บทที่ 357

เกือบจะโดนหินสลักทับตายแล้ว เมื่อจื่อเฉินรอดชีวิตกลับมาได้ เขาเหมือนกระต่ายตื่นตูม และหนีออกไปสิบกว่าเมตร เขามองหินสลักด้วยสายตาอันหวาดกลัว

หินสลักในเวลานี้ มันได้รวมตัวกันจนเสร็จสมบูรณ์แล้ว และตั้งอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ

"สามารถรอดชีวิตมาได้!"ฉู่เฟยถอนหายใจ สายตาของเขามีแต่ความผิดหวัง

"เด็กหนุ่ม เจอดีแล้วใช่ไหม"มองเห็นจื่อเฉินที่แสดงความหวาดกลัวออกมา ทำให้ชายชรายิ้มเบาๆและโล่งอกทันที

ตลอดระยะทางที่ผ่านมา ชายชรารู้สึกดีต่อจื่อเฉินมากๆ จื่อเฉินเป็นคนใจดีและมีไหวพริบ เป็นคนธรรมดาและฉลาด เมื่อเทียบกับฉู่เฟยแล้ว นิสัยของจื่อเฉินดีกว่าอีกฝ่ายมากๆ

"มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?"จื่อเฉินไม่เข้าใจจริงๆ สายตาของเขามีแต่ความหวาดกลัว หินสลักอันนี้แปลกประหลาดมากๆ ก่อนหน้านี้มันหนักมหาศาลและสามารถสังหารเขาได้ แต่สุดท้ายแล้วมันก็หยุดและปล่อยตัวเองออกมา

ชายชรามองหน้าจื่อเฉินด้วยสายตาแปลกๆและพูด"นี่ก็คือการดูหมิ่นล่วงเกินยอดฝีมือ ในโลกเทียนอู่นั้น ห้ามดูถูกดูหมิ่นสิ่งของอื่นๆโดยเด็ดขาด บางทีหินสลักอันนี้อาจจะมีความคิดของตัวเองอยู่ก็ได้"

"หินสลักจะมีความคิดเป็นของตัวเอง แกพูดจาล้อเล่นหรือเปล่า?"จื่อเฉินหัวเราะออกมาและไม่สนใจเรื่องนี้เลย

"ตูม!"

จู่ๆหินสลักก็เคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่ง แขนของมันมีแสงปรากฏ มันเคลื่อนไหวรวดเร็วและโจมตีใส่จื่อเฉิน ทำให้จื่อเฉินปลิวออกไปหลายสิบเมตรและจมลงไปในพื้นดิน หลังจากเขามุดออกมาจากพื้นดินแล้ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยฝุ่น

ชายฉกรรจ์กับฉู่เฟยที่อยู่ข้างๆ สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปทันที ราวกับเจอศัตรูที่น่ากลัว พวกเขารีบถอยหนี

หินสลักมีชีวิตแล้ว และโจมตีออกมาด้วย

จื่อเฉินรู้สึกหวาดกลัวมากๆ เขาไม่กล้าพูดจาดูหมิ่นอีก แต่เขาก็ไม่กล้าเดินขึ้นมา

"ตอนนี้เข้าใจหรือยัง เด็กหนุ่ม บนจักรวาลอันกว้างใหญ่ ทุกอย่างนั้นเกิดขึ้นได้อยู่แล้ว เรื่องแปลกๆนั้นมีมากมาย แกดูให้ดีๆ ถ้าข้าเดาไม่ผิดละก็ นี่ก็คือก้าวแรกของการสืบทอดวิชา พวกเราสามารถฝึกฝนและเรียนรู้ได้หรือไม่ สามารถเอาเครื่องรางได้ไหม มันก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาและความโชคดีของแต่ละคนแล้ว"น้ำเสียงของชายชราเคร่งขรึมมากๆ เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเขาไม่กล้าดูหมิ่นหินสลักเลย

เมื่อพูดจบ เขาก็ไม่สนใจจื่อเฉินอีก เขารีบใช้สมาธิและจ้องมองหินสลักทันที

ดูเหมือนชายฉกรรจ์จะเข้าใจแล้ว เขารีบใช้สมาธิและจ้องมองหินสลัก สำหรับฉู่เฟยนั้น เขากำลังใช้สมาธิอยู่ สองตาของเขาอึ้งไปเลย เขาไม่ได้สนใจโลกภายนอกเลยและไม่ได้ป้องกันตัวเลย ถ้าตอนนี้จื่อเฉินลงมือ เขาสามารถสังหารอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย

"หึ ถึงแม้ข้าจะเป็นคนโลภ แต่ข้าไม่ใช้คนชั่วๆที่ลอบโจมตีคนอื่น"

จื่อเฉินหันหน้าและรวบรวมสมาธิ ถึงแม้เขาอาจจะได้อาวุธต้องห้ามของฉู่เฟย แต่จื่อเฉินไม่อยากจะลอบทำร้ายคนอื่นในขณะที่อีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัว เขามีคุณธรรมขั้นพื้นฐานของตัวเอง

เขาไม่มองฉู่เฟยอีก และสายตาของเขาจ้องมองไปที่หินสลักอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่จื่อเฉินมองหินสลักอย่างละเอียด