่นป่วนในท้องทำให้รู้สึกเจ็บจนตื่นขึ้นมา ในดวงตาเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด พูดออกมาอย่างขุ่นเคืองโดยไม่รู้ตัว

“ซูมั่ว ซุปสร่างเมา...”

มองประตูห้องที่อยู่เยื้องมุมซึ่งยังเปิดอยู่ ก็ยังคงอยู่ในท่าทีล้มลุก ฟู่อี้ชวนกำมือแน่น เดินไปหายาแก้ปวดท้องอย่างหงุดหงิด

บาร์บีคิวที่กินตอนมื้อเย็นมันเลี่ยนเกินไป เขากินไปไม่เท่าไร ทั้งยังแตะเหล้ากลั่น ตอนนี้ในที่สุดก็เกิดปฏิกิริยา

ในขณะที่ท้องว่าง เขาเดินไปข้างตู้เย็น เขาจำได้ว่าซูมั่วเตรียมอาหารเย็นไว้ให้เขาหลายจาน แต่เมื่อเปิดประตูตู้เย็น ข้างในกลับไม่มีอะไรเลย

เขาไปที่ห้องครัวอีกครั้ง พบว่าเคาน์เตอร์และในตู้สะอาดหมดจด เขาโกรธจัด ทั้งร่างเต็มไปด้วยความกดดันอึมครึมอย่างเดือดดาล

“ต้องทำให้สุดขนาดนี้เลยใช่ไหม? ใครให้เธอมาอวดเก่งแบบนี้? แน่จริงก็อย่ากลับมาอีกตลอดชีวิตเลยแล้วกัน!”

ไปทำงานเช้าวันรุ่งขึ้น

ผู้ช่วยหลี่หยวนรู้สึกได้อย่างชัดเจนมากว่าวันนี้บรรยากาศของประธานฟู่ผิดปกติ น่ากลัวสุด ๆ เพื่อไม่ให้โดนลูกหลง ตอนรายงานเรื่องงานจึงถอยหลังห่างออกไปสามก้าว

“นาย ไปซื้อโทรศัพท์มาเครื่องหนึ่ง” ตอนเช้า ฟู่อี้ชวนส่งเอกสารที่เซ็นชื่อแล้วไป ขณะที่พูด

“ไม่ทราบว่าประธานฟู่ต้องการยี่ห้อและรุ่นอะไรครับ” หลี่หยวนถามอย่างระมัดระวัง

“ตามใจนาย” ฟู่อี้ชวนพูดอย่างหงุดหงิด

“งั้นสีกับฟังก์ชัน...” หลี่หยวนถามอีกครั้ง แต่ถูกขัดจังหวะคำพูดโดยตรง

“ไม่ได้บอกเหรอว่าตามใจนายแล้วยังจะถามอีก? แค่ให้โทรได้ก็พอแล้ว”

หลี่หยวนตัวสั่น รีบหยิบเอกสารถอยออกไปทันที ชั่วขณะที่ปิดประตูห้องทำงานลง เขาก็ถอนหายใจยาว

“แปลกจริง ๆ ประธานฟู่บอกว่าอยากซื้อ ทั้งยังบอกให้ซื้อตามใจอีก งั้นถ้าซื้อแล้วเขาไม่ชอบจะทำยังไง?” หลี่หยวนพึมพำเสียงเบา ส่ายศีรษะ รู้สึกว่าอยู่ใกล้เขาต้องระวังเหมือนอยู่ใกล้เสือ

ตอนนี้ ในโรงพยาบาล

ซูมั่วนอนคว่ำอยู่บนเตียงในห้องคนพักผู้ป่วย ช่วงล่างของเอวยังเจ็บปวดมาก เมื่อคืนเข้านอนเร็ว แต่ก็นอนไม่หลับ รู้สึกเจ็บจนตื่นขึ้นมากลางดึก

ตอนเช้าดูโทรศัพท์ ฟู่อี้ชวนโทรมาสามสาย เธอไม่ได้โทรกลับ และเพิ่งนึกได้ว่าเมื่อวานตัวเองไม่ได้เอาแล็บท็อปมาด้วย จึงทำได้เพียงดูวิดีโอเรียนรู้ผ่านโทรศัพท์

ตอนบ่าย ผลเอกซเรย์ออกแล้ว กระดูกก้นกบร้าว

ซูมั่วมองแผ่นฟิล์มเอกซเรย์ แววตาเย็นชา

ถูกโยนลงบนพื้นครั้งหนึ่ง ถูกผลักครั้งหนึ่ง เมื่อคืนฟู่อี้ชวนยังบอกว่าเธอมีเจตนาจะฆ่า เห็นได้ชัดว่าคนที่มีเจตนาฆ่าคือเขาต่างหาก

“ถ้าคุณเจอความรุนแรงในครอบครัวสามารถขอความช่วยเหลือทางกฎหมายได้นะคะ” พยาบาลที่ประคบร้อนให้เธออดไม่ได้ที่จะพูด

“ขอบคุณค่ะ ถ้าจำเป็นฉันก็จะขอค่ะ” ซูมั่วตอบกลับเธอ เอาแผ่นฟิล์มเอกซเรย์ใส่กลับไปเก็บในกระเป๋า

บาดแผลเหล่านี้เป็นวัตถุพยาน ถ้าฟู่อี้ชวนไม่หย่า ถึงตอนนั้นความรุนแรงในครอบครัวรวมถึงการนอกใจระหว่างแต่งงานจะเป็นหลักฐานแน่นหนาที่ใช้ตัดสินโทษได้