บทที่ 355

ค้นหามาสิบวันก็ไม่พบเบาะแสอะไรเลย ทำให้ทุกคนรู้สึกโกรธมากๆ แต่จื่อเฉินเตะก้อนหินที่อยู่ข้างๆเพื่อระบาดความโกรธ แต่ใครจะไปคาดคิด หินจะแข็งแกร่งและหนักขนาดนี้ แม้แต่จื่อเฉินก็รู้สึกปวดเท้า

เขาจับเท้าตัวเองและกระโดดไปมา และร้องด้วยความเจ็บปวด

"หึ ไอ้โง่!"ฉู่เฟยยิ้มอย่างเย็นชา ในที่สุดเขาก็มีโอกาสหัวเราะเยาะเย้ยอีกฝ่าย

ส่วนชายชรากับชายฉกรรจ์ สายตาของพวกเขามีแต่ความเหลือเชื่อ เพราะร่างกายของจื่อเฉินแข็งแกร่งแค่ไหน ก่อนหน้านี้พวกเขาเคยเห็นมาแล้ว เขาเตะหินก้อนหนึ่งจนปลิวออกไป มันง่ายมากๆเหมือนกับเตะดินเหนียวเลย

แต่ว่าตอนนี้……

สายตาของทั้งสองคนมองไปยังด้านล่างทันที พวกเขามองเห็นก้อนหินแหลมๆที่ผุดออกมา ก้อนหินเหมือนโดนอาวุธตัดขาดและมันก็แหลมคมมากๆ

ทั้งสองคนสบตากัน ชายฉกรรจ์เดินไปข้างหน้าและเตะหินก้อนนั้น

เขาเตะเบาๆและใช้แรงไม่ค่อยมากนัก แต่มีเสียง‘ตูม’ดังขึ้น ก้อนหินแหลมๆโดนเตะจนขาดออกจากกัน มันใหญ่เท่ากับฝ่ามือ และปลิวไปข้างหน้า

"นี่มัน……!"ชายฉกรรจ์อึ้งไปเลย เพราะเขาไม่ได้ใช้แรงเลย แต่มันกลับหลุดออกมา

แต่เมื่อมองไปที่จื่อเฉิน เขาใช้แรงเตะมหาศาล กลับโดนพลังสะท้อนกลับจนปวดเท้า

"ช่วงนี้กินเนื้อเยอะไปหน่อย ทำให้ร่างกายของข้าแข็งแกร่งขึ้นหรือ ร่างกายของข้าแข็งแกร่งกว่าเฉินหลงอีกหรือ?"ชายชราครุ่นคิดทันที

เขาล้มเลิกความคิดตลกๆนี้ ร่างกายของจื่อเฉินน่ากลัวแค่ไหน เรื่องนี้เขารู้ดี ร่างกายของตัวเองสู้เขาไม่ได้อยู่แล้ว

"เด็กหนุ่ม อย่าเสแสร้งอีกเลย มันไม่มีประโยชน์อะไรเลย?"ฉู่เฟยหัวเราะอย่างเย็นชา ในสายตาของเขา จื่อเฉินกำลังเสแสร้งอยู่

"มันไม่มีประโยชน์เลย"ชายชราก็หมดคำพูดเหมือนกัน

"คิดไม่ถึงจริงๆว่าคนซื่อๆอย่างแกจะเล่นตลกเป็นด้วย แต่มันไม่มีประโยชน์อะไรจริงๆ"ชายฉกรรจ์ก็เอ่ยปากพูด

ทั้งสามคนไม่พอใจและเดินจากไป เพราะพวกเขาคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องตลกเลย ถึงแม้จื่อเฉินจะเสแสร้งได้แนบเนียนมากๆ

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

จื่อเฉินอึ้งไปเลย เขารู้สึกงงมากๆ เพราะเขาไม่ได้เสแสร้ง ก่อนหน้านี้เขาเจ็บจริงๆ

แต่เมื่อมองไปอีกครั้ง มีก้อนหินขนาดเท่าฝ่ามือนอนนิ่งๆอยู่ตรงนั้น ชายฉกรรจ์เตะเบาๆ มันก็หลุดออกมาแล้ว

ในเวลานี้ จื่อเฉินรู้สึกงุนงงมากๆ ความเจ็บปวดที่มาจากปลายเท้าชัดเจนมากๆ แต่เรื่องที่เกิดขึ้นมันไม่สมเหตุสมผลเลย

"ข้าไม่เชื่อจริงๆ"จื่อเฉินเดินไปข้างหน้าและยกเท้าขึ้น จากนั้นก็เหยียบหินอย่างแรง ครั้งนี้ เขาใช้ชี่แท้ด้วย

ทุกคนหันหน้ากลับมา เพราะทุกคนคิดไม่ถึงจริงๆว่าจื่อเฉินจะทำแบบนี้

"ตุ๊บ!"

มีเสียงดังขึ้น เมื่อเท้าของจื่อเฉินเหยียบลงไปก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น จื่อเฉินเหมือนหนูที่โดนเหยียบหาง เขากระโดดขึ้นมา สีหน้าของเขาแย่มากๆ

เมื่อมองไปบนพื้นดิน ก้อนหินที่ใหญ่เท่าฝ่ามือนอนนิ่งๆอยู่บนพื้น มันไม่ได้โดนเหยียบเข้าไปในพื้นดินเลย

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?"ทั้งสามคนรู้สึกประหลาดใจทันที ถ้าเสแสร้งก็ไม่ควรทำถึงขนาดนี้ไหม ถึงแม้จะเสแสร้งได้แนบเนียนมากๆ แต่ตอนนี้มันใช่เวลามาเสแสร้งหรือ?