บทที่ 325

หลังจากผ่านการเจริญเติบโตมาหนึ่งหมื่นปี ทำให้ดินแดนซากปรักหักพังเปลี่ยนไปเยอะมากๆ จากซากปรักหักพังกลายเป็นป่าผืนใหญ่แล้ว ต้นไม้แต่ละต้นกลายเป็นภูเขาลูกเล็กๆ และปกคลุมไปทั่วพื้นที่จนมืดฟ้ามัวดิน ในความเงียบนั้นเต็มไปด้วยอันตราย

พึ่งเข้ามาในดินแดนซากปรักหักพังได้ไม่นาน ก็มีผู้บำเพ็ญจำนวนมากเสียชีวิต มันแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเส้นทางนี้อันตรายมากๆ

สำนักและตระกูลต่างๆ พวกเขาได้ส่งคนมาบุกเบิกดินแดนซากปรักหักพังแห่งนี้มาแล้ว ทำให้พวกเขามีเส้นทางที่ปลอดภัยของตัวเอง และสามารถเข้าไปด้านในดินแดนซากปรักหักพังได้

เมื่อถึงดินแดนซากปรักหักพังแล้ว สำนักและตระกูลต่างๆแยกทางกัน สำนักบู๊ได้บุกเบิกเส้นทางปลอดภัยได้สองเส้นทางแล้ว

จื่อเฉินกับผู้บำเพ็ญจำนวนมากเดิมตามหลังเมี่ยวคง

ดินแดนซากปรักหักพังใหญ่มากๆ มันกว้างใหญ่ไพศาล ไม่มีใครสามารถเดินเข้าไปด้านในสุดได้ แม้แต่สำนักใหญ่ๆและตระกูลใหญ่ๆก็ทำไม่ได้ ด้านนอกของดินแดนซากปรักหักพังเต็มไปด้วยความโชคดีและโอกาส แต่ด้านในนั้น เป็นสถานที่แห่งความตายและอันตรายมากๆ

"อ๊าก!"

"อ๊าก ช่วยด้วย!"

ในป่าใหญ่ มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง มีผู้บำเพ็ญเสียชีวิตตลอดเวลา แม้แต่เส้นทางที่ปลอดภัยนั้น มันก็มีอันตรายเหมือนกัน

"ตรงนั้นมีสมุนไพรอายุหนึ่งพันปีอยู่หนึ่งต้น"

"มองดูเร็วๆ นั้นคือดอกหงหลิง"

มีคนอุทานออกมา เพราะมองเห็นยาวิเศษต้นหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปหนึ่งร้อยเมตร มันคือดอกหงหลิง มันเติบโตอยู่บนซากปรักหักพัง มันเปล่งแสงสีแดงออกมาและปลดปล่อยพลังทิพย์จำนวนมหาศาลออกมา

"สมุนไพรอายุเกินพันปีแล้ว ราคาสิบกว่าก้อนหินหยวน มันเป็นของดีมากๆ"

"อยู่ด้านนอกก็พบเจอสมุนไพรพันปีแล้ว ดินแดนซากปรักหักพังได้ชื่อว่าเป็นสถานที่ที่มีแต่ความโชคดี มันไม่ธรรมดาจริงๆ"

สายตาของผู้บำเพ็ญเต็มไปด้วยความโลภ บริเวณรอบๆดอกหงหลิงเป็นพื้นที่เปิดโล่ง ผืนป่าที่อยู่ไกลออกไปเต็มไปด้วยต้นไม้สีเขียว มองดูแล้วไม่น่าจะมีอันตรายเลย

"ฟิ๊ว!"

มีคนทนไม่ไหว พวกเขารีบพุ่งออกไปและพุ่งเข้าไปหาสมุนไพรทันที

"หยุดเดี๋ยวนี้ ข้าเป็นคนเห็นสมุนไพรอันนี้ก่อน"

มีคนอุทานออกมาและขัดขวางเอาไว้ ในเวลาเดียวกันก็พุ่งออกไป สมุนไพรอายุหนึ่งพันปี ดึงดูดความสนใจของยอดฝีมือแดนฟ้ากำหนดห้าหกคน พวกเขาทั้งหมดฝึกฝนถึงแดนฟ้ากำหนดระยะต้น เมื่อมองเห็นสมุนไพรอายุหนึ่งหมื่นปี ราวกับมองเห็นสมบัติล้ำค่า

พวกเขาพุ่งเข้าไปหาดอกหงหลิง แต่พวกเขายังไม่ทันได้เข้าใกล้ดอกหงหลิง บริเวณรอบๆก็มีการเคลื่อนไหว จู่ๆก็มีคลื่นแม่น้ำ หรือกำแพงแสง ทำให้คนพวกนั้นพุ่งเข้าไปเลย

พวกเขาหายไปอย่างไร้ร่องรอยและไม่มีเสียงอะไรเลย

เมื่อคลื่นหายไป ทำให้บริเวณกลับมานิ่งสงบอีกครั้ง ดอกหงหลิงยังคงเปล่งแสงสีแดงและปลดปล่อยพลังทิพย์มหาศาลออกมา แต่น่าเสียดาย ผู้บำเพ็ญที่พุ่งออกไปเมื่อสักครู่ พวกเขาได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

"มันคือค่ายกลหยวน"

"พวกเขาน่าจะทำให้ค่ายกลหยวนอันนั้นทำงาน"

"เรื่องนี้น่ากลัวมากๆ พวกเขาห้าหกคนโดนกลืนกินและหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย"

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป เมื่อมองไปที่ดอกหงหลิงอีกครั้ง ราวกับพวกเขามองเห็นสิ่งของที่อันตรายมากๆ

ยอดฝีมือแดนฟ้ากำหนดหกคนหายไปอย่างไร้ร่องรอยและไม่เหลืออะไรเลย ไม่มีใครกล้าไปหยิบดอกหงหลิงอีก

จื่อเฉินเดินตามหลังทุกคน ในเวลานี้ เขามองเห็นสมุนไพรพันปีหลายต้นแล้ว ถึงแม้เขาอยากจะได้มันมากๆ แต่เขาก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม เพราะสถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยอันตราย แม้แต่สำนักและตระกูลใหญ่ๆยังระมัดระวังตัวเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้บำเพ็ญอิสระอย่างพวกเขาเลย