บทที่ 354

เมื่อกลืนเนื้อคำใหญ่เข้าไปแล้ว ทำให้จื่อเฉินรู้สึกท้องของตัวเองอุ่นๆทันที ราวกับทานโอสถเข้าไป พลังอบอุ่นอันนี้ มันได้แพร่กระจายไปทั่วร่างกาย ทำให้เขารู้สึกสบายตัวมากๆ

"เป็นของดีจริงๆ"สายตาของจื่อเฉินเปล่งประกาย เขามองเนื้อสัตว์ที่ใหญ่เท่ากับภูเขาที่อยู่ข้างๆ และกำลังครุ่นคิดอยู่ เขาจะเอาเนื้อสัตว์พวกนี้ยังไง

"กินเนื้ออย่างเดียวไม่ค่อยสะใจเลย น่าจะเหล้าด้วย"ชายฉกรรจ์พ่นพึมพำและรู้สึกไม่ค่อยพอใจ

"เหล้า นี่เป็นป่าลึกและกันดาร จะหาเหล้ามาจากไหน"จื่อเฉินถาม

"มีอยู่แล้ว"ชายฉกรรจ์หันหน้าไปมองเด็กหนุ่มที่อยู่อีกด้านหนึ่งและเอ่ยปากพูด"อืม เด็กหนุ่ม ขอเหล้าหน่อยสิ"

เด็กหนุ่มไม่สนใจเขาเลย ทำให้เขาโกรธมากๆ

"เด็กหนุ่ม ข้ากำลังเรียกแกอยู่ เหล้า เอาเหล้าออกมาหน่อย!"

"เหล้า ข้าขอเหล้าหน่อย!"

"อย่าขี้เหนียวเลย พวกเราแค่ต้องการเหล้าเท่านั้น ไม่ได้จะเอาอาวุธต้องห้ามของแกสักหน่อย"

ชายฉกรรจ์พูดไม่หยุด คำพูดของเขาน่ารำคาญมากๆ

เด็กหนุ่มโกรธมากๆ แต่ก็ทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้ เมื่อโดนเรียกจนรำคาญ เขาก็หยิบเหล้าสามขวดออกมาและโยนให้อีกฝ่าย

"ดื่ม ดื่มให้ตายไปเลย"

พวกเขาหยิบเหล้าคนละขวด ชายชราเปิดเหล้าและดื่มไปคำหนึ่ง กลิ่นหอมของเหล้าโชยออกมาทันที

"เป็นเหล้าดีจริงๆ!"

ในขณะเดียวกัน เด็กวัยรุ่นโกรธจนแทบจะกระอักเลือดสดออกมา

เหล้าพวกนี้หยิบออกมาจากของวิเศษห้วงมิติ ทำให้จื่อเฉินอิจฉาอีกฝ่ายมากๆ และคิดในใจว่าอีกฝ่ายเป็นลูกหลานของตระกูลใหญ่จริงๆ เขามีอำนาจ มีบารมี และมีตระกูลใหญ่ๆอยู่เบื้องหลัง พลังของเขาไม่ค่อยแข็งแกร่งมากนัก แต่กลับมีอาวุธต้องห้ามและของวิเศษห้วงมิติด้วย

ในป่ามีกลิ่นเหล้าและกลิ่นเนื้อย่างโชยออกมาตลอดเวลา ทั้งสามคนกินดื่มกันอย่างเมามัน

หลังจากกินอิ่มแล้ว ทั้งสามคนก็นอนลงกับพื้นทันที เนื่องจากกินอิ่มจนเกินไป ต้องใช้เวลาในการย่อยสักพัก

สถานที่ไกลออกไป เด็กหนุ่มหิวมากๆจนทองร้อง แต่น่าเสียดาย เนื้อย่างพวกนั้นถูกพวกเขาสามคนกินไปจนหมดแล้ว

"โอเค ตอนนี้พวกเรามาปรึกษากันหน่อย พวกเราจะค้นหาเครื่องรางยังไง"ชายชราหลับตาอยู่และเอ่ยปากพูดเบาๆ

จื่อเฉินลุกขึ้นนั่งทันทีและถาม"มันไม่มีแล้วไม่ใช่หรือ?"

เด็กหนุ่มที่อยู่ไกลออกไปรีบตั้งใจฟังทันที ชายชราไม่สนใจอะไรเลย ในปากของเขายังคาบต้นหญ้าอันหนึ่งอยู่

"ไม่มีแล้ว ใครเป็นคนบอกว่าไม่มีแล้ว?"ชายชราถาม

"เนื้อของมันก็โดนพวกเรากินไปแล้ว จะมีเครื่องรางได้ยังไง?"

"ตรงนี้ไม่มี ไม่ได้แปลว่าสถานที่อื่นๆไม่มี"ชายชราพูดด้วยความมั่นใจ

"แกแน่ใจหรือ?"จื่อเฉินนั่งลงอีกครั้ง แน่นอนว่าเขาไม่เชื่อคำพูดของชายชราอยู่แล้ว

ส่วนเด็กวัยรุ่นก็หันหน้ากลับไปและแอบด่าในใจ ไอ้แก่ชอบพูดโกหก

"ผ่านไปหมื่นปีแล้ว แม้แต่สัตว์เสือมังกรก็กลายพันธุ์ไปแล้ว บางทีอาจจะเกิดปัญหาอะไรกับเครื่องรางก็ได้ ในเมื่อมันไม่ได้อยู่ตรงนี้ มันอาจจะอยู่ที่อื่นก็ได้"

"ใครจะไปเชื่อคำพูดของแก บางทีมันอาจจะโดนคนของสำนักบู๊เอาไปตั้งนานแล้ว"จื่อเฉินขมิบปากและหลับตาเพื่อพักผ่อน

"คนของสำนักสำนักบู๊หรือ ข้าไม่ได้อยากดูถูกพวกเขาเลย แต่พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสำนักนี้เมื่อหมื่นปีที่แล้วชื่ออะไร พวกเขาก็เป็นแค่คนที่โชคดีเท่านั้น เป็นพวกหยิ่งผยอง ถึงแม้เครื่องรางจะวางอยู่เบื้องหน้าพวกเขา พวกเขาก็ไม่รู้จักอยู่แล้ว"ชายชราขมิบปากและพูดด้วยความดูถูก