บทที่ 359

จื่อเฉินกับฉู่เฟย คนหนึ่งยังอึ้งอยู่ ราวกับทุกอย่างเป็นแค่ความฝัน ส่วนอีกคนนั้นบ้าคลั่ง สายตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวังจนทำให้เขาเสียสติ

การปะทะกันอย่างรุนแรงครั้งนี้!

ผลลัพธ์คือฉู่เฟยบาดเจ็บจนปลิวออกไปและเกือบจะเสียชีวิต

"เอือก!"

มีเลือดสาดกระเซ็นไปบนท้องฟ้า ครั้งนี้ฉู่เฟยเกือบจะเสียชีวิต จี้หยกที่อยู่บนหน้าอกเกิดรอยร้าว จากนั้นก็แตกเป็นเสี่ยงๆ

ฉู่เฟยได้สติคืนมาจากความบ้าคลั่ง จากนั้นก็กระอักเลือดสดออกมาอีกสองคำ เมื่อมองเห็นจี้หยกที่ตกอยู่บนพื้น ทำให้เขาหวาดกลัวมากๆ

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?"ฉู่เฟยเก็บเศษจี้หยกขึ้นมา เขารู้สึกทุกอย่างเหมือนกับภาพมายา ก่อนที่เขาจะจากมา น้ำเสียงของบรรพบุรุษเหล่าจู่ดังขึ้นในหูของเขา"ฉู่เฟย นี่คือจี้หยกป้องกันตัว เจ้าเอาไว้ปกป้องตัวเอง ถ้าเกิดอันตรายมันก็จะปกป้องเจ้าเอง และมันสามารถรับการโจมตีจากยอดฝีมือแดนจิตทิพย์ได้"

"สามารถรับการโจมตีได้กี่ครั้งหรือ?"

"ถึงแม้จะไม่ถึงสิบครั้ง อย่างน้อยก็รับได้แปดครั้ง"บรรพบุรุษเหล่าจู่ลูบศีรษะของฉู่เฟยและพูดด้วยรอยยิ้ม

บรรพบุรุษเหล่าจู่เป็นสุดยอดฝีมือของตระกูล คำพูดของเขาไม่มีใครกล้าขัดเลย แต่ในเวลานี้ จี้หยกของตัวเองกลับโดนเด็กหนุ่มที่ฝึกฝนถึงแดนฟ้ากำหนดระยะกลางโจมตีเพียงครั้งเดียวก็แตกเป็นเสี่ยงๆแล้ว

คนที่ตกใจมากๆไม่ได้มีแค่ฉู่เฟยเท่านั้น แม้แต่ชายฉกรรจ์และชายชราก็ตกใจมากๆเช่นกัน ทั้งสองคนจ้องมองจื่อเฉินที่พึ่งได้สติคืนมา ราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาดอยู่

"มันเป็นไปได้ยังไง?"

ทั้งสองคนไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง พลังการโจมตีที่รุนแรงขนาดนี้ จะมาจากน้ำมือของเด็กหนุ่มที่ฝึกฝนถึงแดนฟ้ากำหนดระยะกลางได้ยังไง ถ้าเมื่อสักครู่เปลี่ยนเป็นพวกเขาคนใดคนหนึ่งต้านรับการโจมตี พวกเขาก็คงตายไปแล้ว

"พวกแกมองข้าทำไม หน้าของข้ามีอะไรหรือ?"จื่อเฉินลูบใบหน้าของตัวเอง มันไม่มีอะไรเลยนอกจากเศษดิน

สายตาของฉู่เฟยเคียดแค้นมากๆ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอีกครั้ง เขาปลดปล่อยรังสีฆ่าฟันออกมา และเกือบจะเอาอาวุธต้องห้ามออกมาฆ่าจื่อเฉิน

"แกทำได้ยังไง?"ชายฉกรรจ์ตกตะลึงมากๆ ถ้าในเวลาปกติ เขาไม่ถามอย่างนี้แน่นอน แต่ในเวลานี้ เขาอดถามไม่ได้

ถึงแม้ชายชราจะไม่ได้พูดอะไร แต่ใบหน้าของเขาก็แสดงความอยากรู้ออกมา

"พวกแกหมายความว่ายังไง?"จื่อเฉินรู้สึกงงมากๆ

"เมื่อสักครู่แกใช้กระบวนท่าหนึ่งโจมตีจนฉู่เฟยปลิวออกไป มันน่ากลัวกว่าอาวุธต้องห้ามอีก แกทำได้ยังไง?"ชายฉกรรจ์ถามอีกครั้ง

"อะไรนะ มันน่ากลัวกว่าอาวุธต้องห้ามอีกหรือ?"จื่อเฉินนึกว่าตัวเองหูฝาด

"จี้หยกของฉู่เฟยไม่ธรรมดาเลย มันมีพลังป้องกันที่แข็งแกร่งมากๆ ถ้าข้าเดาไม่ผิดละก็ มันสามารถรับการโจมตีของแดนจิตทิพย์ได้หลายครั้ง แต่มันกลับโดนแกโจมตีเพียงครั้งเดียวก็แตกสลาย และอีกฝ่ายก็ได้รับบาดเจ็บด้วย"ชายชราพูดอย่างเคร่งขรึม สายตาของเขาเฉียบแหลมมากๆ

"เป็นอย่างนั้นจริงๆหรือ กระบวนท่านั้นแข็งแกร่งกว่าอาวุธต้องห้ามจริงๆหรือ?"ดวงตาของจื่อเฉินเปล่งประกาย

"มันเป็นเรื่องจริง แกทำได้ยังไง?"ชายฉกรรจ์ถามอีกครั้ง

"ข้าก็ทำแบบนี้ไง พวกเจ้าดูสิ"จื่อเฉินดีใจมากๆ จากนั้นก็ปลดปล่อยวิชาตราประทับออกมา มันมีพลังต้าเต๋าที่เรียบง่าย ถึงแม้มันจะดูเรียบง่ายมากๆ แต่กลับมีตราประทับที่ลึกล้ำมากๆปรากฏ

"อย่าปล่อยมันออกมา!"

เมื่อตราประทับปรากฏตัว ชายฉกรรจ์รีบตะโกนออกมา ราวกับแมวที่โดนเหยียบหาง เขารีบถอยหนีด้วยความรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกัน ชายชราก็หนีไปไกลแล้ว แม้แต่ฉู่เฟยก็ไม่ลังเลเลย เขารีบหนีทันที