บทที่ 14

หลังจากไล่เขาออกไปข้างนอก หมอก็เข้ามา ซูมั่วกัดริมฝีปาก ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เธอน้ำตาไหลออกมา

ในห้องผู้ป่วยเงียบลงอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงสะอื้น เหล่าผู้ป่วยเตียงข้างเคียงมองคนน่าสงสารคนนี้ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ

“ความรุนแรงในครอบครัวผิดกฎหมาย ฉันจะโทรแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้” พยาบาลทนมองต่อไปไม่ไหว หยิบโทรศัพท์ออกมา

ฟู่อี้ชวนได้สติ ชิงโทรศัพท์มา

“ฉันไม่ได้ทำ! ความรุนแรงในครอบครัวอะไร! ถ้ายังพูดมั่วซั่วฉันจะทำให้เธอเด้งออกจากงานแน่!” เขาข่มขู่อย่างดุร้าย

“คนไข้กระดูกก้นกบร้าย ไม่ใช่เพราะคุณทำเหรอ?” พยาบาลมองเขา และถาม

กระดูกก้นกบร้าว...

ฟู่อี้ชวนชะงักไปอีกครั้ง มองจุดที่ซูมั่วกระดูกร้าว

ครั้งแรก เขาโยนเธอลงพื้น ครั้งที่สอง เขาผลักเธออย่างแรง

หรือว่า...

พยาบาลเห็นเขาไม่พูด ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและพูดอีกครั้ง “หน้าตาก็เหมือนคนแต่การกระทำเหมืนหมา ยังจะพูดว่าไม่ได้ใช้ความรุนแรงในครอบครัวอีก”

แต่ก็ไม่อาจโทรแจ้งตำรวจได้ หลี่หยวนที่ตามมาทีหลังขวางไว้ทันเวลา ดึงพยาบาลไปอีกด้านหนึ่งด้วยรอยยิ้ม

ฟู่อี้ชวนแข็งค้างอยู่ที่เดิม หูได้ยินเพียงเสียงสะอื้นของซูมั่ว

หมอตรวจนานแค่ไหน เขาก็ยืนตัวแข็งอยู่นานเท่านั้น จนกระทั่งหมอออกมา เขาก็จับแขนอีกฝ่าย เอ่ยอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

“หมอ...”

“คนไข้ปลอดภัยแล้ว” หมอพูดด้วยสีหน้าไม่ดีนัก

“เรื่องผ่าตัด ต้องทำไหม...” ฟู่อี้ชวนถามอีกครั้ง

“กระดูกก้นกบร้าวไม่เหมาะจะผ่าตัด ต้องอยู่รักษาที่โรงพยาบาล” หมอตอบ

ฟู่อี้ชวนได้ยินก็ถอนหายใจ และปล่อยมือ

“บุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องกับคนไข้อยู่ให้ห่างจากห้องผู้ป่วยไว้ ไม่อย่างนั้นครั้งหน้าจะแจ้งตำรวจทันที” ก่อนจากไป หมอก็พูดเตือนเขา

คำพูดที่อยากโต้แย้งของฟู่อี้ชวนกลืนกลับลงไป มือทั้งสองข้างกำแน่น หลุบตาลง ไม่ได้พูดอะไร

นิ่งไปหลายวินาที เขาก็เข้าไปในห้องผู้ป่วยเงียบ ๆ ซูมั่วยังคงนอนคว่ำ ชุดคนไข้ด้านหลังเปิดออก บนนั้นมียาทาแผลทาเอาไว้