บทที่ 350

“เฉินหลง ข้าไม่ยอมปล่อยเจ้าไว้แน่ ยังมี ไอ้แก่ ตาเฒ่า ข้าสาบานว่าจะไม่อยู่ร่วมโลกกับพวกเจ้า” สุดท้ายหลิวป๋อก็ตัดสินใจ คำรามออกมาอย่างไม่พอใจ ล้วงมือเข้าไปที่อกเสื้อ แล้วหยิบธงเล็กๆ ที่มีด้านเดียวออกมาอันหนึ่ง

มันเป็นธงที่มีด้านเดียว ใหญ่เท่าฝ่ามือ มีแสงไหลผ่าน ดูเล็กมากๆ หลิวป๋อเอามันออกมา กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุก ทำหน้าปวดใจอย่างถึงที่สุด

“ไอ้แก่ ตาเฒ่า เฉินหลงข้าไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่” หลิวป๋อก่นด่า ธงเล็กๆ ในมือส่องแสงเจิดจ้า

ก่อนหน้านี้ทั้งสามคนยังไม่รู้ร้อนรู้หนาว ตอนนี่พอได้ยินคำก่นด่า ก็ถึงกับพูดไม่ออก ส่วนชายหนุ่มนั้นก็โกรธจนตัวสั่นที่ถูกหาว่าเป็น

แต่พอเห็นธงเล็กๆ ในมือหลิวป๋อแล้ว สีหน้าด้านลบของทุกคนก็หายไป ชายหนุ่มถึงกับตาโต จ้องเขม็งไปที่ธงนั่น

“อาวุธต้องห้าม ที่แท้ก็อาวุธต้องห้ามนี่เอง”

ชายฉกรรจ์สายตาเป็นประกาย ชายชราพยักหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มีเพียงจื่อเฉินที่เห็นธงเล็กๆ นั่นแล้วยังงงมากๆ

“เจ้านั่นมันแข็งแกร่งมากเลยเหรอ อันเท่าฝ่ามือเอง?”

ความไม่รู้ของจื่อเฉิน นำมาซึ่งการมองบนมากมาย ชายหนุ่มพูดอย่างดูถูกว่า “เจ้าบ้านนอก นี่มันอาวุธต้องห้ามเลยนะ ถูกสร้างจากระดับเจ้าสำนักที่ยิ่งใหญ่ ใช้ทรัพยากรอันมีค่ามากมาย อานุภาพรุนแรงและน่ากลัว เทียบเท่าการโจมตีที่รุนแรงของระดับเจ้าสำนักหนึ่งครั้ง”

พอได้ฟังคำอธิบายของชายหนุ่ม จื่อเฉินก็โกรธแล้ว “เจ้านี่มันไร้ยางอายจริงๆ มีของแบบนี้ติดตัว กลับไม่รีบเอาออกมาหรือต้องรอให้ทุกคนตายหมดก่อน”

“ปัญญาอ่อน!” ชายหนุ่มเยาะเย้ย แล้วพูดว่า “ในเมื่อเป็นอาวุธต้องห้าม ก็ต้องมีจำนวนครั้งจำกัดอยู่แล้ว ถ้าไม่จำกัดจำนวนครั้งแล้วจะเรียกว่าต้องห้ามได้ยังไง”

สีหน้าที่เย่อหยิ่งของชายหนุ่ม หม่นหมองลงมาทันที

“ ไอ้แก่ ตาเฒ่า เฉินหลงข้าไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าไว้แน่” หลิวป๋อด่าออกมาอีกครั้ง ธงเล็กๆ ในมือกระตุกตามลมแล้วลอยขึ้นกลางอากาศทันที

แสงอันเจิดจ้า สาดส่องไปทั่วทิศ สว่างไสว ในเวลาเดียวกัน ระหว่างที่ธงขนาดเล็กลอยขึ้นกลางอากาศ รังสีอันน่าสะพรึงกลัวถูกปล่อยออกมาจากธงนั่น แผ่ซ่านไปรอบทิศ

“นี่มัน?”

จื่อเฉินหน้าถอดสี รังสีนี้น่ากลัวอย่างถึงที่สุด ถ้าซัดลงมา จื่อเฉินไม่มีทางต้านไหวแน่นอน

ท่าทางที่ดูถูกของสัตว์ประหลาดมังกรเสือหายไป ดวงตาสีแดงปรากฏความหวาดกลัวออกมาเล็กน้อย รังสีอันน่าสะพรึงกลัวในธงนั่น ทำให้มันรับรู้ได้ถึงภัยจากความตาย ไม่มีความลังเลใดๆ มันหันหลังแล้วเตรียมจะหนีทันที

“โห่ว!”

ราวกับมังกรร้องเสือคำราม เสียงดังสนั่น แต่จิตสังหารอันไร้ปรานีได้ล็อกมันเอาไว้แล้ว ยังไม่ทันที่มันจะได้หนี ธงเล็กๆ นั่นก็ทำการโจมตีออกมา

ในตอนนี้ ทั่วฟ้าดินมีเพียงแค่แสงนี้ ส่องแสงเจิดจ้า สว่างไสวแสบตา ทำเอาลืมตาไม่ขึ้น รังสีอันน่ากลัวค่อยๆ แผ่ขยาย พลังทำลายล้างมุ่งทำลาย เวลาราวกับหยุดนิ่ง

“ตูม!”

หนึ่งการโจมตีอันน่ากลัวทำเอาฟ้าดินถึงกับสะเทือน แผ่นดินแยกออก ผืนป่าพังทลาย กลายเป็นผุยผง ราวกับสายฟ้าผ่าลงมาที่โลก ทำลายทุกสรรพสิ่ง