บทที่ 12

“ตูม！”

เสียงดังขึ้น ในอากาศมีเลือดสาดออกมา จ้าวช่านถูกโจมตีกระเด็นออกไปอีกครั้ง แต่บนตัวของจื่อเฉิน ก็มีแผลเพิ่มขึ้นมา3จุด เลือดก็ไหลออกมา

การโจมตีครั้งนี้ จ้าวช่านไม่ตาย บาดเจ็บอย่างเดียว จื่อเฉินก็เตรียมจะเข้าไปซ้ำ แต่ถูกดาบมาขวางไว้ หลินยิงโจมตีรุนแรงเข้ามาอีกครั้ง

“โฮก！”

แรงหมัดรุนแรงจนเกิดเป็นเสียงเหมือนเสือคำราม จื่อเฉินก็ใช้หมัดพยัคฆ์ทักษะการต่อสู้ระดับสามออกมารับมือกับดาบ

“ตูม！” “ตูม！”

เสียงกระทบกันอย่างรุนแรง ดังขึ้นหลายครั้ง

“อะไรกัน เจ้ามีชี่แท้อย่างนั้นหรือ? ตันเถียนของเจ้านั่นฟื้นฟูแล้วงั้นหรือ?” หลินยิงกำลังสู้สุดชีวิต ก็ตกใจขึ้นมา แล้วอดพูดไม่ได้

จื่อเฉินไม่พูดไม่จา หมัดพยัคฆ์ทั้ง3กระบวนท่าถูกใช้ออกมาหมด

ท่าเสือลงเขา ท่าเสือคำราม ท่าเสือกระโจน

การโจมตีที่เจาะจง แฝงความรุนแรงไปด้วย

“ฆ่ามัน ต้องฆ่ามันให้ได้ ไม่อย่างนั้นวันข้างหน้าพวกเราตายแน่！” จ้าวช่านที่อยู่ไกลออกไปก็โซเซลุกขึ้นมา หายใจเข้าอย่างลึก แล้วก็กำมีดสั้นบุกเข้ามาอีก

จื่อเฉินตายแล้วฟื้นยังพอว่า ตอนนี้ยังฟื้นฟูตันเถียนได้อีก ทำให้จ้าวช่านรู้สึกถึงแรงกดดัน วันนี้จะต้องฆ่าจื่อเฉินให้ได้

พอได้ยินคำของจ้าวช่าน หลินยิงก็เปลี่ยนกระบวนท่าดาบให้รุนแรงขึ้น โหดเหี้ยมขึ้น ในระหว่างนี้ จื่อเฉินจะไปฆ่าจ้าวช่าน ก็เลยรับการโจมตีทั้งสองครั้งของหลินยิงไป

ตอนนี้ บนตัวของเขามีหลายแผลแล้ว แต่จ้าวช่านยังเคลื่อนไปมา แต่ขยับๆ ไปรอบๆ ไม่ได้เข้าปะทะกับจื่อเฉิน

“สึบ！”

เลือดสาดออกมา ที่หน้าอกของจื่อเฉิน เกิดเป็นบาดแผลขึ้นมา ในขณะเดียวกัน ที่แขนก็เกิดรอยแผลขึ้นมาสองแห่ง

หนึ่งสู้กับสอง จื่อเฉินเลยเป็นรอง ถ้าหากว่าไม่มีร่างกายที่แข็งแกร่งเหมือนกับสัตว์อสูรล่ะก็ เขาตายไปหลายรอบแล้ว พอทำอะไรไม่ได้ จื่อเฉินก็เลยต้องปล่อยจ้าวช่านไปก่อน

“ตายซะ！”

ในสายตามีรัศมีการฆ่าแพร่ออกมา ชี่แท้ในกายก็พลุ่งพล่าน จื่อเฉินบุกไปยังหลินยิง

“ไปตายซะ！”

หลินยิงก็บ้าคลั่ง ดาบยาวในมือก็ฟันเข้ามาอย่างแรง

แสงดาบสาดเข้ามา จะถึงที่หัวของจื่อเฉิน แต่ในตอนนี้เอง จื่อเฉินก็ยืนมือออกมาอย่างรวดเร็ว ใช้5นิ้วจับคมดาบไว้อย่างแน่น

“สึบ！”