บทที่ 351

เมื่อมองเห็นสัตว์เสือมังกรได้รับบาดเจ็บสาหัส ทำให้จื่อเฉินอึ้งไปเลย ในเวลานี้ เขาได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวที่มาจากท้องฟ้า

เมื่อหันกลับไปมอง ทำให้เขาโกรธมากๆ เพราะสามคนนั้นวิ่งหนีทันที ไม่คิดที่จะช่วยเหลือเขาเลย

จื่อเฉินกลายเป็นคนที่วิ่งหนีเป็นคนสุดท้ายอีกครั้ง

เมื่อสักครู่ที่เข้ามาในป่าแห่งนี้ เขาได้ยินเสียงคำรามจากหลิวป๋อ ทำให้เขาเคลื่อนไหวและวิ่งอย่างรวดเร็ว

"อาวุธต้องห้าม น่ากลัวมากๆ โดนทีเดียวก็เสียชีวิตทันที"จื่อเฉินรู้สึกหวาดกลัวและใจสั่น พลังของหลิวป๋ออาจจะสู้ตัวเองไม่ได้ แต่เมื่ออีกฝ่ายใช้อาวุธต้องห้ามออกมา จื่อเฉินต้องตายอย่างแน่นอน

หลังจากวิ่งหนีออกมาได้สิบกว่ากิโลเมตรแล้ว ทั้งสี่คนก็หยุดวิ่ง

"ทุกท่าน ตอนนี้สัตว์เสือมังกรได้รับบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้พวกเรากลับไปและร่วมมือกันสังหารมันดีไหม"ชายหนุ่มพูดโน้มน้าว ตอนนี้เสื้อผ้าของเขาขาดเป็นชิ้นๆแล้ว

"ไอ้เสื้อขาด แกพูดบ้าอะไรออกมา สัตว์เสือมังกรตัวนั้นแข็งแกร่งมากๆ พวกเราทำลายเกาะป้องกันตัวของมันไม่ได้เลย ถึงแม้มันจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่มันก็ยังสามารถต่อสู้ได้อยู่ พวกเราฆ่ามันไม่ได้อยู่แล้ว"จื่อเฉินพูดอย่างดูถูก

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอาวุธต้องห้าม สัตว์เสือมังกรรีบหลบหนี ถึงแม้ตอนนี้มันจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่เมื่อสัตว์เสือมังกรมองเห็นพวกเขาแล้ว มันต้องโกรธมากๆ สัตว์เสือมังกรที่บ้าคลั่งนั้นอันตรายมากๆ จื่อเฉินคิดว่าพวกเขาสี่คนฆ่ามันไม่ได้อยู่แล้ว

"หึ!"ชายหนุ่มเปล่งเสียงเย็นชาออกมา จากนั้นก็หันไปมองชายกลางคนและชายชรา

"พวกเราสู้มันไม่ได้จริงๆ"ชายฉกรรจ์ส่ายหัว ใบหน้ามีแต่ความผิดหวัง

"เฮ้อ โอกาสดีๆแบบนี้ แต่พวกเราก็ต้องทิ้งมันไป นอกจากหลิวป๋อจะยอมลงมืออีกครั้ง"ชายชราส่ายหัวและถอนหายใจยาวๆออกมา

"เป็นอย่างนั้นจริงๆ"ชายหนุ่มผิดหวังมากๆ แต่เขาก็เปลี่ยนความรู้สึกตัวเองได้ทันทีและพูด"พวกเรามาหาเครื่องรางตรงนี้ ในเมื่อไม่สามารถสังหารสัตว์เสือมังกรได้ ถ้างั้นข้าขอตัวก่อนก็แล้วกัน"

เมื่อพูดจบ สามคนยังไม่ทันได้พูด เขาก็เคลื่อนไหวและบินเข้าไปในป่าลึก เสื้อผ้าที่ขาดๆของเขาก็สะบัดไปมา

"ไอ้เสื้อขาด!"

สายตาของจื่อเฉินฉายแววเย็นชา รังสีฆ่าฟันได้ก่อเกิดในจิตใจของเขาทันที

"เจ้าจะทำอะไร?"ชายฉกรรจ์มองหน้าจื่อเฉินและถามด้วยความน้ำเสียงตลก

"ข้าจะสังหารมัน ก่อนหน้านี้ไอ้เด็กหนุ่มคนนี้หักหลังข้า มันมีเจตนาที่ไม่ดีและคิดแต่เรื่องชั่วๆ"จื่อเฉินพูด เพียงแต่รังสีฆ่าฟันได้หายไปแล้ว

"ถ้างั้นเจ้าก็ไปสังหารมันเลย"ชายฉกรรจ์สะบัดมือ สายตาของเขามีแต่ความดูถูก

"ตอนนี้ข้าเปลี่ยนความคิดแล้ว ข้าไม่อยากฆ่าคนแล้ว"จื่อเฉินพูด"เพราะพวกเจ้าสองคนก็ไม่ได้ดีกว่ามันเท่าไหร่ ไม่มีน้ำใจเลย ข้าขอตัวก่อนก็แล้วกัน"

เมื่อพูดจบ จื่อเฉินก็หันหลังจากไปทันที เขาจากไปอย่างสง่าผ่าเผย แต่การที่พวกเขาสังหารสัตว์เสือมังกรไม่ได้ ทำให้เขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

"พวกเราไม่มีน้ำใจหรือ ฮ่าๆๆๆ"ชายฉกรรจ์หัวเราะออกมา

ส่วนชายชราก็หัวเราะออกมาเช่นกัน เมื่อมองเห็นจื่อเฉินจากไปและใกล้จะหายตัวไปในป่าใหญ่นั้น ในที่สุดเขาก็เอ่ยปากพูด"เด็กหนุ่ม แกไม่อยากจะได้สัญลักษณ์ชิ้นนั้นหรือ? ถ้าอยากจะได้วิชาของสำนักอู๋จี๋ ถ้าไม่มีอีกฝ่าย มันทำไม่สำเร็จอยู่แล้ว"