บทที่ 358

แต่น่าเสียดาย กระบวนท่าที่แข็งแกร่งขนาดนี้ ในสายตาของจื่อเฉินนั้น มันแข็งแกร่งพอๆกับทักษะการต่อสู้ระดับเทพ แต่ในสายตาของผู้ชายคนนั้นไม่ค่อยพอใจมากนัก

ในดวงตาของเขา มีแผ่นที่เต๋าปรากฏอีกครั้ง เขาคำนวณอีกครั้ง เวลาผ่านไปนานมากๆ เขาใช้มือออกมาและก็มีวิชาตราประทับที่ลึกล้ำมากๆปรากฏ ครั้งนี้เขาใช้เวลาแค่ไม่กี่นาทีก็ทำสำเร็จ

"ตูม!"

ท้องฟ้าแตกสลาย วิชาตราประทับที่ปลดปล่อยออกมาครั้งนี้ ใช้เวลาน้อยลง แต่พลังไม่ได้ลดลงเลย

"เขากำลังคิดค้นทักษะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งมากๆอยู่"จื่อเฉินอุทานออกมา เขาอยากจะจดจำวิชาตราประทับอันนี้ให้ได้ แต่น่าเสียดาย เวลาผ่านไปหนึ่งวินาที เขาได้ปลดปล่อยวิชาตราประทับหลายแสนอันออกมา ทำให้จื่อเฉินมองเห็นไม่ค่อยชัดเจน และความคิดของเขาก็ตามความรวดเร็วของผู้ชายคนนั้นไม่ทัน

วิชาที่แข็งแกร่งมากๆขนาดนี้ แต่ผู้ชายกลับยังไม่ค่อยพอใจ เขาก็เลยคำนวณอีกครั้ง

ดังนั้น พวกเขาสองคนอยู่กันคนละกาลเวลา จื่อเฉินมองดูการถือกำเนิดของทักษะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งมากๆ ผู้ชายยังคงคำนวณอยู่ ไม่รู้ผ่านไปแล้วกี่ครั้ง ในที่สุดจื่อเฉินก็รู้ว่าท้องฟ้าที่อยู่ด้านหน้าแตกสลายไปหลายพันครั้ง และการแตกสลายแต่ละครั้งก็แข็งแกร่งมากขึ้น

สุดท้ายแล้ววิชาตราประทับก็ค่อยๆง่ายขึ้นเรื่อยๆ

"ต้าเต๋านั้นเรียบง่ายมากๆ"

จู่ๆจื่อเฉินก็พูดคำเหล่านี้ออกมา แต่ในเวลานี้ หลังจากชายหนุ่มคำนวณมาหลายครั้งแล้ว เขาก็ปลดปล่อยวิชาตราประทับออกมาอีกครั้ง

"ฟิ๊ว!"

ครั้งนี้ วิชาตราประทับนั้นเรียบง่ายมากๆ มันมีวิชาตราประทับแค่ไม่กี่อัน แต่ในวิชาตราประทับแต่ละอันนั้น มันมีวิชาตราประทับหลายแสน หลายล้านอันซ่อนอยู่ มันคือการหลอมรวม และเป็นสัญลักษณ์ของต้าเต๋าเรียบง่ายที่สุด วิชาตราประทับที่ลึกล้ำและยุ่งยาก สุดท้ายก็เปลี่ยนเป็นเรียบง่าย

มันเหมือนกับต้าเต๋าเลย คำว่าง่ายดายนั้น มันเป็นอธิบายหลักการแห่งฟ้าดิน

"ตูม!"

เมื่อวิชาตราประทับพุ่งออกมา ทำให้สถานที่แห่งนั้นระเบิดทันที ท้องฟ้าแตกสลายและสูญสลายไป ทุกอย่างหายไปทั้งหมด ท้องฟ้าได้หายไปหมดแล้ว ผู้ชายหายไปด้วย แม้แต่จื่อเฉินก็รู้สึกว่าร่างกายกับท้องฟ้าก็หายไปด้วย

สุดท้ายแล้ว วิชาตราประทับที่ชายหนุ่มสร้างขึ้นมา มันได้กลายเป็นวิชาตราประทับและฝังอยู่ในสมองของจื่อเฉิน

"ตราประทับอันนี้คือจี๋หยาง"

ในเวลาเดียวกัน ก็มีเสียงที่เคร่งขรึมและน่าเกรงขามดังขึ้นในสมองของจื่อเฉิน ทำให้จิตใจของจื่อเฉินสั่นสะท้าน

"ฟิ๊ว!"

จื่อเฉินลืมตาขึ้นมา เขารู้สึกเหมือนฝันไป ราวกับทุกอย่างเป็นแค่ภาพลวงตา รู้สึกทุกอย่างนั้นไม่ใช่เรื่องจริง

หินสลักยังอยู่ด้านหน้าของตัวเอง ตัวเองไม่รู้จริงๆว่าเดินมาถึงตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ สายตาของหินสลักยังคงน่าเกรงขามและเย็นชา แต่ขาดความมั่นใจและหยิ่งผยอง เหมือนกับมันเป็นแค่หินสลักเท่านั้น แต่มีความรู้สึกแปลกๆบางอย่างเท่านั้น

"หวิ้ง!"

ในเวลานี้ หินสลักสั่นไหว มีแสงสีทองอันหนึ่งพุ่งออกมาจากหว่างคิ้วของมัน มันเหมือนกันต้นกล้าสีทองอันหนึ่งและพุ่งตรงไปยังหว่างคิ้วของจื่อเฉิน จื่อเฉินอยากจะหลบ แต่แสงสีทองเคลื่อนไวเร็วกว่าเขามากๆ