บทที่ 24

“แล้วจะทำยังไงดี บัตรประชาชนของฉันก็อยู่ในกระเป๋า จะไปพักโรงแรมอื่นก็ไม่ได้...” เย่ซินหย่ากล่าวอย่างสิ้นหวัง

“ไปบ้านฉันแล้วกัน” ฟู่อี้ชวนเอ่ยขึ้น

เย่ซินหย่าชะงักไปหนึ่งวินาที แล้วก้มหน้ากล่าวอย่างถ่อมตัว

“แบบนี้จะไม่ดีนะ ฉันไม่อยากให้นายกับมั่วมั่วต้องมาทะเลาะกันเพราะฉันอีก”

“เธอไม่มีสิทธิ์มายุ่ง นั่นมันบ้านของฉัน ฉันอยากจะให้ใครอยู่ก็ให้คนนั้นอยู่” ฟู่อี้ชวนกล่าวเสียงเย็น

เมื่อได้ยินดังนั้น คราบน้ำตาบนใบหน้าของเย่ซินหย่ายังไม่ทันแห้ง เธอก็แสร้งทำเป็นปฏิเสธอยู่ครู่หนึ่ง ฟู่อี้ชวนจึงใช้ความเด็ดขาดพาเธอกลับไปที่คอนโด

เมื่อขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นของเขา เธอก็เดินตามหลังฟู่อี้ชวน ใช้นิ้วถูรองพื้นที่คอออกอย่างแรง เผยให้เห็นรอยจูบที่อยู่แต่เดิม

ประตูเปิดออก ตอนแรกนึกว่าจะได้เห็นซูมั่วทันที แต่ภายในห้องกลับดูว่างเปล่าเหมือนไม่มีคนอยู่ เย่ซินหย่าเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น กวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วกระซิบว่า

“มั่วมั่วหลับแล้วเหรอ? เราอย่าไปปลุกเธอเลยนะ”

ฟู่อี้ชวนถอดเสื้อนอกออกแล้วพูดว่า “เธอไม่อยู่บ้าน ไม่ต้องกระซิบกระซาบหรอก”

“เธอไปไหนเหรอ?” เย่ซินหย่าถาม

“กระดูกก้นกบได้รับบาดเจ็บ เข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาล” ฟู่อี้ชวนตอบ

“โรงพยาบาลไหนเหรอ? ถ้าเท้าฉันหายดีแล้วจะไปเยี่ยมเธอ” เย่ซินหย่ากล่าวอย่างห่วงใย

“ไม่จำเป็นหรอก ไปก็มีแต่จะหงุดหงิดเปล่าๆ” เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อตอนกลางวัน สีหน้าของฟู่อี้ชวนก็บึ้งตึง

“เธอไม่อยู่ก็ดีแล้ว จะได้ไม่มีใครเกะกะสายตา แล้วก็จะไม่มีใครมาทำร้ายเธอได้อีก”

ขณะที่พูด เขาก็เดินไปยังห้องนอนแขกเล็กอีกห้อง พบว่ามันกลายเป็นห้องเก็บของไปแล้ว จึงหันมาพูดว่า

“คืนนี้เธอนอนห้องของซูมั่วไปก่อน”

เย่ซินหย่ายืนเก้ๆ กังๆ พิงกำแพง แล้วพูดว่า “ฉันนอนที่โซฟาดีกว่า มั่วมั่วไม่ค่อยชอบให้ใครมายุ่งกับของของเธอ...”

“มีที่ไหนให้แขกนอนโซฟา” ฟู่อี้ชวนไม่เห็นด้วย

เมื่อได้ยินคำว่า “แขก” สองคำนั้น นิ้วของเย่ซินหย่าก็บีบเข้าหากันแน่น